I SA/Wa 1886/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Dorota Apostolidis (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 127 § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania adwokata D. R. pełnomocnika W. M., uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego w odniesieniu do gruntu stanowiącego własność W., włączonego w granice działki o numerach ewidencyjnych [...] z obrębu [...] położonego w W. przy ulicy [...], oznaczonego hip. nr [...]. Powyższe rozstrzygniecie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawny sprawy. Nieruchomość gruntowa położona w W. przy ul. [...] została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r., o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. nr 50, poz. 279), i na mocy jego przepisów przeszła na własność gminy W., a następnie Skarbu Państwa. Z dniem 27 maja 1990 r., grunt stał się własnością gminy W., co zostało potwierdzone decyzjami Wojewody [...] z dnia [...] września 1991 r., nr [...], z dnia [...] listopada 1991 r., nr [...], i z dnia [...] listopada 1992 r., nr [...]. Stosownie do treści art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r., o ustroju Miasta Stołecznego Warszawy (Dz. U. nr 41, poz. 361 ze zm.) przedmiotowa nieruchomość stała się własnością W. Stosownie do przepisów ww. dekretu dotychczasowy właściciel nieruchomości był uprawniony do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej gruntu. W niniejszej sprawie termin na złożenie tego wniosku upłynął z dniem 25 maja 1949 r. Orzeczeniem z [...] listopada 1954 r., nr [...] Prezydium W. odmówiło K. M. dotychczasowemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej, stwierdzając, że resztki zabudowań położone na gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [....] stwierdziło nieważność ww. decyzji. Wnioskiem z dnia 21 lipca 1990 r., W. M., następca prawny dawnej właścicielki, wystąpił o zwrot nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Natomiast wnioskiem z dnia 27 stycznia 2009 r., adwokat D. R. pełnomocnik W. M. wniosła o przyznanie jej mocodawcy prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...], oznaczonego nr hip. [...]. Prezydent W. decyzją z [...] maja 2011 r., nr [...] odmówił W. M. ustanowienia użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu. Uzasadniając odmowę organ wyjaśnił, że w sprawie nie został jeszcze złożony wniosek w trybie art. 7 ust. 1 dekretu, a jednocześnie brak jest podstawy prawnej do rozpoznania wniosków W. M. z dnia 21 lipca 1990 r., i z dnia 27 stycznia 2009 r., bowiem upłynął termin na złożenie omawianego wniosku. Jest to termin prawa materialnego i jako prekluzyjny powoduje wygaśnięcie roszczenia. Od powyższej decyzji pełnomocnicy W. M. wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. domagając się jej uchylenia. Odwołujący się zauważyli, że zgodnie z linią orzeczniczą prezentowaną przez Sąd Najwyższy doręczenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2008 r., odwołującemu się otworzyło W. M. drogę do wystąpienia z wnioskiem w trybie art. 7 dekretu. Ponadto wskazali, że ojciec odwołującego się F. M. na podstawie wyroku Wojskowego Sądu [...] z dnia [...] marca 1950 r., został skazany na karę pozbawienia wolności oraz orzeczono przepadek należącego do niego mienia na rzecz Skarbu Państwa. Powyższe uniemożliwiło mu złożenie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej gruntu, bowiem orzeczoną karę F. M. odbył od [...] kwietnia 1948 r. do 1956 r., Na skutek wznowienia postępowania zakończonego wspomnianym wyrokiem Sąd [....] postanowieniem z [...] kwietnia 1963 r. umorzył postępowanie wobec F. M. Powyższa okoliczność przesądza – zdaniem odwołujących się - o bezprawności orzeczonej wobec ojca odwołującego się kary pozbawienia wolności i orzeczonym jednocześnie przepadku mienia. Okoliczności te powinny znaleźć odbicie w toku prowadzonych w sprawie postępowań. Rozpoznając odwołanie Kolegium uznało, że zasługuje ono na