VI SA/Wa 2131/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1 i 1b pkt 1, art. 40 c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm. dalej u.d.p.) oraz lp. 6 pkt 6 lit. b), lp. 6 pkt 7 lit. d) i e) załącznika nr 2 do u.d.p., art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 4 500,00 złotych – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] maja 2011 r. w miejscowości J. (droga powiatowa nr [...]) zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z naczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Zespołem pojazdów przewożono ładunek grysu z miejscowości N. do miejscowości G. w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez B. K. pod nazwą Z.. Poddany kontroli zespół pojazdów został skierowany do punktu kontrolnego znajdującego się w miejscowości N. (droga wojewódzka nr [...]), w którym dokonano jego zważenia. W wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk 9,6 t na pojedynczej osi napędowej - przekroczenie o 1,6 t; - nacisk 22,83 t na potrójnej osi - przekroczenie o 1,03 t; - przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Mając powyższe na uwadze decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na B. K. karę pieniężną w kwocie 4 500,00 złotych. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. B. K. zakwestionował prawidłowość przeprowadzonego pomiaru, wskazał, że parametry miejsca ważenia nie zostały określone w powszechnie obowiązujących przepisach oraz wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę, wskazał na treść art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, art. 13g ust. 1, art. 13g ust. 1b pkt 1, z art. 40c, art. 41 ust. 4 i 5 oraz art. 41 ust. 6u.d.p. oraz wywiódł, że droga powiatowa nr [...] na której zatrzymano do kontroli zespół pojazdów zaliczona jest do sieci dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Ponadto organ wskazał, że stosownie do regulacji lp. 6 pkt 6 załącznika nr 2 do u.d.p. w przypadku potrójnych osi pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 i nie większej niż 1,4 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 21,8 t, dodał także, że w załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. Następnie organ podkreślił, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] lutego 2011 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Dodał, że wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej Badenii Wirtembergii dnia [...] grudnia 2009 r., na podstawie dyrektywy WE nr 90/384/EWG. Wskazał, że dokumenty te zostały okazane kierowcy przed czynnością ważenia, a także, że kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Podkreślił, że po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...], który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o powtórne ważenie. Ponadto organ wskazując na Lp. 6 pkt 6 lit. d oraz pkt 7 lit. d i e załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych wyliczył karę za stwierdzone przekroczenia dopuszczalnych norm, która wynosi łącznie 4 500,00 złotych, w tym za przekroczenie nacisku dla pojedynczej osi napędowej: 2 100,00 złotych oraz za przekroczenie nacisku dla potrójnej osi: 2 400,00 złotych. Odnosząc się do argumentacji odwołującego zawartej w odwołaniu od decyzji organu I instancji – GITD nie zgodził się z poglądem o braku w przepisach szczegółowej procedury ważenia pojazdu za pomocą wag nieautomatycznych. Organ wywodził, że z art. 55 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) a także art. 129 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 129a Prawa o ruchu drogowym - kontrola przestrzegania nacisków osi i DMC pojazdów jest ustawowym obowiązkiem Inspekcji. Czynności pomiarowe wykonywane podczas kontroli drogowej nie mają charakteru czynności administracyjnych, lecz technicznych zmierzających do uzyskania pomiaru, który ma wykazać, czy dany pojazd spełnia określone normy, czy też nie. Nie można, w ocenie organu, oczekiwać od ustawodawcy, by w drodze uregulowań prawnych określał np. w jaki sposób pojazd ma najechać na wagę, czy za pomocą jakich hamulców kierowca ma zatrzymać pojazd. Temu służą odpowiednie instrukcje obsługi użytkowanych urządzeń. Dodał, że przed dokonaniem ważenia kierowcy są instruowani jakie czynności mają wykonać w trakcie pomiarów - tak też było w trakcie kontroli w dniu [...] maja 2011 r., o czym świadczy podpis pod "instrukcją ważenia pojazdów". Podkreślił, że rolą prawa powszechnie obowiązującego nie jest