II SAB/Wa 61/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 917/11 oddala skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2011r. sygn. akt II SA/Wa 917/11, po rozpoznaniu skargi A. S. na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2011r. nr [...], wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przetwarzania danych osobowych: 1. uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające z dnia [...] października 2010r. 2. stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądził od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego A. S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Od powyższego orzeczenia zostały złożone przez A. S. oraz Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które nie zostały dotychczas rozpoznane. W dniu 9 stycznia 2012 r. A. S., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "na bezczynność lub przewlekłość postępowania administracyjnego, w następstwie nieprawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2011r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 917/11" oraz wniósł o: - rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym, - uwzględnienie skargi przez nakazanie stronie przeciwnej określonej w skardze jako Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, zakończenia postępowania kontrolnego w sprawie prawidłowości i legalności przetwarzania danych osobowych w Systemie Informacyjnym [...] w terminie wyznaczonym przez Sąd, - dołączenie akt sprawy i sygn. II SA/Wa 917/11 wraz z wyrokiem z dnia 22 czerwca 2011r. w celu potwierdzenia uchylenia obu postanowień GIODO o zawieszeniu postępowania w połączeniu z pozbawieniem ich wykonalności, aż do czasu uprawomocnienia się tego wyroku oraz nieprawomocności tego wyroku według stanu na dzień wniesienia skargi, - dopuszczenie jako dowodu na okoliczność wezwania przez skarżącego strony przeciwnej do wydania decyzji po ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2011r. pisma skarżącego z dnia 19 lipca 2011r. zawierającego takie wezwanie i odpowiedzi GIODO z dnia 25 sierpnia 2011r. Wymieniony zaznaczył, iż pismem z dnia 19 lipca 2011r. wezwał organ do wydania decyzji kończącej postępowanie w danej sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, iż z chwilą ogłoszenia wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2011r. ustał stan zawieszenia postępowania, w sprawie oceny przez GIODO prawidłowości i legalności przetwarzania jego danych osobowych w Systemie Informacyjnym [...], do czasu uprawomocnienia się tego wyroku. Samo wniesienie skarg kasacyjnych od tego wyroku, nie zniosło skutku wynikającego z nieprawomocnego wyroku WSA w Warszawie, a ściślej z punktu drugiego tego wyroku, w którym zgodnie z art. 152 ppsa, Sąd pozbawił wykonalności obydwu uchylonych postanowień GIODO. Skarżący nadmienił, iż samo zaskarżenie postanowień o zawieszeniu postępowania miało służyć przezwyciężeniu stanu swoistej bezczynności GIODO w określonej sprawie, dlatego też obecny stan można określić jako bezczynność lub przewlekłość postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie uznając, iż w aktualnym stanie prawnym i faktycznym jest ona bezzasadna. Bezczynność organu administracji publicznej na miejsce wówczas gdy w ustalonym terminie organ nie podejmuje, żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podjął stosownej czynności. Organ wskazał, iż nie uchyla się od wydania rozstrzygnięcia w przedstawionej przez skarżącego sprawie. Stąd też, przedsięwziął przewidziane prawem czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy i zebraniu materiału dowodowego, co nakazuje art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ nadmienił również, iż aktualnie, akta sprawy w związku ze złożoną skargą kasacyjną od wyroku z dnia 22 czerwca 2011 r. pozostają, do czasu rozpoznania tej skargi, poza siedzibą Generalnego Inspektora, w dyspozycji Sądu i do czasu rozstrzygnięcia kwestii zasadności zawieszenia postępowania, żadne czynności w sprawie nie mogą być podejmowane. Zatem, do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg kasacyjnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2011 r., uchylającego postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz pozostawania akt sprawy, poza siedzibą Generalnego Inspektora, postępowanie pozostaje bez biegu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 15 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta ogranicza się do zakresu określonego ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie jako p.p.s.a.) oraz do spraw, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli precyzuje § 2 i 3 powołanego przepisu. W myśl przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pakt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarżący, przedmiotem skargi uczynił, bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2011r. sygn. akt II SA/Wa 917/11, uchylającym postanowienie Generalnego Inspektora z dnia 15 lutego 2011 r. oraz postanowienie je poprzedzające z dnia 6 października 2010 r. zawieszające postępowanie w sprawie przetwarzania danych osobowych A. S. w Systemie Informacyjnym [...]. Uchylając postanowienia, Sąd na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości i w związku z tym orzeczeniem, skarżący zarzuca Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych bezczynność w kontynuowaniu postępowania administracyjnego. Zawarte w skardze żądanie nakazania organowi zakończenia postępowania kontrolnego w sprawie prawidłowości i legalności przetwarzania danych osobowych w Systemie Informacyjnym [...] wskazuje, iż nie jest to skarga przewidziana w art. 154 p.p.s.a. lecz w art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wyjaśniają komentatorzy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod redakcją Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, uprawnienie określone w art. 154 nie wyłącza możliwości złożenia skargi na bezczynność przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8, w odniesieniu do aktów i czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Skarga na bezczynność, w konkretnym przypadku, ma doprowadzić do określenia, czy organ jest zobowiązany w danej sytuacji do kontynuowania postępowania kontrolnego i wydania aktu administracyjnego. Dokonując tej oceny należy podnieść, iż od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2011r. sygn. akt II SA/Wa 917/11 zostały wniesione przez skarżącego i Generalnego Inspektora, skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które nie zostały dotychczas rozpoznane. Zatem spór co do zgodności z prawem postanowień o zawieszeniu postępowania nie został jeszcze rozstrzygnięty. W świetle postanowień art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że "sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie może być wykonywany", nie może budzić wątpliwości, iż wydane na tej podstawie orzeczenie ma powodować nie wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. Określa ono bowiem, w jakim zakresie organ ma nie działać. Orzeczenie wydane na podstawie art. 152 ustawy, nie może być rozumiane, jak czyni to skarżący, jako nakaz działania. Ponadto stwierdzić należy, iż bezczynność w zakresie wykonania orzeczeń sądowych należy oceniać przy uwzględnieniu przepisu art. 286 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl § 2 wymienionego przepisu, termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi W tych okolicznościach nie można uznać, że Generalny Inspektor pozostaje w bezczynność w załatwieniu sprawy skarżącego. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 120 i 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.