uwzględnienie. Powołując się na przepisy dekretu z dnia 26 października 1945 r., o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy Kolegium zaznaczyło, że wszczęcie postępowania o przyznanie prawa własności czasowej wymaga wystąpienia przez osobę uprawnioną z wnioskiem o przyznanie prawa własności czasowej, przy zachowaniu 6 miesięcznego terminu określonego w dekrecie. Organ odwoławczy zgodził się z Prezydentem W., że 6 miesięczny termin jest terminem prawa materialnego o charakterze zawitym, a zatem nieprzywracalnym. Tym samym nie można go przywrócić zarówno w oparciu o obecnie obowiązujące przepisy k.p.a., jak i przepisy rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r., o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 36, poz. 341 ze zm.). Powyższe znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W ocenie Kolegium w sposób uzasadniony organ pierwszej instancji nie odniósł się do podnoszonych przez stronę okoliczności faktycznych zaistniałych za życia F. M., jako potencjalnych przesłanek do przywrócenia terminu do złożenia wniosku, bowiem ustawodawca nie wprowadził tego rodzaju regulacji w przepisach dekretu. Organ drugiej instancji nie zgodził się również ze stanowiskiem odwołującego się, że doręczenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] stwierdzającej nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1954 r., otwiera stronie drogę do złożenia wniosku w trybie art. 7 dekretu. Za chybiony Kolegium uznało zarzut naruszenia przez Prezydenta W. przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób rzetelny i prawidłowy, zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, prawidłowo określono uczestników postępowania i precyzyjnie wskazano daty rozpoczęcia i upływu terminu do wystąpienia z wnioskiem w trybie art. 9 dekretu. Jednak mimo powyższych ustaleń Kolegium uznało, że istnieją przesłanki natury formalno prawnej do uchylenia decyzji Prezydenta W., bowiem organ pierwszej instancji w sposób nieprecyzyjny określił czy w sprawie został złożony wniosek o przyznanie prawa własności czasowej czy też przyjmuje się, że wniosek ten nie został w ogóle złożony. Organ odwoławczy wskazał, że w petitum decyzji administracyjnej z dnia [...] maja 2011 r., Prezydent W. zamieścił stwierdzenie, że została ona wydana po rozpatrzeniu wniosku W. M. z dnia [...] lipca 1990 r., o zwrot nieruchomości i wniosku jego pełnomocnika z dnia 27 stycznia 2009 r., o przyznanie prawa użytkowania wieczystego gruntu, co prowadzi do konkluzji, że przynajmniej jedno z wymienionych pism uznane zostało za wniosek złożony w trybie przepisów dekretu. Świadczy o tym również nie tylko treść wydanej w sprawie decyzji, ale również sam fakt wszczęcia postępowania będącego postępowaniem wszczynanym na wniosek. Kolegium zauważyło, że organ pierwszej instancji stwierdził, iż wniosek wymagany dla wszczęcia postępowania nie został w sprawie złożony, a dalszych pism złożonych w sprawie, rozpoznawanych w tej toku nie kwalifikuje jako stosowny wniosek. W ocenie Kolegium w stanowisku Prezydenta W. występuje wyraźna sprzeczność, która nie może wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to, że rozstrzygniecie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części poprzez oznaczenie wniosku rozpoznawanego w sprawie i jego charakteru. Organ drugiej instancji wyjaśnił również, że poza granicami prowadzonego postępowania leży ewentualna odpowiedzialność z tytułu szkody wyrządzonej F. M. poprzez skazanie przez [...] Sąd Rejonowy w W. na karę pozbawienia wolności i przepadku mienia na rzecz Skarbu Państwa. Okoliczności te nie mogą być jednak brane pod uwagę w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, jako leżące poza zakresem sprawy rozpoznawanej przez Kolegium. Mając na uwadze powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta W. z [...] maja 2011 r., nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Na powyższą decyzję W. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r., o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. nr 50, poz. 279 ze zm.), naruszenie art. 2 Konstytucji, naruszenie przepisów prawa procesowego a to art. 7 k.p.a., 77 i 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że wbrew stanowisku organów orzekających w sprawie, w szczególności wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. po wyeliminowaniu orzeczenia administracyjnego Prezydium [...] otworzyła się prawna możliwość złożenia w trybie art. 7 ust. 1 dekretu wniosku o przyznanie prawa własności czasowej. Zdaniem skarżącego wskazują na to okoliczności, które zostały podniesione już we wniosku z dnia 27 stycznia 2009 r. Powołując się na wyrok Sądu [...] z dnia [...] września 1997 r., sygn. akt [...], który był skutkiem rozpoznania rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wywiódł, że w pewnych wyjątkowych sytuacjach, niezależnych od byłych właścicieli bądź ich następców prawnych spowodowanych działaniem określonych zdarzeń prawnych, które potem zostały uznane za bezprawne, złożenie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej było niemożliwe. W sprawie, która była przedmiotem rozpoznania przez Sąd [...] złożenie wniosku w terminie po objęciu nieruchomości w posiadanie przez gminę było prawnie niedopuszczalne, gdyż wydana została decyzja nacjonalizacyjna, która to następnie w 1993 roku została wyeliminowana z obrotu prawnego jako niezgodna z prawem. Opierając się zaś o konstytucyjną zasadę zaufania obywateli do państwa i prawa, Sąd [...] podzielił pogląd autora rewizji nadzwyczajnej, iż następcy prawni byłego właściciela odzyskali prawną możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej od momentu doręczenia decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o nacjonalizacji. Sąd [...] jak i autor rewizji wzięli pod uwagę szczególne okoliczności jakie spowodowały, iż złożenie wniosku w terminie stało się prawnie niemożliwe. Jednakże kierując się tak ważnymi wartościami jak zaufanie obywateli do państwa i prawa, zarówno Sąd [...] jak i rewidujący uznali, iż wniosek taki może być złożony skutecznie, kiedy ustanie prawna przeszkoda, która wcześniej uniemożliwiła jego złożenie w terminie, o którym mowa w art. 7 dekretu z dnia 25 października 1945 r. Zdaniem Sądu [...] późniejsze złożenie wniosku mogło mieć swoje prawne usprawiedliwienie i jest dopuszczalne. Uwzględniając powyższe skarżący zauważył, że jak wynika ze stanu faktycznego i prawnego jaki miał miejsce w sprawie F. M. teren nieruchomości położonej przy ul. [...] został objęty dekretem [...], z związku z czym dotychczasowy właściciel powinien w terminie złożyć wniosek o przyznanie prawa własności czasowej. Skarżący podkreślił, że ma świadomość tego, że termin z dekretu był terminem zawitym, nieprzywracanym, jednak złożenie owego wniosku w terminie przez F. M. było prawnie niemożliwe, co spowodowane było okolicznościami o niemożliwym i nadzwyczajnym charakterze, na które F. M. nie miał żadnego wpływu. F. M. wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] marca 1950 r. został skazany na karę pozbawienia wolności, jak również Sąd ten orzekł o przepadku całego mienia na rzecz Skarbu Państwa. Karę tę odbywał od dnia [...] kwietnia 1948 roku do 1956 roku. W wyniku wznowienia postępowania karnego postanowieniem z dnia [...] grudnia 1963 r., sygn. akt [...] Sąd Wojewódzki dla W. umorzył postępowanie karne z powodu braku cech przestępstwa. Oznacza to, że kara pozbawienia wolności oraz przepadku całego mienia była wobec niego orzeczona bezprawnie. Skarżący zauważył, że jeśli weźmie się pod uwagę te okoliczności to jest oczywistym, że po dniu [...] listopada 1948 roku nie był on w stanie złożyć wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, gdyż odbywał karę pozbawienia wolności. Ponadto odbywając karę pozbawienia wolności nie mógł powziąć wiadomości o dacie pojawienia się ogłoszenia o objęciu w posiadania nieruchomości przez gminę