VI SA/Wa 2252/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2012 r. sprawy ze skargi "W." Sp. j. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji odbiornika radiofonicznego i opłaty za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego oddala skargę Zaskarżoną decyzją Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] września 2011 r. nakazującą "W." [...] Spółka Jawna w Ł., skarżącej w niniejszej sprawie, rejestrację używanego odbiornika radiofonicznego i ustalającą opłatę za jego używanie w kwocie 160,50 zł. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] sierpnia 2011 r. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych w pomieszczeniu użytkowym zajmowanym przez Sklep Firmowy przy ulicy [...],[...], należący do skarżącej spółki. Kontrola obowiązku rejestracji urządzeń rtv została przeprowadzona w obecności pracownika skarżącej M. P. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, który został podpisany przez pracownika skarżącej. W wyniku kontroli ujawniono w lokalu jeden odbiornik radiofoniczny marki "[...] ", który był uruchomiony i umożliwiał natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiornika radiofonicznego w lokalu skarżącej wg. oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli wyniósł 3 miesiące i nie został potwierdzony żadnym dokumentem. Organ pismem z [...] sierpnia 2011 roku poinformował skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie przeprowadzonej kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz o przysługującym jej prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie przedstawiła żadnej dokumentacji. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Dyrektor Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. na podstawie art. 5 ust.1 i 3 oraz art.7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, z późn. zm. ) w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 1116, z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. nakazał skarżącej rejestrację używanego odbiornika radiofonicznego i ustalił opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego w kwocie 160,50 złotych. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych oraz zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25. września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), w celu wykonania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w placówce operatora publicznego w ciągu 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Wszystkie jednostki centralne, przedsiębiorstwa, instytucje, podmioty prowadzące działalność gospodarczą zobowiązane są do wnoszenia opłaty abonamentowej za każdy posiadany odbiornik telewizyjny i radiofoniczny, w tym również za odbiorniki w samochodach służbowych. Na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika, a to z kolei oznacza, że posiadacz winien wnieść opłatę abonamentową za jego używanie, Stwierdzony okres używania odbiornika radiofonicznego w lokalu zajmowanym przez skarżącą wyniósł trzy miesiące. Organ wskazał, że strona od dnia kontroli do dnia wydania decyzji nie dopełniła obowiązku rejestracji odbiornika radiofonicznego. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że protokół kontroli podpisała sprzedawczyni, która nie ma umocowania do reprezentowania skarżącej. Odbiornik ujawniony w lokalu nie należał do skarżącej i mógł należeć do pracownika, pomimo, iż skarżąca zakazała instalowania i używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Minister Infrastruktury na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odnosząc się do wyjaśnień skarżącej, że ujawniony w czasie kontroli odbiornik nie jest jej własnością, a mógł należeć do pracownika wskazał, że posiadanie w rozumieniu ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych zostało określone jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków określonych w art. 7 ust. 6 tej ustawy na pracodawcę wystarczające jest wykazanie, iż odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę. Zdaniem organu pracodawca ponosi odpowiedzialność za sprawy organizacyjne związane z miejscem pracy i na nim spoczywa obowiązek zarejestrowania wszystkich używanych w tym miejscu odbiorników, albo zakazania pracownikom używania niezarejestrowanych odbiorników, ewentualnie zobowiązania ich do rejestracji we własnym zakresie prywatnych odbiorników używanych w miejscu pracy. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S. A. Skarżąca zaprzeczyła, aby wyposażała lokale sklepowe w odbiorniki radiofoniczne. Wskazała, że zabrania używania odbiorników radiofonicznych w sklepach, a także innych odbiorników do odtwarzania dźwięku lub obrazu, bowiem rozpraszałoby to uwagę personelu i klientów. Jeżeli zostało stwierdzone istnienie odbiornika w sklepie, to z całą pewnością nie należał on do skarżącej i mógł należeć do pracownika. Nie zostało wyjaśnione, kto był posiadaczem owego odbiornika radiofonicznego. Strona wskazała ponadto, że prowadzi pełną ewidencję księgową w swojej siedzibie w Ł. i łatwo można było sprawdzić czy lokal wynajmowany na prowadzenie działalności był wyposażony w odbiornik radiofoniczny. Skarżąca posiada sieć sklepów i żadnego z nich nie wyposażała w odbiornik radiofoniczny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153 p. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie nosi bowiem znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 ppsa. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Posiadanie w rozumieniu ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych zostało określone jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków określonych w art. 7 ust. 6 ustawy na pracodawcę wystarczające jest wykazanie, iż odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę. Organ dokonujący kontroli nie ma zatem obowiązku czynienia ustaleń do kogo należał odbiornik w ujęciu cywilnoprawnym i czy jego właściciel, jak twierdzi skarżący pracownik, dokonał rejestracji odbiornika w celu używania w miejscu pracy. Odpowiedzialność za sprawy organizacyjne związane z miejscem pracy ponosi pracodawca, w tym przypadku skarżący i na nim spoczywa obowiązek zarejestrowania wszystkich używanych w tym miejscu odbiorników, albo zakazania pracownikom używania niezarejestrowanych odbiorników i egzekwowania tego zakazu. Wszelkie nieprawidłowości w tym zakresie są ryzykiem pracodawcy. Jeżeli jednak radioodbiornik jest własnością pracownika i został zarejestrowany jako odbiornik używany w miejscu pracy to w tym zakresie ciężar dowodu spoczywa na pracodawcy. Skarżący żadnych dowodów w tym zakresie w postępowaniu przed organami nie przedstawił wyrażając jedynie ogólne przekonanie, że radioodbiornik był własnością pracownika, który już nie pracuje. Podnieść przy tym należy, iż ustaleń kontroli co do używania przedmiotowego odbiornika i braku dowodu rejestracji skarżący nie podważa. Przeprowadzenie kontroli pod nieobecność osób powołanych w sposób formalny do reprezentowania spółki nie może zatem stanowić podstawy do uznania zaskarżonych decyzji za wadliwe w rozumieniu art. 145 § 1 ppsa. W tym stanie rzeczy mając przy tym na uwadze ustaloną zgodnie z art. 5 ust. 3 powołanej ustawy wysokość wskazanej w decyzji opłaty Sąd uznał, iż organ prawidłowo zastosował przepisy wskazane w podstawie materialnoprawnej decyzji i nie naruszył wiążącej go procedury, co stanowi o braku podstaw do uwzględnienia skargi i skutkuje jej oddaleniem na podstawie art. 151 ppsa. Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w sentencji.