z pewnością regulowanie materii funkcjonowania urządzeń technicznych. Ponadto organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutami odwołania jakoby procedura ważenia, przeprowadzona przy pomocy dwóch wag umieszczonych w dołach fundamentowych, była nieprawidłowa. Organ wywodził, że w punkcie 2.4 instrukcji obsługi wag znajduje się uwaga, iż jeśli niemożliwe jest zważenie wszystkich kół równocześnie powinno się podkładać pod wszystkie koła podkładki wyrównawcze, z podkładek tych można zrezygnować jeśli wagi są umieszczone we wgłębieniach nawierzchni. Wskazał także, że w punkcie 2.5 instrukcji obsługi wag znajduje się tabela obrazująca konfigurację wag przy ważeniu różnego typu pojazdów, w tym pojazdów i naczep z osiami wielokrotnymi. Z zestawienia tego, w ocenie organu jasno wynika, iż producent przewidział ważenie zestawów pojazdów z osiami wielokrotnymi przy użyciu dwóch wag i podkładek wyrównawczych. Z podkładek wyrównawczych można zrezygnować w przypadku umieszczenia wag w dołach fundamentowych. Organ podkreślił także, że taki sposób ważenia, zgodny z instrukcją producenta, stosuje inspekcja podczas pomiarów masy całkowitej pojazdu oraz nacisków kół pojazdu. Pojazd jest ważony przy pomocy dwóch wag umieszczonych w dołach fundamentowych. Stanowisko do ważenia pojazdów jest zatwierdzone przez zarządcę drogi po dokonaniu pomiarów geodezyjnych, a wagi posiadają aktualne legalizacje. W trakcie pomiaru, pojazd najeżdża po kolei poszczególnymi osiami na parę wag. Wyniki pomiarów poszczególnych osi są sumowane, w wyniku czego otrzymuje się naciski na osiach wielokrotnych oraz masę całkowitą pojazdu. Dodał, że sumowanie to odbywa się automatycznie przy pomocy programu dostarczonego wraz z wagami przez producenta. Następnie organ odnosząc się do zarzutu o rzekomych odchyleniach od płaszczyzny, czy też znaczącego odbiegania głębokości rynienek wagowych od 39 mm czy też 33 mm – podkreślił, że odwołujący nie wskazał na podstawie czego doszedł do takich wniosków. Wywodził, że obecny przy kontroli kierowca, podpisał protokół bez zastrzeżeń, nie zgłaszał do poczynionych w nim ustaleń takich uwag. Miejsce do ważenia pojazdów było przygotowane dokładnie pod kątem stosowania wag przenośnych i zbadane przez uprawnionego geodetę. W tej sytuacji wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego zawarty w odwołaniu w ocenie organu jest bezzasadny. Ponadto organ wyjaśnił, że protokół kontroli (jak i protokół zatwierdzający miejsce do ważenia pojazdów oraz świadectwa zgodności wag) są to dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 K.p.a. Dokumenty te stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a ich obalenie wymaga przeprowadzenia dowodu przeciwko treści (art. 76 § 3). Podkreślił, że odwołujący dowodów na obalenie ustaleń kontrolnych jak i nieprawidłowości w miejscu ważenia nie przedstawił, a zatem w ocenie organu brak jest podstaw do kwestionowania wyników pomiarów dokonanych w trakcie kontroli drogowej za pomocą zalegalizowanych urządzeń przez kompetentny organ. Odnośnie odejmowania od wyników ważenia 200 kg i 2% organ II instancji przyznał, że taka procedura nie wynika z żadnych przepisów, ani też z instrukcji wag stosowanych do pomiarów. Ukształtowała się ona w trakcie wieloletniej praktyki dokonywania pomiarów przez organy kontrolne (jeszcze przed powstaniem Inspekcji Transportu Drogowego). Miała ona na celu uzyskanie najbardziej wiarygodnych wyników, uwzględniających fakt występowania na miejscu ważenia dopuszczalnych pochyleń terenu. Rozwiązanie to sprawia zresztą, że ostateczne wyniki pomiarów, będące podstawą do określenia wysokości kar, są niższe od wskazań wag. W rezultacie nakładane są niższe kary pieniężne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. B. K. zwany dalej skarżącym podniósł, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i zmierzające do jej wydania postępowanie są dotknięte szeregiem wad. Wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Po pierwsze jak wywiódł, parametry miejsca ważenia i sposób jego przeprowadzenia nie zostały określone w przepisach powszechnie obowiązujących, a znajdują odzwierciedlenie jedynie w instrukcji obsługi wag. Dodał, że w protokole kontroli nie określono rodzaju i typu wag użytych do przeprowadzenia kontroli, wskazano jedynie ich numery seryjne, co oznacza, w ocenie skarżącego, że nie można mieć pewności jakimi wagami kontrola została przeprowadzona. Numery seryjne