II SA/Po 821/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym połączonych spraw ze skarg A. G. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] 2011 r. nr [...] z dnia 7 kwietnia 2011 r. nr [...] z dnia 7 kwietnia 2011 r. nr [...] z dnia 7 kwietnia 2011 r. nr [...] z dnia 7 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargi /-/ B. Drzazga Decyzjami z dnia [...] 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu nr [...], [...], [...], [...], [...] utrzymało w mocy decyzje Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] 2010 r. odpowiednio: nr [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Wszystkie te decyzje organu odwoławczego zostały doręczone w trybie zastępczym na adres podany przez A. G. w odwołaniu – G. , ul. P., [...] W.. Przesyłki awizowanej dwukrotnie nie odebrano w terminie 14 dni od daty pierwszej próby jej doręczenia, stąd z ostatnim dniem tego terminu (tj. 13 maja 2011 r.) należało uznać, iż wystąpił skutek doręczenia - art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.). Pismem z dnia 26 czerwca 2011 r. A. G. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. o przesłanie wniesionych decyzji pod adres zakładu karnego, w którym przebywał (k. 23 akt administracyjnych II instancji w sprawie [...]). Kserokopie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostały przesłane przez organ wraz z pismem z dnia 8 lipca 2011 r. [...] (k. 24 akt administracyjnych II instancji w sprawie [...]), które doręczono mu 14 lipca 2011 r. (zob. k. 33 akt sądowych w sprawie II SA/Po 970/11). Pismem z dnia 1 sierpnia 2011 r., nadanym 1 sierpnia 2011 r., a w przypadku decyzji nr [...] pismem z dnia 11 sierpnia 2011 r. nadanym 12 sierpnia 2011 r. A. G. zaskarżył wymienione na wstępie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi podlegają odrzuceniu z uwagi na to, że zostały wniesione po terminie. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że wszystkie decyzje wydane przez Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] 2010 r. nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] doręczono na adres skarżącego w G. przy ul. P., gdzie odebrał on je osobiście (k. 8 akt administracyjnych I instancji) Od decyzji A. G. wniósł odwołania, w których podał dotychczasowy adres do doręczeń. Pismami z dnia 31 stycznia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu przesłało skarżącemu na dotychczasowy adres zawiadomienie, że sprawy zostaną załatwione do 30 kwietnia 2011 r. W piśmie znalazło się pouczenie, że strony mają obowiązek zawiadomić organ o każdej zmianie adresu zamieszkania. Do dnia załatwienia sprawy przez Kolegium A. G. nie zawiadomił organu odwoławczego o zmianie adresu pobytu. Spowodowało to, że decyzje organu odwoławczego nr [...], [...], [...], [...], [...] należało uznać za doręczone po upływie 14 dni od daty pierwszej próby jej doręczenia na adres podany w odwołaniu (tj. 13 maja 2011 r. - art. 44 § 4 K.p.a.) i od tej daty biegł termin do wniesienia skargi. Upłynął on 14 czerwca 2011 r. Po ponownym przesłaniu kserokopii decyzji, co nastąpiło w lipcu 2011 r., A. G. wniósł skargi, jednakże nie zawarł w nich wniosku o przywrócenie terminu. W tych okolicznościach skargi należało uznać za wniesione po terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 i 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Oznacza to, że pismo należy przed upływem terminu złożyć w siedzibie organu, bądź przesyłkę adresowaną do organu oddać w tym terminie w urzędzie pocztowym (a w przypadku osoby pozbawionej wolności, w administracji zakładu karnego - art. 83 § 4 P.p.s.a.). A. G. oddał skargi w administracji zakładu karnego po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. stąd należy uznać, że zostały one złożone z uchybieniem terminu do ich wniesienia. Nie zawarł w nich też wniosku o przywrócenie terminu i nie wykazał, że zaistniały okoliczności wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu (np. związane z umieszczeniem w zakładzie karnym). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skarżący nie dochował terminu do wniesienia skarg, co uzasadnia ich odrzucenie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. /-/ B. Drzazga