II GSK 1539/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. O. R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 318/10 w sprawie ze skargi P. O. R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. oddalił skargę P. O. R. P. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) nałożył na P. O. R. P. karę pieniężną w wysokości 11.494 zł za zajęcie w okresie od [...] do [...] czerwca 2009 r., bez wymaganego zezwolenia, pasów drogowych wyszczególnionych ulic w K., polegające na umieszczeniu wyborczych plakatów reklamowych kandydata P. O. R. P. do Parlamentu Europejskiego. Od powyżej decyzji zostało wniesione odwołanie. W wyniku jego rozpoznania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zalecając ustalenie relacji zachodzących pomiędzy partią a jej komitetem wyborczym, a w szczególności ustalenie, który podmiot winien być uznany jako strona postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] Prezydent Miasta K., w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, nałożył na P. O. R. P. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 11.494 zł za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasów drogowych, polegające na umieszczeniu w okresie od [...] maja 2009 r. do [...] czerwca 2009 r. wyborczych plakatów reklamowych kandydata tej partii do Parlamentu Europejskiego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że ponowna analiza akt sprawy doprowadziła go do przekonania, że art. 56 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego (Dz. U. Nr 25, poz. 219 ze zm.) w sposób jednoznaczny i wyraźny przewiduje, że za zobowiązania majątkowe komitetu wyborczego partii politycznej ponosi odpowiedzialność partia, która powołała dany komitet wyborczy. Według stanowiska organu I instancji, redakcja powyższego przepisu zapewnia skuteczność ewentualnej egzekucji określonych należności powstałych w procesie wyborczym. Przyjęcie stanowiska, iż stroną postępowania jest komitet wyborczy niweczyłoby treść art. 56 pkt 1 Ordynacji wyborczej do Parlamentu Europejskiego, bowiem faktycznie uwalniałoby od odpowiedzialności partie polityczne. Organ I instancji wskazał też, że uznanie, iż na podstawie art. 48 Ordynacji to komitety wyborcze są stroną postępowania, pozostawałoby w jawnej sprzeczności z ideą przedstawicielstwa, w myśl której przedstawiciel nie działa we własnym imieniu lecz w imieniu i na rzecz podmiotu, który go do określonego działania upoważnił. Od powyższej decyzji zostało wniesione odwołanie, w którym wskazano, że komitet wyborczy partii politycznej, który zgodnie z art. 48 ustawy Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego wykonuje w imieniu partii czynności wyborcze, stanowi odrębny od samej partii politycznej podmiot prawny. We własnym imieniu zaciąga on zobowiązania i samodzielnie za nie odpowiada. Potwierdza to dyspozycja art. 56 pkt 1 Ordynacji, stanowiący zasadę subsydiarnej odpowiedzialności partii politycznej za zobowiązania zaciągnięte przez komitet wyborczy. Komitet wyborczy, po przyjęciu przez Państwową Komisję Wyborczą zawiadomienia partii o zamiarze uczestniczenia w wyborach, staje się niezależnym od partii, szczególnym podmiotem, o nietrwałym wprawdzie ale samoistnym bycie prawnym, w szczególności zawiera we własnym imieniu umowy, posiada własny numer NIP, we własnym imieniu składa do Państwowej Komisji Wyborczej sprawozdanie. Komitet taki samodzielnie ponosi odpowiedzialność za swoje zobowiązania, a żaden przepis nie daje podstawy do podjęcia, przy określeniu relacji pomiędzy partią a utworzonym przez nią komitetem wyborczym, konstrukcji pełnomocnictwa. W szczególności z art. 56 ustawy Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego, zdaniem strony, nie sposób wyprowadzić wniosku, jakoby komitet wyborczy partii politycznej był przedstawicielem ustawowym samej partii, a tym samym partia musiała być stroną w postępowaniu. Zaznaczono też w odwołaniu, że do momentu jego wniesienia komitet wyborczy nie uległ jeszcze rozwiązaniu. W wyniku rozpoznania sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu tej decyzji przede wszystkim zawarte zostało stwierdzenie, iż w sprawie nie jest kwestią sporną fakt zajęcia pasów drogowych, brak zezwolenia na ich zajęcie oraz nałożenie i wysokość kary za dokonane zajęcie, lecz określenie strony postępowania. W tym zakresie Kolegium uznało za słuszne stanowisko organu I instancji, co do określenia strony postępowania i skierowania decyzji do P. O., nie zaś do komitetu wyborczego utworzonego przez tą partię. P. O. R. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz., domagając się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie stwierdzenia nieważności tych decyzji. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. wskazał, że podstawowym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było ustalenie statusu prawnego komitetu wyborczego w wyborach do Parlamentu Europejskiego, w tym okoliczności posiadania przez komitet zdolności prawnej, a w szczególności zdolności administracyjnoprawnej do występowania w charakterze strony w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Rozstrzygając powyższą kwestię, Sąd I instancji odwołał się do art. 47 Ordynacji wyborczej do Parlamentu Europejskiego stanowiącego, że prawo zgłaszania kandydatów na posłów do Parlamentu Europejskiego mają partie polityczne oraz wyborcy. Partie polityczne mogą także, w celu wspólnego zgłaszania kandydatów na posłów, tworzyć koalicje wyborcze. Czynności wyborcze w imieniu partii politycznych, koalicji wyborczych partii politycznych oraz wyborców wykonują komitety wyborcze, które w szczególności zgłaszają kandydatów na posłów do Parlamentu Europejskiego oraz prowadzą, na zasadzie wyłączności, kampanię wyborczą na ich rzecz (art. 48 Ordynacji). W myśl art. 49 Ordynacji wyborczej do Parlamentu Eur5oopejskiego, funkcję komitetu wyborczego partii politycznej pełni organ partii upoważniony do jej reprezentowania na zewnątrz. Sąd I instancji przywołał też treść art. 58 w związku z art. 97 Ordynacji dotyczące rozwiązania komitetu wyborczego oraz art. 56, z którego wynika, że odpowiedzialność za zobowiązania majątkowe komitetu wyborczego ponosi partia polityczna, która powołała komitet wyborczy. Powyższe przepisy w ocenie Sądu I instancji nie dają podstawy do jednoznacznego wskazania, że komitety wyborcze stanowią odrębny od partii podmiot, wyposażony w przymiot zdolności prawnej. Sąd I instancji przeprowadził analizę przepisów Ordynacji wyborczej do Parlamentu Europejskiego dotyczących finansowania kampanii wyborczej (Rozdział 11, art. 83, art. 84, art. 85 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 1 zd. 1). Uwzględniając przywołane unormowanie Sąd I instancji stwierdził, że komitety wyborcze partii politycznych posiadają ograniczoną zdolność prawną, a ponadto z konstrukcji przepisu art. 56 Ordynacji, stanowiącym o ponoszeniu przez partię polityczną odpowiedzialności za zobowiązania majątkowe komitetu wyborczego, wynika, że ponosi ona odpowiedzialność za działania stanowiące efekt aktywności lub bierności komitetu wyborczego. Sąd I instancji wskazując na ograniczoną zdolność prawną komitetów wyborczych, wymienił takie kwestie jak ograniczenia podmiotowe co do składu komitetu, poprzez przyjęcie, że komitet ten tworzy organ partii politycznej uprawniony do jej reprezentowania na zewnątrz. Wymienił też ograniczenia, co do zakresu działania, sprowadzające się do dokonywania zgłoszenia kandydatów na posłów oraz prowadzenia kampanii wyborczej, a także określony w czasie byt prawny komitetów wyborczych, delimitowany wyliczonymi przez ustawę okolicznościami skutkującymi ich rozwiązaniem z mocy prawa. Odnosząc się do zagadnienia czy Komitet Wyborczy P. O. R. P., w ramach ograniczonej zdolności prawnej, posiadał jednocześnie zdolność sądowoadministracyjną do występowania jako strona w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia i tym samym, czy winien być adresatem