III SA/Lu 34/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Stażysta Aleksandra Frączkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi E. M. na postanowienie L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym uchyla zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji – na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 i 135k ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), po zapoznaniu się z odwołaniem od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] października 2011 r. wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko mł. asp. E.M. – odmówił przyjęcia odwołania w związku z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia podniesiono, że w dniu [...] marca 2011 r. Komendant Powiatowy Policji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko mł. asp. E.M. – asystentowi [...] , w toku którego przedstawiono jej zarzuty o to, że: 1) w okresie od dnia 10 września 2009 r. do dnia 30 listopada 2010 r. doprowadziła Komendę Wojewódzką Policji do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie nie mniejszej niż 2.581,30 zł poprzez wprowadzenie w błąd pracodawcę, co do przysługującego jej z mocy ustawy równoważnika za brak lokalu mieszkalnego mimo, iż z uwagi na nabycie w dniu 10 września 2009 r. lokalu mieszkalnego nie przysługiwał jej wymieniony równoważnik, czym dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego wyczerpującego jednocześnie znamiona przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – to jest o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 92 ustawy o Policji. 2) w okresie od dnia 10 września 2009 r. do dnia 17 stycznia 2011 r. pomimo obowiązku nie powiadomiła Komendanta Powiatowego Policji o zmianie mającej wpływ na przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego – to jest o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 5 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant Powiatowy Policji w dniu [...] października 2011 r. wydał orzeczenie nr [...], w którym stwierdził winę mł. asp. E.M. w zakresie zarzucanego jej czynu określonego w pkt 1 i wymierzył jej karę nagany, natomiast odnośnie czynu zarzucanego w pkt 2 umorzył postępowanie dyscyplinarne na podstawie art. 135 ust. 4 ustawy o Policji. W dniu 9 listopada 2011 r. do ego Komendanta Wojewódzkiego Policji wpłynęło odwołanie skarżącej od orzeczenia z dnia [...] października 2011 r. Organ wyjaśnił, że w toku postępowania dyscyplinarnego ustalono z obrońcą obwinionej – podinsp. B.J., iż wszelkie pisma kierowane do niego będą przesyłane faksem na numer służbowy Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów. Z dołączonego do akt postępowania potwierdzenia nadania faksu z numeru [...] Komendy Powiatowej Policji wynika, że orzeczenie zostało przesłane do obrońcy obwinionej w dniu 27 października 2011 r. Ponieważ w postępowaniu dyscyplinarnym doręczenia wszelkich pism realizuje się zgodnie z przepisami kodeksu postępowania karnego (art. 135p ust. 1 ustawy o Policji), to zgodnie z art. 132 § 3 k.p.k., pismo może być także doręczone za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej. W takim wypadku dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych. Z adnotacji na egzemplarzu orzeczenia w aktach postępowania dyscyplinarnego wynika, że obwiniona otrzymała orzeczenie w dniu 31 października 2011 r. Zgodnie zaś z art. 135f ust. 6 ustawy o Policji, w razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Natomiast według art. 135k ust. 1 ustawy o Policji, od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia orzeczenia. W zaskarżonym orzeczeniu zostało zawarte pouczenie o terminie wniesienia odwołania. W tych warunkach w przedmiotowej sprawie bieg terminu do złożenia odwołania rozpoczął się w dniu 27 października 2011 r., to jest od dnia doręczenia orzeczenia obrońcy obwinionej. Siedmiodniowy termin do wniesienia odwołania, licząc od następnego dnia po dniu, w którym doręczono orzeczenie, upływał zatem w dniu 3 listopada 2011 r. Zgodnie z art. 135k ust. 2 ustawy o Policji, odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji. Odwołanie w niniejszej sprawie zostało nadane przez obrońcę obwinionej podinsp. B.J. w dniu 2 listopada 2011 r. i przesłane do Komendanta Powiatowego Policji za pośrednictwem poczty specjalnej KWP . Powyższe odwołanie