II GSK 1420/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie NSA Jan Bała Stanisław Gronowski Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 14 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2591/12 w sprawie ze skargi D.K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2) zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz D.K. 440 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 7 marca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2591/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę D.K. (dalej: skarżąca) na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Prezes NFZ) z [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. (dalej: ZUS) w listopadzie 2011 r. zwrócił się do Dyrektora M. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Dyrektor MOW NFZ) z wnioskiem o rozstrzygnięcie o obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu przez skarżącą z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Dyrektor MOW NFZ decyzją z [...] marca 2012 r., na podstawie art. 109 ust. 1-3 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r., nr 164, poz. 1027 ze zm.), zwanej dalej: ustawą o świadczeniach, stwierdził istnienie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego skarżącej z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej w okresie od 18 listopada 2002 r. do 3 listopada 2011 r. W wyniku wniesionego przez skarżącą odwołania Prezes NFZ decyzją z [...] maja 2012 r., uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor MOW NFZ decyzją z [...] lipca 2012 r. na podstawie art. 109 ust. 1-3 ustawy o świadczeniach stwierdził istnienie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego skarżącej z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej w okresie od 18 listopada 2002 r. do 3 listopada 2011 r. W wyniku wniesionego przez skarżącą odwołania, Prezes NFZ decyzją z [...] października 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że w dniu 20 września 2008 r. art. 1 ustawy z 10 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 141, poz. 888), wprowadził do ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.), zwanej dalej: s.d.g., możliwość zawieszenia działalności gospodarczej. W stanie prawnym przed tą datą, kiedy nie istniała formalna możliwość zawieszenia działalności gospodarczej, Sąd Najwyższy w wyroku z 19 marca 2007 r. sygn. akt III UK 133/06 stwierdził, że "(..)ciężar dowodu wystąpienia przesłanek uzasadniających ustanie obowiązku ubezpieczenia społecznego (rzeczywistego zaistnienia przerwy w prowadzeniu działalności) obciąża tę stronę, która z faktu tego wywodzi skutki prawne w zakresie ustania obowiązku ubezpieczenia". Organ wskazał, że skarżąca posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta K. pod numerem [...], począwszy od 18 listopada 2002 r., ze wskazaniem daty rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej na dzień dokonania wpisu. Wpis został wykreślony z ewidencji 4 listopada 2011 r. Skarżąca nie dokonywała zawieszenia ww. działalności na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Skarżąca wykazywała w zeznaniach podatkowych za lata 2002-2010 przychody z tytułu działalności gospodarczej. Zdaniem Prezesa NFZ, długotrwałe utrzymywanie aktywnego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej stanowiło wyraz woli kontynuacji tejże działalności, a egzekucja wierzytelności powstałych w ramach działalności mieści się w pojęciu wykonywania działalności. Za przesłankę wykonywania przez skarżącą działalności uznano utrzymywanie tegoż wpisu przy jednoczesnym długotrwałym i konsekwentnym wykazywaniu przychodów z działalności gospodarczej oraz braku jednoznacznej interpretacji organu skarbowego odnośnie charakteru tychże przychodów. Prezes NFZ odnosząc się do odmowy dopuszczenia dowodu z zeznań świadków stwierdził, że przesłuchanie strony ma charakter dowodu posiłkowego i nie może zastępować dowodów z dokumentów. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 i art. 78 k.p.a. w zw. z 109 ust. 6 ustawy o świadczeniach oraz w zw. z art. 13 pkt 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. nr 205, poz. 1585 ze zm.), zwanej dalej: u.s.u.s. i art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach oraz art. 12 ust. 1 ustawy z 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, (Dz. U. nr 45, poz. 391 ze zm.), zwanej dalej: ustawą o ubezpieczeniu w NFZ, a także art. 11 ust. 1 ustawy z 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U Nr 28, poz. 153 ze zm.), zwanej dalej: ustawą o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, na skutek nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz poczynienia ustaleń sprzecznych ze stanem faktycznym, że skarżąca w okresie od 18 listopada 2002 r. do 3 listopada 2011 r. podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej. Zarzuciła też naruszenie art. 2 s.d.g. oraz art. 5a pkt 6 i art. 14 ust. 1, ust. 2 pkt 7 oraz ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 361), zwanej dalej: ustawą o podatku dochodowym poprzez ustalenie, że nie wyrejestrowanie skarżącej w okresie od 18 listopada 2002 r. do 3 listopada 2011r. z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta K. oznacza faktyczne wykonywanie w tym czasie przez skarżącą takiej działalności. W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej: p.p.s.a., przywołał treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stwierdził, że na przedsiębiorcy oprócz obowiązku zgłoszenia chęci podjęcia działalności gospodarczej, ciąży również obowiązek zgłaszania w niej wszelkich zmian, a zatem faktyczne zaprzestanie prowadzenia działalności z różnych przyczyn powinno być do ewidencji zawsze zgłoszone i wpisane. Objęcie obowiązkiem ubezpieczenia osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą uzależnione jest od jej rzeczywistego prowadzenia na podstawie wpisu do ewidencji. Zarejestrowana działalność gospodarcza wiąże się z przymusem podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Domniemanie, zgodnie z którym skoro nie nastąpiło wykreślenie działalności gospodarczej z ewidencji, to działalność ta była faktycznie prowadzona i w związku z tym istniał obowiązek zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne, może być obalone, a ciężar dowodu wystąpienia przesłanek uzasadniających ustanie obowiązku ubezpieczenia (rzeczywistego zaistnienia przerwy w prowadzeniu działalności) obciąża tę stronę, która z faktu tego wywodzi skutki prawne w zakresie ustania obowiązku ubezpieczenia. Sąd I instancji uznał za bezsporne, że skarżąca od 18 listopada 2002 r. jest wspólnikiem spółki cywilnej, a w dniu 4 listopada 2011 r. działalność gospodarcza skarżącej została wykreślona z ewidencji. Sąd zauważył, że zarówno przepisy obowiązujące w dacie rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą, to jest ustawa o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, następnie ustawa o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, jak i obecnie obowiązująca ustawa o świadczeniach, wiążą obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego z ubezpieczeniem społecznym. Osoby prowadzące działalność gospodarczą podlegają ubezpieczeniu społecznemu od dnia rozpoczęcia działalności gospodarczej do dnia jej zaprzestania. W tym samym okresie osoby te objęte są także obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym. Sąd podzielił stanowisko organów, zgodnie z którym utrzymywanie przez ponad 8 lat wpisu dotyczącego działalności gospodarczej, a także brak zgłaszania przerw, czy też zawieszenia działalności, świadczy co najmniej o gotowości skarżącej do wykonywania tej działalności. Wbrew zarzutom skargi przepisy obowiązującego prawa nie wymagały utrzymywania tzw. aktywnego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej tylko i wyłącznie dla potrzeb zabezpieczenia wpływu należności windykacyjnych, na które powołuje się skarżąca. Nie wyjaśniła ona w sposób logiczny i wyczerpujący konieczności posiadania owego wpisu, skoro nie można wykluczyć sytuacji, w której w wypadku rozwiązania spółki cywilnej należności te mogłyby bez przeszkód wpływać na konto byłych wspólników. Zdaniem Sądu, dowód w tej kwestii obciążał skarżącą, a z żadnego z dokumentów przedstawionych przez nią w toku postępowania nie wynika potrzeba utrzymywania wpisu działalności gospodarczej tylko i wyłącznie dla celów windykacji należności spółki cywilnej. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że fakt utrzymywania przez skarżącą wpisu przy jednoczesnym długotrwałym i konsekwentnym wykazywaniu przychodów z działalności gospodarczej, niezależnie od ich źródła, świadczy na niekorzyść skarżącej. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Organy odniosły się do wszystkich dowodów przedłożonych przez skarżącą, czemu dały wyraz w wydanych decyzjach. Sąd podzielił też stanowisko organów NFZ, że przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków nie było elementem koniecznym dla wyjaśnienia sprawy, bowiem nawet w wypadku ich przeprowadzenia na korzyść skarżącej, nadal wątpliwa była konieczność nieprzerwanego utrzymywania wpisu do ewidencji. W skardze kasacyjnej D.K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: - na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie art. 13 pkt 4 u.s.u.s. w związku z art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach poprzez przyjęcie, że przepis ten odnosi się do sytuacji skarżącej; - na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 133 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 i art. 77 k.p.a., uzasadniającym jej uchylenie, z uwagi na błędne ustalenie przez organy stanu faktycznego sprawy; - art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niepoddanie w ramach sądowej kontroli decyzji wnikliwej analizie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a szczególnie poprzez pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności wynikających z materiału dowodowego załączonego do skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła uzasadnienie wniesionych zarzutów oraz stanowisko w sprawie. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. W piśmie z 8 października 2014 r. skarżąca podtrzymała zarzuty i wnioski zawarte w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Za skutecznie postawione zarzuty należało w sprawie uznać: zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niepoddanie w ramach sądowej kontroli decyzji administracyjnych wnikliwej analizie całego zebranego materiału dowodowego oraz zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a., polegający na błędnym ustaleniu przez organy administracji stanu faktycznego sprawy. W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie winno zatem zawierać wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Obowiązkiem Sądu I instancji jest więc przeprowadzenie wywodu prawnego, w którym omówiona zostanie podstawa prawna orzeczenia z uwzględnieniem jej wykładni. W ramach uzasadnienia Sąd zobowiązany jest także do odniesienia się do zarzutów podnoszonych w skardze. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie wywiązał się z tego ostatniego obowiązku – nie odniósł się do istotnych dla sprawy zarzutów skargi. Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1113/10, LEX nr 990147). Wyjaśnić dalej należy, że podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, zawarte w uzasadnieniu wyroku powinny się odnosić nie tylko do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji administracyjnej, ale również do zarzutów podnoszonych przez stronę w skardze na taką decyzję (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt II FSK 977/07, LEX nr 497392, także wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 2018/09, LEX nr 558931). Zaniechanie polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu orzeczenia do zarzutów skargi, stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., które w sposób oczywisty mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt II FSK 343/07, LEX nr 574621). Zasadne jest twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutów skargi dotyczących nieprzeprowadzenia dowodów, a tym samym niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dowody te zmierzały do wykazania, że skarżąca kasacyjnie nie prowadziła działalności gospodarczej. Dotyczy to powoływanego przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego zaświadczenia z dnia [...] sierpnia 2012 r. wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, porozumienia zawartego z bankiem z dnia [...] lutego 1997 r. oraz niedopuszczenia dowodów z zeznań świadków, usprawiedliwianego przez Sąd I instancji w sposób nieuprawniony tym, że przesłuchanie świadków nie było konieczne dla wyjaśnienia sprawy bowiem nawet w wypadku przeprowadzenia tych dowodów na korzyść skarżącej nadal wątpliwa staje się konieczność nieprzerwanego utrzymywania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej przez skarżącą. Za usprawiedliwione należy uznać też twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że z uzasadnienia wyroku wynika niekonsekwencja, z jednej strony Sąd podkreśla, że ciężar obalenia domniemania prowadzenia działalności gospodarczej wynikający z faktu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej spoczywa na stronie, z drugiej zaś nie odnosi się do przedstawionych przez zobowiązaną przeciwdowodów, jak również zarzutów pominięcia tych przeciwdowodów. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że z powołanych w sprawie przepisów dotyczących ubezpieczenia zdrowotnego i komentującego je orzecznictwa wynika, że tylko faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej skutkuje powstaniem obowiązku ubezpieczeniowego. Innymi słowy posiadanie wpisu w ewidencji gospodarczej przy jednoczesnym niewykonywaniu działalności gospodarczej nie powoduje powstania obowiązku ubezpieczeniowego. Warto w kontekście powyższego przywołać następujące orzeczenia Sądu Najwyższego. O prowadzeniu działalności gospodarczej rodzącej obowiązek ubezpieczenia społecznego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 13 pkt 4 ustawy z 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych nie decyduje, sam w sobie, wpis do ewidencji działalności gospodarczej (por. wyroki SN z dnia 14 września 2007 r., sygn. akt III UK 35/07, LEX nr 483284). Kwestie związane z formalnym zarejestrowaniem, wyrejestrowaniem, czy zgłaszaniem przerw w tej działalności mają ewentualnie znaczenie w sferze dowodowej, nie przesądzają same w sobie o podleganiu obowiązkowi ubezpieczenia społecznego (por. wyrok SN z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt I UK 203/11, LEX nr 1162649). Zgłoszenie rozpoczęcia działalności lub jej zawieszenia ma znaczenie jedynie jako domniemanie faktyczne. Zakłada się, że skoro czynności tego rodzaju dokonano, to działalność się rozpoczęła lub uległa zawieszeniu. Nie wyklucza to jednak możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwnego, tyle, że powinna to uczynić zainteresowana tym strona (por. wyrok SN z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt I UK 156/11, LEX nr 1102533). Możliwe jest ustalenie zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej mimo niewykreślenia jej z ewidencji działalności gospodarczej i - w konsekwencji - uchylenie obowiązku ubezpieczenia (por. wyrok SN z dnia 7 stycznia 2014 r., sygn. akt I UK 252/13, Lex nr 1460649). Skonstatować wobec tego należy, że sam brak odniesienia się do powołanych przez skarżącą kasacyjnie zarzutów, przy uwzględnieniu przedstawionego orzecznictwa, uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji. Zauważyć dalej należy, że nieodniesienie się przez Sąd do postawionych zarzutów wiąże się też z zarzutem błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, implikującego uznanie prowadzenia przez skarżącą kasacyjnie działalności gospodarczej ze względu na fakt utrzymywania wpisu w ewidencji działalności gospodarczej. Sąd I instancji winien się odnieść do wnioskowanych dowodów z przesłuchania świadków i powoływanego przez zobowiązaną zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. wydanego dla drugiej wspólniczki, z którego wynika, że ww. była zarejestrowana jako podatnik VAT czynny tylko w okresie od dnia 5 lipca 1993 r. do dnia 1 stycznia 2000 r., jak i porozumienia zawartego z bankiem z dnia [...] lutego 1997 r. Skarżąca podnosiła w zakresie powoływanego zaświadczenia, że nie jest możliwe, aby jedna ze wspólniczek spółki cywilnej działalności gospodarczej nie prowadziła, a druga taką działalność prowadziła. Odnośnie zaś porozumienia z bankiem wskazała w skardze, że z utworzonego depozytu bank zwalniał spółce odpowiednią część środków zamrożonych wcześniej w depozycie gwarancyjnym przed 1999 r. Podkreśliła, że depozyt został utworzony kilka lat wcześniej, zanim skarżąca przystąpiła do spółki (wpis do ewidencji 18 listopada 2002 r.). Podniosła także, że przychody te zostały zgłoszone do opodatkowania przez poprzednich wspólników spółki. Sąd I instancji winien zatem rozstrzygając ponownie sprawę obok realizacji powyższych wskazań, w szczególności dokonać oceny charakteru wpływów na konto bankowe z tytułu depozytu pod kątem prowadzenia przez wywodzącą kasacyjnie działalności gospodarczej. Uwzględnić przy tym to, czy płaciła ona z tego tytułu podatek, ustalić charakter wykazanego przychodu, czy przychód ten był przychodem należnym w dacie wykonanych transakcji i podlegał poprzednio opodatkowaniu u ówczesnych wspólników spółki cywilnej. Wskazane bowiem okoliczności pozwolą na ocenę, czy skarżąca kasacyjnie rzeczywiście prowadziła działalność gospodarczą podlegającą obciążeniu składkami zdrowotnymi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).