zaskarżonej decyzji, Sąd przywołał art. 56 Ordynacji wyborczej do Parlamentu Europejskiego. Wskazał przy tym na ten jego fragment, który stanowi, że odpowiedzialność za zobowiązania majątkowe komitetu wyborczego ponosi partia polityczna, która powołała komitet wyborczy. Oznacza to zdaniem Sądu I instancji, że do uiszczenia nałożonej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, w związku z prowadzoną kampanią wyborczą, zobligowana jest partia polityczna, która powołała komitet wyborczy. Sąd I instancji wyraził pogląd, iż w przypadku dopuszczania możliwości uczynienia komitetu wyborczego adresatem decyzji administracyjnej dotyczącej skutków działań tego komitetu, partia polityczna, która za zobowiązania komitetu odpowiada, postawiona zostałaby w sytuacji, w której nie mogłaby – nie będąc stroną postępowania – kwestionować jakiejkolwiek decyzji nakładającej na komitet wyborczy zobowiązania. W postępowaniu administracyjnym partia polityczna zostałaby postawiona pod przymusem wykonania obowiązku, pod groźbą jego realizacji w trybie egzekucji administracyjnej. Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego nie zawiera bowiem rozwiązań (jak też nie odsyła do takich) jakie przyjęto w rozdziale 15 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), tj. odpowiedzialności osób trzecich (art. 108). Zdaniem Sądu, taka konstrukcja, w której o odpowiedzialności jednego podmiotu za zobowiązania drugiego rozstrzyga się w drodze odrębnego aktu administracyjnego o charakterze władczym, ze wszystkimi tego uprawnieniami i konsekwencjami procesowymi, w sposób dostateczny zabezpiecza, w ocenie Sądu I instancji, interesy majątkowe osoby trzeciej. Jednakże możliwości takiej nie posiadałaby partia polityczna ponosząca odpowiedzialność za obowiązek nałożony decyzją skierowaną bezpośrednio do komitetu wyborczego. W takim przypadku partia polityczna nie posiadałaby możliwości kwestionowania zasadności nałożonego obowiązku także w ramach ewentualnego postępowania egzekucyjnego. Nadto Sąd I instancji podkreślił, że nie można w postępowaniu administracyjnym uzależniać wyboru adresata obowiązku wyłącznie od tego, czy na dzień wydawania decyzji komitet wyborczy jeszcze funkcjonuje, czy też nie. Teza, że odpowiedzialność za zobowiązania komitetu wyborczego ponosi partia dopiero po zaprzestaniu działalności komitetu wyborczego, nie znajduje uzasadnienia w art. 56 Ordynacji. Z tego przepisu wynika bowiem ogólna zasada o odpowiedzialności partii politycznej tworzącej komitet wyborczy za działania komitetu, a więc istnieje ona nawet w trakcie kampanii wyborczej. P. O. R. P. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. w całości i zarzucając mu na zasadzie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: a) naruszenie art. 48, art. 49 ust. 1 i art. 56 ustawy – Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego przez przyjęcie, że Komitet Wyborczy P. O. R. P. nie stanowi całkowicie odrębnego od partii P. O. R. P. podmiotu; b) naruszenie art. 56 pkt 1 ustawy – Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego oraz art. 331 §2 Kodeksu cywilnego, a to poprzez przyjęcie, że niezależnie od faktu istnienia Komitetu Wyborczego P. O. R. P., obowiązkiem regulowania jego zobowiązań można obciążyć partię P. O. R. P. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) naruszenie art. 28 i art. 29 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że stroną w postępowaniu administracyjnym nie powinien być Komitet Wyborczy P. O. R. P., lecz stroną winna być wyłącznie partia P. O. R. P., a w konsekwencji uznanie, że zaskarżone decyzje skierowane były do właściwego podmiotu i rozpatrzenie sprawy w postępowaniu administracyjnym bez udziału w charakterze strony Komitetu Wyborczego P. O. R. P.; b) naruszenie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że prowadzenie postępowania administracyjnego bez udziału Komitetu Wyborczego P. O. R. P., który winien być stroną w tym postępowaniu, było