wpłynęło do Komendanta Powiatowego Policji w dniu 4 listopada 2011 r., co potwierdza stempel wpływu naniesiony na odwołaniu, a więc 1 dzień po terminie. W ocenie organu, termin do złożenia odwołania byłby zachowany, gdyby odwołanie wpłynęło do Komendy Powiatowej Policji nie później niż do dnia 3 listopada 2011 r. lub w przypadku wpływu po tym terminie, gdyby zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego nie później niż w dniu 3 listopada 2011 r. Zaznaczono, że poczta specjalna KWP nie mieści się w kategorii placówki pocztowej operatora publicznego. Mając powyższe okoliczności na uwadze organ stwierdził, że odwołanie obrońcy mł. asp. E.M. z dnia 2 listopada 2011 r. wniesiono do Komendanta Powiatowego Policji po terminie określonym w art. 135f ust. 1 ustawy o Policji. W związku z tym w dniu 4 listopada 2011 r. orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] października 2011 r., zgodnie z art. 135o ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji – stało się prawomocne. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego skarżąca E.M. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, któremu zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisu art. 135k ust. 3 ustawy o Policji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że przepisy ustawy o Policji nie zawierają szczegółowych unormowań dotyczących terminów w postępowaniu dyscyplinarnym. W tym zakresie stosuje się – zgodnie z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji – odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego. W myśl art. 131 § 1 k.p.k. – wezwania, zawiadomienia oraz inne pisma, od których daty doręczenia biegną terminy, doręcza się przez pocztę lub inny uprawniony podmiot zajmujący się doręczaniem korespondencji albo pracownika organu wysyłającego, a w razie niezbędnej konieczności przez Policję. W jednostkach i komórkach organizacyjnych Policji funkcjonuje poczta specjalna, a jej działanie zostało prawnie usankcjonowane decyzją Nr 704 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie działania poczty specjalnej w jednostkach i komórkach organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2006 roku, Nr 17, póz. 105). Z przepisu § 1 ust. 1 pkt 2 wymienionej decyzji wynika, że w komendach Policji, a więc również w Komendzie Wojewódzkiej Policji , działa poczta specjalna. Z kolei § 1 ust. 2 pkt 2 decyzji stanowi, że placówki poczty specjalnej wykonują czynności i usługi w zakresie przyjmowania, przemieszczania, wydawania i ochrony przesyłek. W ocenie skarżącej, pocztę specjalną funkcjonującą w ramach struktury Komendy Wojewódzkiej Policji należy traktować jako "inny uprawniony podmiot zajmujący się doręczaniem korespondencji", o którym mowa w art. 131 § 1 k.p.k. Rzecznik dyscyplinarny prowadzący postępowanie dyscyplinarne właśnie poprzez pocztę specjalną korespondował z jej obrońcą, przesyłając mu dokumenty związane z tym postępowaniem. Nadto jako "potwierdzenie odbioru" – poczta specjalna KWP posługuje się formularzem "POTWIERDZENIE ODBIORU" stosowanym przez pocztę polską w obrocie krajowym, co potwierdza, że pocztę specjalną KWP należy traktować zgodnie z art. 131 § 1 k.p.k. – jako inny uprawniony podmiot zajmujący się doręczaniem korespondencji. W konsekwencji –zdaniem skarżącej – odwołanie jej obrońcy od orzeczenia dyscyplinarnego wniesione w dniu 2 listopada 2011 r. pocztą specjalną, wniesione zostało w terminie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zawartego w skardze argumentu, że pocztę specjalną funkcjonującą w strukturze Komendy Wojewódzkiej Policji można traktować jako "inny uprawniony podmiot zajmujący się doręczaniem korespondencji" organ podniósł, że art. 131 § 1 k.p.k. jest przepisem, który nakłada na organy prowadzące postępowanie karne obowiązek doręczania adresatom (uczestnikom postępowania, stronom, świadkom) wezwań, zawiadomień i pism, od których biegną terminy, przez pocztę lub inny podmiot zajmujący się doręczaniem korespondencji albo pracownika organu wysyłającego, a w razie niezbędnej konieczności przez Policję. Tymczasem przepisy rozdziału 10 ustawy o Policji oraz przepisy kodeksu postępowania karnego nie normują jednoznacznie sposobu, w jaki można wnosić do wyższego przełożonego dyscyplinarnego odwołania od zapadłego orzeczenia. W tej sytuacji każdy