nie identyfikują producenta wagi i jej typu i mogą być wspólne dla wag różnych produkcji. Wskazał także, że z przedstawionych dokumentów można domniemywać, iż wagi użyte do przeprowadzenia kontroli to wagi typu SAW10C/II, nie wynika z nich natomiast, czy to podtyp stahl, czy też alu. Zdaniem skarżącego, w zależności od podtypu mogą się one różnić parametrami, m.in. wysokością. Ponadto skarżący podkreślił, że z instrukcji ważenia wydanej przez importera wynika, że producent wymaga, aby przy każdym ważeniu pod kołami znajdowała się płyta równoważąca wysokość wagi. Wywodził także, że zakładając, iż w miejscu ważenia jest zastosowana rynna, która ma kompensować wysokość samych wag, to należy stwierdzić, iż w przedmiotowym przypadku wysokość rynny nie odpowiadała wysokości ani 39 mm ani też 33 mm, w zależności od podtypu wagi, a zatem jeden z podstawowych warunków producenta nie został dochowany. Skarżący wskazał także, że ważenie zostało wykonane niezgodnie z zaleceniem producenta wagi. W rozdziale 2.4 instrukcji obsługi wagi zawarto ostrzeżenie, że aby zapobiec powstawaniu błędów w pomiarach, spowodowanych tarciem spoczynkowym zawieszenia kół zaleca się jednoczesny pomiar dla wszystkich kół w zamocowanej części pojazdu przy zastosowanej odpowiedniej liczby połączonych wag. Wywodził, że jako jedną część należy potraktować oś złożoną (w tym przypadku podwójną), zatem pomiarowi powinny zostać poddane obie osie. Zważył także, że przekroczenie dopuszczalnych nacisków nastąpiło tylko i wyłącznie na tej osi, a tym samym wynik pomiaru może wynikać z błędu. Zdaniem skarżącego, kolejną wątpliwością dotyczącą sposobu przeprowadzenia kontroli jest kwestia błędu pomiaru. W pkt 2.3 zostały określone błędy pomiaru, w zależności od nachylenia nawierzchni jezdni, na której pomiar został przeprowadzony i środka ciężkości pojazdu. Wskazał, że margines błędu nie został uwzględniony w protokole kontroli. Ponadto skarżący podkreślił, że w załączonym do instrukcji ważenia, świadectwie homologacji, w pkt 5.1 określono iż powierzchnia wagi pomostowej, w obszarze osi (3m z przody i 3 m z tyłu wagi) musi się znajdować w tej samej płaszczyźnie, co podłoże, szczególnie podczas ważenia pojazdów wieloosiowych. A w razie potrzeby należy użyć podkładek wyrównujących. W ocenie skarżącego rynienka, w której umieszczono wagi tych wymogów nie spełniała. Według świadectwa homologacji wag wydanego w Republice Federalnej Niemiec, do ważenia należy stosować dodatkowo odrębne przepisy - pkt. 3.3 świadectwa homologacji, zatem jego zdaniem należy domniemywać iż w opinii organu wydającego świadectwo homologacji same wskazówki wynikające z instrukcji obsługi wag nie są wystarczające. Jak wywodził, instrukcja ważenia nie stanowi aktu prawa powszechnie obowiązującego, zatem przygotowanie miejsca ważenia i sposób jego przeprowadzenia powinny być określone w przepisach powszechnie obowiązujących, a to nie ma miejsca, co narusza konstytucyjną zasadę zamkniętego katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Ponadto skarżący zakwestionował procedurę odjęcia dopuszczalnych odchyłek od wyniku ważenia tj 200 kg i 2%. Jak wskazywał nie wiadomo z jakich przepisów ona wynika i dlaczego przyjęto takie wartości, a nie inne. Stwierdził, że nie wynika ona z powszechnie obowiązujących przepisów, a resortowe akty prawne nie mogą wiązać obywatela. Podkreślił, że procedura wynikająca z wieloletniej praktyki, nie może stanowić źródła prawa powszechnie obowiązującego. Odniósł się także do kwestii posadowienia wag, wskazując, że każde podłoże na którym waga jest usytuowana musi spełniać określone minimalne warunki, które umożliwią dokonanie prawidłowego pomiaru. Stwierdził, że spełnienie tych minimalnych wymogów nie zostało przez organ wykazane. Skarżący wskazał także, że kierowca nie ma wiedzy jak powinno być przygotowane miejsce ważenia i z tego powodu nie wnosił do przeprowadzonej kontroli zastrzeżeń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2011 nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Definicja pojazdu nienormatywnego, zawarta w art. 4 pkt 25 u.d.p. stanowi, że pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. Zgodnie z art. 40 c ust. 1 u.d.p. w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej ustalonej, zgodnie z art. 13 g ust.1, ust. 1b i 2 u.d.p., w załączniku nr 2. Załącznik ten odnosi kary pieniężne do trzech kategorii dróg, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t, do 10,0 t oraz do 11,5 t i przyporządkowuje wysokość kar w kategorii danej drogi dla danego rodzaju osi, jednoznacznie określając dopuszczalne wartości nacisku danych osi na danej drodze, niepowodujące nałożenia kary. Załącznik stanowi integralną część ustawy o drogach publicznych i wraz z nią jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, które użytkownicy dróg obowiązani są znać i stosować. W myśl art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 108, poz. 908 ze zm.) – ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu (ust. 1). Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę (ust. 2 pkt 1). Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (ust. 11). Stosownie do art. 13g ust. 1b pkt 1 u.d.p. karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. W rozpoznawanej sprawie inspektorzy administracji drogowej stwierdzili następujące naruszenia dopuszczalnych norm: ▪ nacisk 9,6 t na pojedynczej osi napędowej – przekroczenie o 1,6 t; ▪ nacisk 22,83 t na potrójnej osi - przekroczenie o 1,3 t; ▪ przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Zgodnie z Lp.6 załącznika nr 2 do u.d.p. za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t: ▪ pkt 6 – dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi: lit. d) powyżej 21,8 t do 23,3 t – kara wynosi 2 400,00 złotych; ▪ pkt 7 – dla pojedynczej osi napędowej pojazdu silnikowego o nacisku osi: lit. d) powyżej 9,0 t do 9,5 t – kara wynosi 1 200, 00 złotych lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo – kara wynosi 900,00 złotych. Wymierzyli karę pieniężną w łącznej wysokości 4 500, 00 złotych, w tym: ▪ za przekroczenie nacisku dla pojedynczej osi napędowej – 2100,00 złotych (1 200,00 plus 900 złotych); ▪ za przekroczenie nacisku dla potrójnej osi – 2 400,00 złotych. Wyniki ważenia zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...], podpisanym przez kierowcę kontrolowanego zespołu pojazdów. Skarżący kwestionuje wyniki ważenia kontrolowanego pojazdu, twierdząc, że parametry miejsca ważenia i sposobu jego przeprowadzenia nie zostały uregulowane w przepisach powszechnie obowiązujących, a także, że w protokole kontroli nie określono rodzaju i typu wag, a ograniczono się jedynie do określenia ich numerów seryjnych. Zarzuty te, zdaniem Sądu nie podważają istotnych w sprawie ustaleń organów. Po pierwsze z protokołu kontroli wynika, że pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu dokonano przenośnymi wagami do pomiarów statycznych o numerach fabrycznych: [...] oraz [...]. W aktach administracyjnych znajduje się także Deklaracja zgodności wag nieatomatycznych o nr seryjnych [...] oraz [...]. Zdaniem Sądu nie znajduje oparcia w aktach sprawy wątpliwość skarżącego odnośnie producenta i typu wagi, w którego przekonaniu, numery seryjne mogą być wspólne dla różnych produkcji. Opisane w protokole kontroli wagi użyte do ważenia kontrolowanego pojazdu korelują z przedstawioną przez organ Deklaracją zgodności i w ocenie Sądu brak jest podstaw do twierdzenia, że użyte do ważenia wagi o numerach fabrycznych określonych w protokole kontroli nie są wagami wymienionymi w Deklaracji zgodności. Nie znajduje usprawiedliwionych podstaw również zarzut niespełnienia przez miejsce ważenia określonych parametrów. Zważyć bowiem należy, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu wykonanym przez uprawnionego geodetę, z którego wynika, że spadki podłużne i poprzeczne stanowiska ważenia pojazdów mieszczą się w granicach dopuszczalnych pochyleń. Nie można się również zgodzić z twierdzeniem skarżącego, że brak jest regulacji prawnych w przedmiocie parametrów miejsca ważenia. Zgodnie z § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 188 poz. 1345) waga przenośna może być stosowana w różnych miejscach jej ustawienia, spełniających odpowiednio wymagania określone w § 7-9. Strefa ważenia wagi powinna być wyróżniona na jezdni (§ 8 ust. 1). Powierzchnia jezdni w strefie ważenia powinna być wykonana z betonu i leżeć w jednej płaszczyźnie z dopuszczalnymi miejscowymi odchyleniami od tej płaszczyzny nieprzekraczającymi ±9 mm (§ 8 ust. 2). Pochylenie powierzchni jezdni w strefie ważenia względem poziomu nie powinno przekraczać: 1) 1 % w kierunku ruchu pojazdów; 2) 2 % w kierunku prostopadłym do kierunku ruchu pojazdów (§ 8 ust. 3). Powierzchnia jezdni lub zespołu najazdowego poza strefą ważenia na długości od styku ze strefą ważenia do styku z kołami skrajnej osi pojazdu o