prawidłowe; c) naruszenie art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji art. 56 ustawy Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego jako podstawy nałożenia kary administracyjnej na partię P. O. R. P. nie narusza w sposób istotny prawa. Podnosząc powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, względnie, w przypadku nieuznania zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania, o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uwzględnienie skargi w całości. Nadto wniesiono o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że art. 56 Ordynacji wyborczej do Parlamentu Europejskiego nie daje podstawy do przyjęcia, jak wadliwie uczynił to Sąd I instancji, że odpowiedzialność za zobowiązania komitetu wyborczego może obciążać partię polityczną w dowolnym momencie, a więc również wtedy, gdy komitet samodzielnie może ponosić odpowiedzialność za swoje zobowiązania. W ocenie strony skarżącej, z art. 56 Ordynacji należy wyciągać wniosek, że odpowiedzialność partii za zobowiązania komitetu ma charakter odpowiedzialności pomocniczej. Przepis ten winien być interpretowany w ścisłym związku z art. 331 § 2 Kodeksu cywilnego, będącego w stosunku do art. 56 Ordynacji lex generalis. Naruszenia art. 28, art. 29 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego strona skarżąca upatruje w tym, że Sąd I instancji przyjął, iż to nie komitet wybroczy w pierwszej kolejności odpowiada za zobowiązania, zaś jeśli chodzi o naruszenie art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, to według strony skarżącej nastąpiło z tego powodu, że Sąd I instancji zaakceptował decyzje organów, mimo że w jej podstawie prawnej nie podano art. 56 Ordynacji wyborczej do Parlamentu Europejskiego. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, brak takiego wskazania uniemożliwia jednoznaczną kwalifikację wydatku w postaci kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, a ponadto Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził przesłanek nieważności postępowania. Z tych też powodów skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze kasacyjnej, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zostały sformułowane zarzuty naruszenia art. 48, art. 49 ust. 1 i art. 56 ustawy Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego bez wskazania, którą formę naruszenia prawa materialnego – błędną wykładnię czy niewłaściwe zastosowanie – autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika natomiast, że Sąd I instancji "częściowo błędnie wyłożył i zastosował" te przepisy, przyjmując, że Komitet Wyborczy P. O. R. P. nie stanowi całkowicie odrębnego od partii P. O. R. P. podmiotu. Wskazując na "częściowo błędne wyłożenie i zastosowanie" przepisów, autor skargi kasacyjnej nie wskazuje w jakim zakresie wykładnia i zastosowanie podanych przepisów jest częściowo błędnie wyłożona i zastosowana, a w jakiej części wykładnia i zastosowanie są prawidłowe. Z rozpatrywanej przez Sąd I instancji sprawy a następnie ze skargi kasacyjnej wynika, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu ma art. 56 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. – Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego (Dz. U. z 2004 r. Nr 25, poz. 219 ze zm.). Powołany przepis stanowi, że odpowiedzialność za zobowiązania majątkowe komitetu wyborczego partii politycznej ponosi partia polityczna, która powołała komitet wyborczy. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, przepis ten poza ogólnym stwierdzeniem, że za zobowiązania majątkowe komitetu wyborczego odpowiedzialność ponosi partia polityczna, nie zawiera żadnych warunków czy ograniczeń. Zatem treść tego przepisu nie daje podstaw do twierdzenia, że należy interpretować go w taki sposób, iż istnieje kolejność odpowiedzialności i jako pierwszy odpowiada za swoje zobowiązania majątkowe komitet wyborczy, zaś partia polityczna odpowiada pomocniczo, subsydiarnie. Prezentując przyjęte stanowisko, że stroną w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest P. O. R. P., Sąd I instancji trafnie argumentował, że przyjęcie, iż to komitet wyborczy tej partii jest stroną postępowania prowadziłoby do sytuacji, kiedy podmiot odpowiedzialny za zobowiązanie majątkowe, jakim jest kara pieniężna, zostałby pozbawiony obrony swych praw oraz możności korzystania ze środków procesowych w postępowaniu administracyjnym. Autor skargi kasacyjnej twierdzi, bez szerszego uzasadnienia, że przepis art. 56 Ordynacji wyborczej do Parlamentu Europejskiego nie daje podstawy do przyjęcia, jak uczynił to WSA wadliwie wykładając ten przepis i niewłaściwie go stosując, że odpowiedzialnością za zobowiązania komitetu można obciążyć partię w dowolnym momencie, a więc także wtedy, gdy komitet samodzielnie może ponosić odpowiedzialność za swoje zobowiązania. Odnosząc się do tego twierdzenia należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że art. 56 Ordynacji nie dotyczy wszelkich zobowiązań komitetu wyborczego ale wyłącznie zobowiązań majątkowych. Zwrócić też należy uwagę na usytuowanie art. 56, który w przyjętej systematyce ustawy Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego wyprzedza przepis dotyczący rozwiązania komitetu wyborczego. Posiłkując się wykładnią systemową można zatem stwierdzić, tak jak uczynił to Sąd I instancji, że odpowiedzialność partii politycznej za zobowiązania majątkowe jej komitetu wyborczego istnieje w każdym momencie niezależnie od tego czy komitet wyborczy działa, czy też jest już rozwiązany. Przepis art. 56 Ordynacji, jak już o tym była mowa, nie daje podstaw do twierdzenia, że to właśnie komitet wyborczy odpowiada za swoje zobowiązania majątkowe w pierwszej kolejności, zaś partia polityczna, która go powołała w następnej kolejności i to dopiero po rozwiązaniu komitetu wyborczego, nie wynika to ani z literalnego brzmienia powołanego przepisu, ani też nie daje się to wyinterpretować z innych przepisów ustawy. A fakt, że komitet wyborczy jest podmiotem odrębnym od partii politycznej sam w sobie nie daje podstawy do twierdzenia, że komitet wyborczy w pierwszej kolejności odpowiada za swoje zobowiązania majątkowe wbrew literalnemu brzmieniu art. 56 Ordynacji. Wobec jasnej i jednoznacznej treści art. 56 Ordynacji wyborczej do Parlamentu Europejskiego, pogląd, że w sprawie niniejszej powinien znaleźć zastosowanie art. 33 § 2 Kodeksu cywilnego należy uznać za pogląd nietrafny. Przepis ten nie przystaje do zagadnienia jakie występuje w zaistniałym sporze, ustanawia on bowiem subsydiarną odpowiedzialność członków jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną za zobowiązania tej jednostki i to w sytuacji, gdy stała się ona niewypłacalna. Jeśli chodzi o zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wymienionych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenia art. 28, art. 29, art. 10 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, to wobec stwierdzenia, że stroną postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia jest na zasadzie art. 56 Ordynacji wyborczej do Parlamentu Europejskiego P. O. R. P., zarzut naruszenia art. 28, art. 29 oraz art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego należało uznać za niezasadny. Zarzut naruszenia art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego został powiązany z art. 56 Ordynacji wyborczej do Parlamentu Europejskiego i uzasadniony w ten sposób, że brak powołania tego przepisu w podstawie decyzji administracyjnej powoduje trudności w zakwalifikowaniu kary pieniężnej w budżecie komitetu wyborczego. Stosownie jednak do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawą skargi kasacyjnej może być naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedstawiony argument, polegający na trudnościach w zakwalifikowaniu wydatku, nie może być oceniony jako naruszenie o istotnym charakterze dla wyniku niniejszej sprawy. Z tych przyczyn, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.