sposób doręczenia odwołania do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie, np. za pośrednictwem poczty, poczty specjalnej, kuriera lub osobiście jest dopuszczalny. Ponieważ zaskarżone orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji doręczono obrońcy obwinionej podinsp. B.J. za pośrednictwem faksu w dniu 27 października 2011 r., to warunkiem aby odwołanie było rozpatrywane – w myśl art. 135k ust. 3 ustawy o Policji – jest, aby zostało wniesione przez osobę uprawnioną w terminie do dnia 3 listopada 2011 r. Zwrócono również uwagę, że w art. 3 pkt 12 ustawy z dnia z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r. Nr 89, poz. 1159 z późn. zm.) określono, że operatorem publicznym jest operator obowiązany do świadczenia powszechnych usług pocztowych, a zgodnie z art. 12 pkt 14 tejże ustawy, przez placówkę pocztową rozumie się jednostkę organizacyjną operatora, agenta lub agenta pocztowego, w której nadawca może zawrzeć umowę o świadczenie usług pocztowych lub która doręcza adresatom przesyłki lub kwoty pieniężne określone w przekazach pocztowych, albo inne wyodrębnione i oznaczone przez operatora miejsce, w którym można zawrzeć umowę o świadczenie usług pocztowych lub odebrać przesyłkę lub kwotę pieniężną określoną w przekazie pocztowym. Poczta specjalna Komendy Wojewódzkiej Policji działa na podstawie decyzji Nr 704 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie działania poczty specjalnej w jednostkach i komórkach organizacyjnych Policji, a biorąc pod uwagę odmienny zakres świadczonych usług oraz podmiotów mogących korzystać z usług świadczonych przez pocztowych operatorów publicznych i pocztę specjalną, poczta specjalna KWP nie może być traktowana jako placówka pocztowa operatora publicznego, o której mowa w art. 124 k.p.k. Niedopuszczalne jest zatem przyjęcie, że nadanie przez podinsp. B. J. odwołania od orzeczenia za pośrednictwem poczty specjalnej Komendy Wojewódzkiej Policji, wyższy przełożony dyscyplinarny winien traktować analogicznie do złożenia odwołania w placówce pocztowej operatora publicznego, ponieważ wskazane w art. 124 k.p.k. sposoby wniesienia pisma stanowią katalog zamknięty. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, jednak z innych przyczyn niż w niej wyrażone. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie były sporne. Spór sprowadzał się zaś do odmiennej oceny przez organ i funkcjonariusza policji, którego dotyczyło postępowanie dyscyplinarne, kwestii zachowania przez obrońcę funkcjonariusza Policji w postępowaniu dyscyplinarnym ustawowego terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w I instancji. W konsekwencji, istotę w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy stanowiło przesądzenie prawidłowości dokonanej przez organ odwoławczy oceny, że odwołanie od orzeczenia Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] października 2011 r. zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Analiza okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że Komendant Wojewódzki Policji odmawiając przyjęcia odwołania z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że podstawowe zasady dotyczące wnoszenia środków odwoławczych w postępowaniu dyscyplinarnym zawarte zostały w przepisach rozdziału 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm., dalej jako "ustawa o Policji"). Zgodnie z art. 135k ust. 1 ustawy o Policji, postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji (ust. 2). Wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (ust. 3). Natomiast według art. 135f ust. 6 ustawy o Policji, orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Powyższe oznacza, że ustawowy termin do wniesienia odwołania w postępowaniu dyscyplinarnym dotyczącym policjanta otwiera się tylko jeden raz, zarówno dla obwinionego jak i jego obrońcy. Momentem tym jest dokonanie skutecznego doręczenia odpisu orzeczenia dyscyplinarnego, albo obwinionemu w postępowaniu dyscyplinarnym policjantowi, albo jego obrońcy, w zależności od tego, które doręczenie nastąpiło wcześniej. Zasada ta ma podstawowe znaczenie dla oceny początku biegu terminu do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie. W kontekście początku biegu terminu do wniesienia odwołania trzeba zauważyć, że nie każdy sposób doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego rodzi skutek procesowy w postaci rozpoczęcia biegu ustawowego terminu do wniesienia odwołania w postępowaniu dyscyplinarnym. Chodzi bowiem o to, że wyłącznie prawidłowe (niewadliwe) doręczenie orzeczenia w postępowaniu dyscyplinarnym otwiera obwinionemu lub jego obrońcy drogę do skorzystania z procesowych uprawnień do weryfikacji wydanego w sprawie rozstrzygnięcia dyscyplinarnego. Natomiast dotknięte wadą doręczenie powoduje, że termin do wniesienia odwołania w takim przypadku w ogóle nie rozpoczyna biegu. Rozstrzygając sprawę organy uznały, że doręczenie kopii orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] października 2011 r. obrońcy skarżącej telefaksem w dniu następnym (27 października 2011 r.) było skuteczne, co oznacza, że ustawowy termin do wniesienia odwołania, o jakim mowa w art. 135k ust. 1 ustawy o Policji, rozpoczął swój bieg w dniu 28 października 2011 r. i w konsekwencji upłynął w dniu 3 listopada 2011 r. Odwołanie zaś, które nadano pocztą specjalną KWP w dniu 2 listopada 2011 r. wpłynęło do organu I instancji dopiero w dniu 4 listopada 2011 r., a więc jeden dzień po upływie terminu ustawowego. Trzeba zwrócić uwagę, że przepisy ustawy o Policji nie zawierają szczegółowych unormowań dotyczących sposobu i formy doręczania pism w postępowaniu dyscyplinarnym. W tym zakresie stosuje się – zgodnie z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji – odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego. Według tego przepisu w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Odpowiednie zatem zastosowanie znajduje w omawianym przypadku przede wszystkim art. 128 § 1 k.p.k., według którego, orzeczenia i zarządzenia doręcza się w uwierzytelnionych odpisach, jeżeli ustawa nakazuje ich doręczenie. Chodzi zatem o doręczenie odpisu orzeczenia dyscyplinarnego obwinionemu i ewentualnie jego obrońcy, z urzędowym potwierdzeniem zgodności z oryginałem. W doktrynie zwrócono uwagę na wątpliwości, czy w sposób przewidziany w art. 132 § 3 k.p.k., który przewiduje możliwość doręczania pism za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej, doręczane mogą być odpisy orzeczeń i zarządzeń, zwłaszcza, gdy od dnia doręczenia tego rodzaju pisma biegnie termin procesowy. Wskazuje się, że nie jest to dopuszczalne, gdyż doręczenie pisma w taki sposób nie jest doręczeniem uwierzytelnionego odpisu, czego wymaga art. 128 § 1 k.p.k. (zob. P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks postępowania karnego, 2007, t. I, s. 651 i 662; podobnie wypowiedział się też Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 20 grudnia 2006 r., I KZP 29/06 – OSNKW z 2007 r. nr 1, poz. 1). Sąd podziela to stanowisko, z którego wynika, że doręczenie obrońcy obwinionego funkcjonariusza Policji orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym telefaksem nie spełnia wymogu określonego w art. 128 § 1 k.p.k., co oznacza, że doręczeniu takiemu nie można przypisać waloru skuteczności (doręczenia prawidłowego), od którego uzależnione jest rozpoczęcie biegu ustawowego terminu do wniesienia odwołania w postępowaniu dyscyplinarnym. Tego rodzaju doręczenie dokonane obrońcy obwinionej – w okolicznościach faktycznych tej sprawy – w ogóle nie spowodowało otwarcia biegu terminu do wniesienia odwołania. Skoro mł. asp. E.M. korzystała jako obwiniona w postępowaniu dyscyplinarnym z pomocy obrońcy podinsp. B.J., który otrzymał na numer telefaksu służbowego kopię orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] października 2011 r. w dniu następnym, to doręczenie takie można potraktować jedynie jako informację o orzeczeniu dyscyplinarnym, która jednakże nie rodzi skutków procesowych. Natomiast z prawidłowych ustaleń organu wynika, że odpis orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w pierwszej instancji przez Komendanta Powiatowego Policji doręczono również obwinionej, jednak w dniu 31 października 2011 r., co potwierdziła ona na oryginale orzeczenia dyscyplinarnego znajdującego się w aktach sprawy (k. 264 dołączonych akt postępowania dyscyplinarnego). Z uwagi na to, że orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] października 2011 r. doręczone obrońcy obwinionej – jak wyjaśniono – nie było doręczeniem, od którego rozpoczął bieg ustawowy termin do wniesienia odwołania, należało uznać, że orzeczenie