V SA/Wa 2483/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant - st. spec. Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia ... października 2011r. nr ... w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc kwiecień 2011r.; oddala skargę Przedmiotem skargi z ... listopada 2011 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K. Sp. z o.o. w C. jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z ... października 2011 r. nr ... utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z ... czerwca 2011 r. odmawiającą wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc kwiecień 2011 r. Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Wniosek za kwiecień 2011 r. został złożony w dniu ... maja 2011 r. a więc w terminie przewidzianym w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2009 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.) tj. do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego wniosek dotyczy. W złożonym wraz z wnioskiem formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie wnioskodawca oświadczył, iż kwalifikuje się do objęcia postępowaniem naprawczym. Zgodnie z treścią art. 10 § 1 k.p.a. Fundusz pismem z dnia ... maja 2011 r. poinformował stronę o poczynionych ustaleniach oraz wyznaczył jej 14 dniowy termin na wypowiedzenie się w sprawie. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa do wypowiedzenia się w sprawie i w piśmie z dnia ... maja 2011 r. wyjaśniła, iż z powodu braku dofinansowania za miesiące od października 2010 r. do marca 201 1 r. jej sytuacja płatnicza się pogorszyła, powstały zaległości w bieżącym regulowaniu zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Podniosła również, iż postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia ... września 2009 r. sygn. akt. ... została ogłoszona upadłość z możliwością zawarcia układu. Występując z wnioskiem o zawarcie układu zarząd przedstawił program restrukturyzacji umożliwiający odzyskanie pozycji rynkowej, spłatę zobowiązań, zachowanie miejsc pracy i dalsze funkcjonowanie spółki. Sąd wydając postanowienie o otwarciu postępowania układowego potwierdził możliwość zrestrukturyzowania i odbudowy kapitałów spółki w oparciu o kapitały własne, dochody przedsiębiorstwa i współpracę wierzycieli. Strona powołała się również na stanowisko Prezesa Zarządu PFRON zawarte w piśmie z dnia ... grudnia 2010 r. oraz decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia ... marca 2010 r., w której stwierdzono, iż "odpowiednikiem upadłości, o której mowa w art. 21 ust. 3 ustawy o rehabilitacji na gruncie prawa upadłościowego jest upadłość zmierzająca do likwidacji majątku. Upadłość z możliwością zawarcia układu ma zupełnie inny charakter. Na szczególną uwagę zasługuje treść art. 543 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze. Wynika z niej, że ilekroć w przepisach odrębnych jest mowa o postępowaniu upadłościowym, rozumie się przez to postępowanie upadłościowe obejmujące likwidację majątku upadłego." Twierdzące odpowiedzi w punkcie 3 są zgodne, w opinii strony, z literalnym rozumieniem przepisów prawa upadłościowego i naprawczego. Jedynym zagrożeniem dla spółki jest wstrzymanie dofinansowania, które stanowi istotny element przychodów każdego zakładu pracy chronionej. Decyzją z dnia ... czerwca 2011 r. Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc kwiecień 2011 r. Organ zauważył, iż art. 21 ust. 3 ustawy o rehabilitacji na który powołuje się strona mówi, że z wpłat, na Fundusz, w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65 % przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6 % a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych zwolnieni są pracodawcy prowadzący zakłady pracy chronionej będące w likwidacji, albo co do których ogłoszono upadłość. W ocenie organu nie oznacza to, że zakład pracy chronionej nie znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu przepisów ustawy o rehabilitacji i pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych może zostać mu udzielona, tym bardziej, iż art. 48 ust 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji jednoznacznie mówi, że pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Zdaniem Funduszu spółka spełnia kryteria zawarte w art. 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji ( WE) Nr 800/2008, z którego wynika, iż przedsiębiorstwo należy uznać za zagrożone, jeżeli spełnia przesłanki objęcia zbiorowym postępowaniem w sprawie niewypłacalności, określone w prawodawstwie krajowym. Do takich postępowań w polskich przepisach należy zaliczyć postępowanie upadłościowe z likwidacją majątku, upadłość układową jak również postępowanie naprawcze. Fakt, iż postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia ... września 2009 r. sygn. Akt. ... została ogłoszona upadłość spółki z możliwością zawarcia układu, jednoznacznie świadczy, iż sytuacja ekonomiczna spółki uniemożliwia wypłatę środków publicznych. Organ zaznaczył, iż zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009r., Nr 175, poz. 1361 z późn. zm.) upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stal się niewypłacalny, natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2 powołanej ustawy dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Niewykonywanie przez dłużnika jego wymagalnych zobowiązań dotyczy zarówno zobowiązań prywatnoprawnych, jak i publicznoprawnych. Wskazał, iż z pisma strony z dnia ... maja 2011 r. wynika, że wnioskodawca nie reguluje swoich zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Należy wskazać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r. sygn. I SA/Lu 717/07 uznał, iż "Przez niewypłacalność rozumie się niewykonywanie przez dłużnika ciążących na nim wymagalnych zobowiązań, co stwarza podstawę ogłoszenia w stosunku do niego upadłości. Nieistotne jest, czy nie wykonuje on wszystkich zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich. Nieistotny jest rozmiar nie wykonywanych przez dłużnika zobowiązań, bowiem nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność". Strona odwołała się od powyższej decyzji. Decyzją z dnia ... października 2011 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Funduszu. Powołał się na przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) oraz na wytyczne wspólnotowe dotyczących pomocy państwa w celu ratowania restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE. C z 2004 r. Nr 244, poz. 2, ze zm.). W skardze na powyższą decyzję strona podkreśliła, że układ nie jest upadłością w rozumieniu ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Wskazała, że wierzyciele spółki na zgromadzeniu w dniu ... maja 2011 r. przyjęli proponowane warunki układowe przewidujące znaczną redukcję zobowiązań. Aktem głosowania wierzyciele wyrazili wolę dalszego kontynuowania działalności gospodarczej przez spółkę nie godząc się na jej likwidację. Cel postępowania upadłościowego z możliwością zawarcia układu został w ten sposób osiągnięty, a Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia ... lipca 2011 r. zakończył postępowanie upadłościowe spółki. Podniosła, iż przedsiębiorstwo prowadzące już postępowanie układowe nie spełnia przesłanek do objęcia zbiorowym postępowaniem sprawie niewypłacalności i nie może być wobec niego wdrożone kolejne postępowanie upadłościowe. Wskazała, iż odmowa wypłaty dofinansowania do wynagrodzenia osób niepełnosprawnych jest równoznaczna z działaniem niezgodnie z ustawą, której celem jest pomoc w aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych i tworzenie, a nie likwidowanie miejsc pracy. Dodatkowo zauważyła, że nie była zobowiązana do składania sprawozdań finansowych za lata 2007, 2008, 2009. mimo tego zostały one przesłane dwukrotnie tj. w dniu ...12.2010 r. oraz w dniu ...03.2011 r. Dokumenty te, jak również inne przekazane informacje, do których przekazywania strona nie była zobowiązana, nie mogą stanowić podstawy do dokonywania oceny sytuacji ekonomicznej i prawnej oraz wydania decyzji w sprawie dofinansowania. Podsumowując wskazała, iż: nie znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu przepisów Unii Europejskiej, nie znajduje się w stanie upadłości w rozumieniu przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, nie podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności, nie jest niewypłacalna w rozumieniu przepisów prawa upadłościowego i naprawczego, nie jest również spółką zagrożoną w rozumieniu przepisów unii europejskiej. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia ... stycznia 2012 r. strona skarżąca ustosunkowała się do treści odpowiedzi na skargę. Podniosła, że postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu nie może być utożsamiane z postępowaniem upadłościowym występującym w odrębnych przepisach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.); określanej dalej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się wskazanymi przesłankami oraz dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności, tak z przepisami procesowymi, jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie o rehabilitacji oraz w oparciu o akta sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407, ze zm.) pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Podstawą prawną częściowego lub całkowitego wyłączenia tego uprawnienia jest art. 26b ust. 7 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie są przepisy art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, które stanowią, że środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) - Dz. Urz. WE L 214 z 09.08.2008, str. 3. Pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Przepis art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji (...) wyraźnie wskazuje, że dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnionych przez nich osób niepełnosprawnych jest pomocą na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych), w związku tym dofinansowanie to winno być zgodne z postanowieniami tego Rozporządzenia Komisji (WE). Kryteriów niezbędnych dla ustalenia, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc szukać we wskazanym wyżej Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) oraz w Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE. C z 2004 r. Nr 244, poz. 2, ze zm.). Zgodnie z motywem 15 preambuły Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Aby ograniczyć swoje obciążenie administracyjne, państwa członkowskie przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, do której stosuje się rozporządzenie, powinny zastosować uproszczoną w porównaniu z wytycznymi, definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Do dużych przedsiębiorstw jako przedsiębiorstw zagrożonych stosuje się definicję zawartą w Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. W związku z tym, iż w formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie - którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie - strona wskazała, iż jest małym przedsiębiorstwem (wielkość wnioskodawcy, zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008), przy ocenianiu sytuacji finansowej zastosowanie będzie miała zatem uproszczona definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w rozporządzeniu Komisji. Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie - dodanym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2010 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. z 2010 r. Nr 254, poz. 1704) i obowiązującym od dnia 14 stycznia 2011 r. -sprawozdań finansowych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, nie przekazują mikro- i małe przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) - Dz. Urz. UE L 214 z 09.08.2008, str. 3, ubiegające się o pomoc publiczną udzielaną na warunkach określonych w tym rozporządzeniu. Ponadto zgodnie z pkt 2a objaśnień do załącznika nr 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. stanowiącego wzór formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, w części B załącznika dotyczącego informacji dotyczących sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy punkty 5-7 nie dotyczą mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw, o których mowa w art. 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych), ubiegających się o pomoc publiczną udzielaną na warunkach określonych w tym rozporządzeniu. Punkty 1 i 2 nie dotyczą przedsiębiorstw, o których mowa wyżej, istniejących krócej niż 3 lata (od dnia ich utworzenia do dnia złożenia wniosku o udzielenie pomocy publicznej). W związku z powyższymi uregulowaniami, przedsiębiorcy ubiegający się o dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych - jako pomoc inną niż pomoc w rolnictwie lub rybołówstwie -którzy w załączniku nr 1 w części A pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. zaznaczyli, że są mikro- bądź małym przedsiębiorcą, nie są zobowiązani do wypełnienia punktów od 5 do 7 w części B załącznika nr 1 rozporządzenia oraz nie są obowiązani do składania sprawozdań o których mowa w ust. 1 pkt 2 rozporządzenia tj. sprawozdań finansowych za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sporządzanych zgodnie z przepisami o rachunkowości. W odniesieniu do powyższego, jak już wyżej wskazano, do małych przedsiębiorstw stosuje się, zgodnie z art. 1 ust. 6 lit. c w/w rozporządzenia Komisji, uproszczoną definicję przedsiębiorstwa zagrożonego, zgodnie z którą za takowego uważa się przedsiębiorstwo spełniające jeden z warunków: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Definicja niewypłacalności na gruncie prawa krajowego określona została w ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe I naprawcze (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1361, ze zm.). Jej spełnienie oznacza automatycznie, iż przedsiębiorca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że strona nie wykonuje swoich zobowiązań prywatnoprawnych i publicznoprawnych - wnioskodawca nie reguluje swoich zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Urzędu Skarbowego. Nie ma znaczenia przy tym, czy jest to upadłość układowa czy likwidacyjna, bowiem zarówno jeden i drugi rodzaj postępowania upadłościowego wszczynane jest z tego samego powodu - niewypłacalności dłużnika. Sąd podkreśla, że znaczenie w sprawie ma również fakt, iż organ rozpatrujący sprawę badał sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy - wskazuje na to przepis art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zgodnie z którym podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem ojej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Wszelkie informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy, i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena czy podmiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Ewentualna więc poprawa sytuacji ekonomicznej strony po dniu złożenia przez stronę wniosku nie miała więc wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. Konkludując, zdaniem Sądu w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności tych zasad, które nakazują organom administracji publicznej uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.) oraz prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 k.p.a.), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.