m. st. Warszawy. F. M. nie mógł nawet stawić się na dzień kiedy dokonywano protokolarnego przejęcia nieruchomości. Skarżący podniósł, że Prezydium [...] W. posiadało wiedzę o skazaniu F. M. na karę pozbawienia wolności jednak przy orzekaniu nie wzięło pod uwagę tych nadzwyczajnych okoliczności. Ponadto Prezydium nie podjęło żadnych działań mających na celu ustalenie faktycznego miejsca pobytu F. M., choć zdaniem skarżącego miało obowiązek wziąć pod uwagę te okoliczności. Zdaniem skarżącego skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., stwierdziło nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1954 r. otworzyła się droga do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej. Wcześniej dopóki ten akt administracyjny istniał w obrocie prawnym dopóty złożenie takiego wniosku nie było możliwe. Dopiero od momentu stwierdzenia nieważności tego aktu administracyjnego następcy prawni po byłym właścicielu odzyskali potencjalne prawo do wystąpienia z roszczeniami przewidzianymi w art. 7 dekretu. Skarżący podkreślił również, że w piśmie a dnia [...] stycznia 1990 roku [...] skierowanym w sprawie W. M. do Burmistrza Dzielnicy [...] stwierdzono, że W. M. jest jedynym spadkobiercą dawnego właściciela nieruchomości, a szczególne okoliczności polegające na jego niesłusznym skazaniu uniemożliwiły złożenie wniosku w terminie określonym w art. 7 dekretu. W związku z powyższym organ powinien uznać, że wniosek został złożony w terminie i rozpoznać go merytorycznie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko i argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowo-administracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Przy czym kontrola sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej, a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że oceniając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Sąd podziela stanowisko organu II instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, bowiem wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył powołanych w skardze przepisów tak prawa materialnego jak procesowego. Przepisy prawa materialnego, które znalazły zastosowanie w przedmiotowej sprawie to przepisy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz. 279), a w szczególności przepis art. 7 ust. 1 i 2 dekretu. Faktem jest, że ze skargi złożonej przez W. M. wynika kwestionowanie rozstrzygnięcia organu II instancji, tym niemniej skarżący nie zgadzał się również z treścią decyzji I instancji. Skarżący podniósł, że prawna możliwość złożenia wniosku w trybie przepisu art. 7 dekretu otworzyła się przed jego poprzednikiem prawnym dopiero po wyeliminowaniu orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] listopada 1954 r. Skarżący istotę problemu dotyczącego dochowania terminu do złożenia wniosku o przyznanie właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...], w trybie w/w przepisu, sprowadza do okoliczności związanych z postępowaniem toczonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] listopada 1954 r., które prawomocnie zostało zakończone [...] lipca 2009 r. już po śmierci F. M. Skarżący w skardze podkreślił, że ma pełną świadomość co do faktu, że termin, o którym mowa w art. 7 dekretu jest terminem zawitym, nieprzywracalnym. Jednakże wskazuje, że złożenie owego wniosku w terminie przez F. M. było prawnie niemożliwe, co było spowodowane okolicznościami o wyjątkowym i nadzwyczajnym charakterze, na które nie miał on wpływu. Zdaniem sądu w oparciu o treść analizowanego przepisu prawa, utrwalone orzecznictwo NSA w przedmiotowym zakresie oraz poglądy doktryny nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniami skargi. W orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest jednolite stanowisko co do prekluzyjnego charakteru terminu zawartego w art. 7 ust.1 dekretu. W uchwale NSA z dnia 14 października 1996 r. (sygn. akt OPK 19/96, publ. ONSA 2/1997/50) wyrażony został pogląd, w pełni