dyscyplinarne weszło do obrotu prawnego dopiero w dniu doręczenia go mł. asp. E.M. w dniu 31 października 2011 r., a tym samym od dnia następnego (1 listopada 2011 r.) należało liczyć początek biegu terminu do wniesienia odwołania, zarówno dla obwinionej, jak i jej obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym. Reasumując, skoro przepis art. 135p ust. 1 ustawy o Policji nakazuje stosować do postępowania dyscyplinarnego w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie przepisy kodeksu postępowania karnego dotyczące m.in. terminów i doręczeń, a ustawa o Policji nie zawiera przepisów regulujących te kwestie, to oceny czy skarżąca lub jej obrońca zachowali termin do wniesienia środka odwoławczego od orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Powiatowego Policji należało dokonać przy uwzględnieniu tych przepisów, w tym art. 128 § 1 k.p.k. Nie jest natomiast uzasadniona argumentacja skarżącej zawarta w skardze, która przemawiać miała za wniesieniem odwołania w terminie, z przywołanych tam względów. Zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 124 k.p.k. termin jest zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostanie nadane m.in. w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Z akt sprawy wynika, że orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] października 2011 r. zawierało pouczenie o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Wskazano w nim, iż odwołanie należy wnieść za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone orzeczenie (czyli za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji ). W tej sytuacji termin do wniesienia odwołania od orzeczenia organu dyscyplinarnego l instancji rozpoczął swój bieg od następnego dnia po dniu doręczenia odpisu orzeczenia obwinionej, czyli od 1 listopada 2011 r. i upłynął z dniem 7 listopada 2011 r. Skoro obrońca obwinionej strony skorzystał z możliwości przesłania pisma specjalną pocztą KWP, to tego rodzaju nadanie pisma nie spełniało wymogów przewidzianych w art. 124 k.p.k., ponieważ odwołanie nie zostało przesłane za pośrednictwem publicznego operatora pocztowego. Poczta specjalna w jednostkach organizacyjnych Policji takim operatorem publicznym nie jest, tzn. operatorem zobowiązanym do świadczenia powszechnych usług pocztowych (art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe – Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 z późn. zm.). Oznacza to, że data nadania odwołania za pośrednictwem poczty specjalnej przez obrońcę obwinionej w postępowaniu dyscyplinarnym (2 listopada 2011 r.) – nie miała żadnego znaczenia dla określenia daty wniesienia odwołania. Mając na uwadze, że termin do wniesienia odwołania jest zachowany, jeżeli odwołanie skierowane (adresowane) do wyższego przełożonego dyscyplinarnego, który zgodnie z art. 135k ustawy o Policji jest organem drugiej instancji w sprawach dyscyplinarnych, przed upływem terminu do wniesienia odwołania wpłynie do organu, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, oznacza to, że odwołanie obrońcy, którego termin wniesienia upływał w dniu 7 listopada 2011 r. i zostało doręczone organowi orzekającemu w I instancji w dniu 4 listopada 2011 r. – wniesione zostało w ustawowym terminie. Nie było podstaw do przyjęcia innej daty, skoro odwołanie nie zostało nadane w sposób określony w art. 124 k.p.k., w szczególności nie zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, co uzasadniałoby przyjęcie za datę wniesienia odwołania dnia 2 listopada 2011 r. W konsekwencji uznać należało, że termin do wniesienia środka zaskarżenia został zachowany z chwilą potwierdzonego urzędowo otrzymania odwołania przez Komendanta Powiatowego Policji w dniu 4 listopada 2011 r. Rozpatrując sprawę ponownie Komendant Wojewódzki Policji uwzględni powyższe rozważania poczynione przez Sąd, które przesądzają, że odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie, co oznacza, że obowiązkiem organu odwoławczego będzie merytoryczne jego rozpatrzenie na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, a następnie wydanie orzeczenia odnoszącego się do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu jej obrońcy od postanowienia z dnia [...] października 2011 r. W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku uchylając zaskarżone postanowienie.