największym rozstawie, gdy koła drugiej skrajnej osi znajdują się na pomoście, powinna leżeć w płaszczyźnie strefy ważenia (§ 9 ust. 1). Powierzchnia jezdni poza strefą ważenia może być pochylona względem płaszczyzny strefy ważenia maksymalnie o 0,5 % (§ 9 ust. 2). Centryczny przejazd pojazdu przez pomost bez możliwości zjazdu kołami poza boczną krawędź pomostu powinien być zapewniony poprzez: 1) odpowiednie ukształtowanie lub oznakowanie bocznych krawędzi jezdni przed pomostem, 2) zainstalowanie w wadze urządzenia sygnalizującego w sposób optyczny lub akustyczny zjazd kołami poza boczną krawędź pomostu (§ 9 ust. 3). Z regulacji tych wynika, że miejsce ważenia przenośnymi wagami do pomiarów statycznych podlega licznym ograniczeniom, a ich spełnienie powinno być opisane i udokumentowane. W ocenie Sądu, znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy protokół pomiaru pochylenia na stanowisku ważenia pojazdów dowodzi, że miejsce to odpowiada wskazanym warunkom. Z tego też względu dalsze dywagacje skarżącego odnośnie podtypu wagi, użycia, czy też nie płyty równoważącej wagi, zastosowania rynny kompensującej wysokość wag, a także niespełniania przez nią wysokości ani 39 mm, ani też 33 mm uznać należy za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Ze znajdującego się w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności protokołu pomiaru terenu wynika, że pochylenie powierzchni jezdni w strefie ważenia nie przekraczało dopuszczalnych parametrów i jako takie zapewniało prawidłowość dokonania pomiarów. Wypada również dodać, że w instrukcji ważenia pojazdów, z którą kierujący pojazdem został zapoznany przewidziano podłożenie w czasie ważenia przy użyciu wag do pomiarów statycznych – nie tylko wagi, lecz również wagi i podkładek wyrównawczych. Jak wyjaśnił organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kontrolowany pojazd ważony był przy użyciu dwóch wag w dołach fundamentowych. Taki sposób ważenia przewiduje regulacja § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r., stanowiącego, że pomost wagi przenośnej może być umieszczony w dole fundamentowym. Wskazując na pkt 2.5. instrukcji obsługi wag organ podkreślił, że z podkładek wyrównawczych można zrezygnować w przypadki umieszczenia wag w dołach fundamentowych. Za wewnętrznie sprzeczny uznać należy zarzuty skarżącego dotyczący marginesu błędu. W jednym miejscu skarżący zarzuca nieuwzględnienie przez organy inspekcji transportu drogowego marginesu błędu, by w następnym kwestionować korzystną dla kontrolowanego, przyjętą przez organ w celu uzyskania jak najbardziej precyzyjnych wyników - procedurę odejmowania od wyników ważenia 200 kg i 2 %. Należy się zgodzić z twierdzeniem skarżącego, że miejsce posadowienia wag, przy użyciu których dokonano ważenia kontrolowanego zespołu pojazdów ma istotne znaczenie dla wyniku ważenia. Niemniej jednak jak już wyżej wykazano, z zebranego materiału dowodowego, w szczególności operatu geodezyjnego – protokołu z pomiaru pochylenia terenu, na którym znajduje się stanowisko ważenia wynika, że przystosowane jest ono do przeprowadzania pomiarów parametrów kontrolowanych pojazdów zgodnie z regulacjami zawartymi w powołanym rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. stanowiącym źródło prawa powszechnie obowiązującego. Warto w tym miejscu dodać, że brak zastrzeżeń do protokołu kontroli nie niweczy skuteczności podnoszenia na dalszym etapie postępowania zastrzeżeń do prawidłowości przeprowadzonej kontroli, jak i samego postępowania wszczętego na jej skutek, jednakże pod warunkiem, że twierdzenia, wnioski i zarzuty stron nie są podnoszone w oderwaniu od okoliczności konkretnej sprawy, lecz znajdują swoje uzasadnienie w realiach danego postępowania. Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że zebrany materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości wskazał na stwierdzone w sprawie naruszenia. Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na skarżącego kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Również wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów załącznika do ustawy o drogach publicznych. W konsekwencji, w ocenie Sądu należy uznać, iż organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne obu zaskarżonych decyzji organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.. w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 53, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.