aprobowany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że do terminu przewidzianego w art.7 ust 1 dekretu nie mają zastosowania przepisy k.p.a. dotyczące przywrócenia terminu. Przywrócenie terminu prawa materialnego, jakim jest termin zawity jest bowiem dopuszczalne tylko wówczas, gdy taką możliwość przewidują przepisy określające dany termin. Dekret z dnia 26 października 1945 r. nie zawiera regulacji umożliwiającej przywrócenie omawianego terminu, co oznacza, że złożenie wniosku o przyznanie własności czasowej po terminie określonym w art. 7 dekretu stanowi okoliczność wystarczającą do wydania decyzji odmownej i to niezależnie od przyczyn (także usprawiedliwionych) uchybienia tego terminu oraz bez możliwości skorzystania w takiej sytuacji z możliwości złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Wobec powyższego, ten zarzut skargi nie został zdaniem sądu oparty na uzasadnionych podstawach. Sprzeczność twierdzeń skarżącego - w tym sensie, że rozstrzygnięcie sprawy w I instancji zakończyło się decyzją, z którą skarżący się nie zgadza i skoro tak, to decyzja II instancji uchylająca decyzję poprzedzającą i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania winna zostać uznana za zgodną z wolą skarżącego, polega zdaniem sądu na woli uzyskania potwierdzenia stanowiskiem sądu odmiennej niż w uzasadnieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz w utrwalonym orzecznictwie NSA interpretacji procesowej możliwości przywrócenia terminu zawitego. Ponownego podkreślenia wymaga, że sąd podziela stanowisko obu organów zawarte w uzasadnieniach ich decyzji w przedmiocie charakteru terminu z art. 7 dekretu, jest ono bowiem zgodne z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem i poglądami doktryny. Zdaniem sądu organ drugiej instancji z uwagi na sprzeczność treści sentencji decyzji I instancji z jej uzasadnieniem prawidłowo zdecydował o uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Za trafne uznać również należy stanowisko Kolegium obligujące Prezydenta W. do czytelnego oznaczenia wniosku, który będzie rozpoznawał w postępowaniu administracyjnym i ustalenia jego charakteru prawnego w sytuacji, gdy jak słusznie zostało podniesione, w sprawie złożono dwa wnioski: wniosek W. M. z dnia 21 lipca 1990 r. o zwrot nieruchomości i wniosek jego pełnomocnika z dnia 27 stycznia 2009 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego dla opisanej w nim nieruchomości. Odnosząc się do argumentacji skarżącego o możliwości zastosowania przez organy orzekające w sprawie wyroku Sądu Najwyższego z dnia [...] września 1997 r., sygn. akt [...] sąd pragnie zauważyć, że wyrok ten został wydany w sprawie o stanie faktycznym i prawnym odmiennym od sprawy niniejszej, zaś argumentację podaną w uzasadnieniu ww. wyroku należy potraktować jako pozostającą wobec specyfiki sprawy poza głównym nurtem wykładni przepisu art. 7 dekretu. Z tego też względu zdaniem sądu w pierwszej kolejności organy administracji winny w sposób zgodny z prawem stosować obowiązujące przepisy, które regulują konkretne kwestie w zgodzie z uwarunkowaniami konstytucyjnymi. Ustawa zasadnicza, ale w szczególności zgodne z nią unormowania ustawowe skutecznie chronią prawa obywateli. Reasumując sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. słusznie oceniło zgodność z prawem decyzji organu pierwszej instancji nie naruszając przy tym przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Powołane przez organ odwoławczy przyczyny uchybień w rozpoznaniu sprawy przez Prezydenta W. zasadnie skutkowały koniecznością uchylenia przez organ decyzji z dnia [..] maja 2011 r. i ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem zaleceń wyartykułowanych w uzasadnieniu. Okolicznością, która może się w przedmiotowej sprawie okazać istotna jest kwestia zbadania skutecznego lub nie objęcia w posiadanie przez gminę W. przedmiotowej nieruchomości. W tym stanie rzeczy wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ).