III SA/Wr 532/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska – Grakowicz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Sędzia NSA Anna Moskała, Józef Kremis, Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) za rok 2009 I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia prawomocności wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071, ze. zm.), art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j. Dz. U. z 2008 r. nr 98, poz. 634 ze zm. oraz nr 227, poz. 1505), art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 21 ust. 4 pkt 1-2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz.427 ze zm.), § 2 pkt 1-5, § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz.329 ze zm.), w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2010r.Nr 39,poz.219), na skutek złożonego odwołania, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji nr [...] z dnia [...]r. w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) dla T. K., wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. w pomniejszonej wysokości. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dnia 28.04.2009 r. skarżący T. K. złożył do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w G. wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2009. Strona zadeklarowała 3 działki rolne oznaczonych literami: A, B i C, zgłoszone do płatności ONW o łącznej powierzchni [...] ha, położone w woj. d., powiecie g., gminie W. , obrębie Z. i W.. Weryfikacja wniosku wykazała, iż powierzchnia referencyjna PEG (powierzchnia ewidencyjno- gospodarcza) ustalona na podstawie art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str.16) dla działek [...] i [...] jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku do płatności ONW. W oparciu ww. powierzchnię referencyjną, weryfikacja wniosku wykonana podczas postępowania przed organem I instancji wykazała, iż powierzchnia uprawniająca do uzyskania płatności ONW dla działki nr [...] (B) wyniosła [...] ha a dla działki nr [...] ( C)- [...] ha. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. dnia [...] r. wydał decyzję o przyznaniu płatności ONW na rok 2009 w kwocie 193,32 zł. Ponieważ w wyniku weryfikacji wniosku ustalono, iż powierzchnia zadeklarowana ([...]) przekracza powierzchnię stwierdzoną ([...]) na obszarze ONW o 17,86 % organ I instancji wskazał na brzmienie art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, ze zm.) w związku z art. 16 ust. 1 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368, z 23.12.2006, str. 74 ze zm.), który stanowi, iż jeżeli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, który spełnia warunki określone w zasadach przyznawania pomocy dla płatności ONW oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3 %, ale nie więcej niż 30 %, wówczas kwota jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a stwierdzoną. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący złożył odwołanie do Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W., podnosząc, iż nie zgadza się z ustaleniami powierzchni działek B i C wykonanymi przez Agencję. Ponadto wskazał, iż działki te były przedmiotem kontroli na miejscu w dniu [...]r. i posiadały powierzchnię [...]ha. W konkluzji wniósł o ponowny pomiar spornych działek, ponieważ jest przekonany, że powierzchnia ich jest większa, a mapy satelitarne są przestarzałe i mało dokładne. W wyniku postępowania odwoławczego Dyrektor DOR ARiMR we W. decyzją z dnia [...]r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W odniesieniu do zawartych w piśmie odwoławczym zarzutów strony co do niezgodności mapy satelitarnej ze stanem faktycznym, organ stwierdził, iż powierzchnia PEG w całości pokrywa się z obszarem oznaczonym przez stronę na załączniku graficznym dołączonym do wniosku, w związku z czym stwierdzona na tej podstawie powierzchnia gruntów rolnych uprawniona do płatności jest prawidłowa. Organ odwoławczy powołał się w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia na art. 10 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368, str. 74, ze zm.), który stanowi, że państwa członkowskie korzystają ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 tytuł II rozdział 4. Zgodnie z art. 146 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/1005, (WE) nr 247/1006, (WE) nr 378/1007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str.16) rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 z dniem 1 stycznia 2009 utraciło moc, ale wszelkie odniesienia do tego rozporządzenia dokonane w innych aktach traktowane są jako odniesienia do rozporządzenia nr 73/2009. Na opisaną wyżej decyzję skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wskazując na błędy map geodezyjnych i ortofotomapy, dokonanie pomiaru na gruncie. Wyrokiem z dnia 12.08.2010 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 125/10 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora DOR ARiMR we W. z dnia [...]r. i orzekł, że nie podlega ona wykonaniu. W ocenie Sądu ustalenia faktyczne poczynione w zakresie różnic stwierdzonych pomiędzy obszarem zadeklarowanym przez skarżącego a ustalonym w wyniku zastosowania powierzchni PEG jak i pomiarów działek przy zastosowaniu zintegrowanego systemu są niejasne i budzą wątpliwości. Sąd wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ obowiązany jest uzupełnić braki postępowania, a w szczególności wyjaśnić kwestie powierzchni gruntów kwalifikujących się do dopłat. W miarę potrzeby organ dokonać powinien kontroli na miejscu w celu zaktualizowania danych znajdujących się w systemie LPIS lub też wykorzystać inne środki dowodowe, celem wyczerpującego odniesienia się do poszczególnych zarzutów strony. Dyrektor DOR ARiMR we W. w dniu [...]r. uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w G. z dnia [...]r., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W dniu [...] r. w gospodarstwie skarżącego została przeprowadzona kontrola zasadnicza całego gospodarstwa w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Kontrola na miejscu w gospodarstwie producenta została przeprowadzona przez inspektorów ARiMR, z której sporządzony został protokół. Inspektorzy terenowi podczas tej kontroli stwierdzili uchybienia dotyczące zawyżenie powierzchni działki rolnej B , na której zadeklarowano trwałe użytki zielone- kod pokontrolny DR 13+. Zgodnie z uwagami inspektorów zawartymi w raporcie pokontrolnym, działki B i C zostały zmierzone łącznie, bowiem stanowiły jeden kompleks, bez widocznej granicy pomiędzy tymi działkami. Wynik pomiaru wynosił [...]ha, natomiast część wyłączoną z pomiaru stanowiły zadrzewienia, obszar porośnięty trzciną (podmokły), niekwalifikujący się do płatności. Rolnik nie był powiadomiony o kontroli, a protokół z kontroli został stronie przekazany przesyłką w dniu [...]r. i zgłosiła zastrzeżenia co do ustaleń kontrolerów. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. dnia [...]r. wydał panu T. K. decyzję nr [...] o przyznaniu płatności ONW na rok 2009 w kwocie [...] zł. Ponieważ w wyniku weryfikacji wniosku ustalono, iż powierzchnia zadeklarowana przekracza powierzchnię stwierdzoną na obszarze zgłoszonym do płatności o [...] ha([...]) tj. 12,50 % organ I instancji wskazał na brzmienie art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu adrninistracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, ze zm.) w związku z art. 16 ust. 1 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368, z 23.12.2006, str. 74 ze zm.), który stanowi, iż jeżeli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, który spełnia warunki określone w zasadach przyznawania pomocy dla płatności ONW oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3 %, ale nie więcej niż 30 %, wówczas kwota jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a stwierdzoną. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący złożył odwołanie do Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR we Wrocławiu, podnosząc, iż nie zgadza się z ustaleniami powierzchni działki B, zarzucając inspektorom dokonującym pomiary spowodowanie zniszczenia jego pasieki znajdującej się na działce [...]oraz padnięcie 7 rodzin pszczelich. Strona wskazała, iż okres jesienno-zimowy jest czasem na dokonywanie porządków, co wykonywała na swoich łąkach. Gałęzie, krzaki i samosiejki zostały wyciągnięte na łąkę w celu spalenia, większość była porozrzucana i taki stan pozostawał aż do końca lutego. Dodatkowo strona w odwołaniu podniosła, iż w dniu [...]r. po wylaniu rowu nie było możliwości dokonania pomiarów, a ponadto, że mapy, na których opierali się inspektorzy nie odzwierciedlają stanu faktycznego. zaznaczył, iż nie wyraża zgody na wchodzenie i dokonywanie pomiarów bez jego obecności oraz dołączył do odwołania fotografie pasieki, ksero wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej oraz załącznik graficzny dotyczący działek nr [...]i [...] Dyrektor D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. , rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym stanął na stanowisku, iż decyzja Kierownika Biura Powiatowego z dnia [...]r. wydana została w sposób prawidłowy. Organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i zastosował obowiązujące przepisy prawa. Organ drugiej instancji, po przedstawieniu norm prawnych odnoszących się do rozpatrywanej sprawy, uznał wyniki kontroli za "poprawne i potwierdzone przez zobrazowany zasięg użytków". Odnosząc się do żądania odwołującego się o przeprowadzenie inspekcji w jego obecności, Dyrektor zauważył, że przepisy obowiązujące w okresie finansowania za rok 2009 nie nakładały na organy takiego obowiązku [art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r.; art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, art. 30 ust.1 i 2 oraz art.31 ust.1 - 8 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich]. T. K. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na decyzję Dyrektora AR i MR z dnia [...]r. Zakwestionował stanowisko organu II instancji. W uzasadnieniu, wyjaśnił, że późną jesienią 2010 r. dokonywał porządków na łące, usuwał obwisłe gałęzie z drzew i krzaki na rowach, wyciągając to wszystko na łąkę w celu spalenia. Ponieważ łąka znalazła się pod śniegiem, a w lutym 2011 r. woda z rowu podtopiła łąkę, skarżący uporządkował ten obszar pod koniec lutego. Skarżący podniósł, że między 9 a 13 lutego 2011 r. na działce nr [...] wyrządzono mu szkodę w pasiece (3 000 zł), jednakże mimo śladów nie udało się ustalić winnego. Wskazał również, że kopię protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 11 lutego 2011 r. bez udziału skarżącego otrzymał około 10 marca 2011 r. Gdyby pomiaru dokonano w pierwszych dniach wiosny, to nie doszłoby do powstania szkody. Ponieważ w lutym łąka była zalana, pomiar jej powierzchni nie mógł być prawidłowy. Skarżący zauważył, że w każdym piśmie podawał, że granica na mapce ARMR jest niezgodna z mapą geodezyjną. Mapę nazwaną załącznikiem 2 wykonano na przełomie maja i czerwca 2010 r. i na niej wyraźnie widać, że rów 8 nie znajduje się pod zacienionym miejscem, czyli pod olchami, tylko około 6 metrów w łące skarżącego. Specjaliści przemierzyli łąkę, lecz nie uwzględnili granicy przy rowie 8 (działka nr [...] – [...]ha), a na działce nr [...]odjęli [...]ha. Gdyby nawet usunięte zakrzaczenie przy działce nr [...]powiększyło teren łąki, to nie więcej niż o [...]ha. Skarżący podkreślił, że po pomiarach w 2005 r. powiększył łąkę o około [...]ha, a dopłaty ONW za rok 2010 otrzymał w pełnej wysokości i wówczas nie brakowało powierzchni. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, nie zgadzając się z zarzutami skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena zaskarżonej decyzji według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") pozwala twierdzić, że przy wydaniu rozstrzygnięcia nie wyjaśniono istotnych okoliczności faktycznych, mających wpływ na wynik sprawy, co uchybia regule proceduralnej dającej się wyprowadzić z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Nie można bowiem nie zauważyć, że trzykrotne próby ustalenia przez organy rolne powierzchni kwalifikowanej do dopłat ONW spowodowały rozbieżności, których organy nie wyjaśniły i nie wskazały przyczyn takiego stanu rzeczy. Wnioskodawca zadeklarował o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2009 3 działki rolne, oznaczone literami A / o pow. [...]/, B / o pow. [...]/ i C/ o pow. [...]/, o łącznej powierzchni [...]ha. Podczas pierwszej weryfikacji wniosku przeprowadzonej w dniu [...]r. organy stwierdziły, że powierzchnia ustalona na podstawie systemu informacji geograficznej wynosiła [...]ha, zaś różnica /[...]ha/ procentowa między powierzchnią deklarowaną działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej stanowiła [...]%. Po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2010 r. organy przeprowadziły w dniu [...]r.kontrolę na miejscu i ponowną kontrolę administracyjną w dniu [...]r., co pozwoliło ustalić, że powierzchnia, do której przysługuje płatność ONW wynosi [...]ha /powierzchnia deklarowana działki B [...]ha, powierzchnia działki B stwierdzona w czasie kontroli na miejscu [...]ha/. Taką też powierzchnią posłużyły się organy przy wydaniu zaskarżonej obecnie decyzji uznając, że różnica [...]ha między powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną w czasie kontroli stanowi [...]%, co spowodowało pomniejszenie płatności. Na rozprawie sądowej w dniu 22 lutego 2012 r. skarżący przedstawił kopię raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...]r. w zakresie kwalifikowania powierzchni gruntu do płatności, z którego wynika, że powierzchnia deklarowana działki A- [...]ha, działki B – [...]ha, działki C – [...]ha/ pokrywa się z powierzchnią zmierzoną podczas tej kontroli i w obu przypadkach wynosi [...]ha. Trzeba wreszcie zauważyć, że w decyzji z dnia [...]r. (nr [...]), przyznającej skarżącemu na rok 2010 pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, że powierzchnia zadeklarowana przez wnioskodawcę i powierzchnia ustalona podczas kontroli administracyjnej przeprowadzonej na postawie systemu informacji geograficznej wynosiła [...]ha. Podobne ustalenia Kierownik poczynił w decyzji z dnia [...]r. (nr [...]) przyznającej skarżącemu pełną jednolitą płatność na rok 2010 na obszarze [...]ha, co odpowiada powierzchni zadeklarowanej przez skarżącego. Zestawiając wynik kontroli powierzchni kwalifikowanych do płatności gruntów z dnia [...]r. ([...]ha) z efektem osiągniętym w tym zakresie w dniu [...]r. ([...]ha), nietrudno dostrzec różnicę wynoszącą [...]ha. Tymczasem ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani z akt administracyjnych przekazanych Sądowi, nie wynika jakie zdarzenia zaistniałe w okresie od lutego do sierpnia 2011 r. spowodowały, że mierzona powierzchnia, której wcześniej brakowało [...]ha w stosunku do powierzchni deklarowanej, powiększyła się w ciągu pół roku o tę różnicę. Nie jest przy tym jasny zakres postępowania wyjaśniającego w sprawach dopłat za rok 2009 i 2010. Jeżeli można zrozumieć, że w postępowaniu dotyczącym płatności za rok 2009 organy, mając wątpliwości co do rzeczywistej powierzchni gruntów kwalifikowanych do płatności, przeprowadziły – oprócz dokonanej z urzędu kontroli administracyjnej – także, zaleconą przez Sąd w wyroku z dnia 12 sierpnia 2010 r., kontrolę na miejscu (która wykazała, że powierzchnia zadeklarowana jest większa od stwierdzonej o [...]ha), to trudniej wytłumaczyć, jakie okoliczności rozwiały te wątpliwości w postępowaniu dotyczącym płatności za rok 2010, skoro organy poprzestały tu jedynie na ustaleniu powierzchni według systemu informacji geograficznej, potwierdzając zgodność powierzchni zadeklarowanej z powierzchnią uzyskaną z systemu (w obu przypadkach – [...]ha). W ocenie Sądu dopiero wyjaśnienie przez organy zasygnalizowanych kwestii i odniesienie się do nich przy ponownym rozpatrywaniu sprawy w sposób zrozumiały dla adresata decyzji, stworzy możliwość racjonalnego odniesienia się do działań organów. Skoro wszczęte skargą postępowanie sądowe pozwoliło stwierdzić naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało – stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – orzec jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Podstawę orzeczenia w punkcie drugim sentencji stanowił art. 152 p.p.s.a.