III SAB/Gd 2/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P.- P. na bezczynność Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Wojewodzie w przedmiocie rozpoznania odwołania od uchwały o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków dyrektora szkoły postanawia 1.odrzucić skargę, 2.zwrócić skarżącej M. P.- P. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 ( sto) złotych. Skarżąca M. P. – P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Wojewodzie. Podała, że była dyrektorem Katolickich Szkół Niepublicznych im. [...] w P. G . W dniu 9 kwietnia 2009 r. zarząd Fundacji [...] z siedzibą w P. G. podjął z naruszeniem prawa uchwałę o zawieszeniu skarżącej w obowiązkach dyrektora. Uchwała nie została skarżącej doręczona. Od decyzji w sprawie zawieszenia w czynnościach można wnieść odwołanie do komisji dyscyplinarnej. Skarżąca takie odwołanie wniosła, lecz Komisja Dyscyplinarna dla Nauczycieli przy Wojewodzie, mimo licznych próśb, odwołania nie rozpoznała, naruszając podstawowe zasady postępowania administracyjnego . Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania odwołania w sprawie zawieszenia jej jako dyrektora szkoły i wymierzenia organowi grzywny w kwocie 10.000 zł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Komisja Dyscyplinarna dla Nauczycieli przy Wojewodzie w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie bądź oddalenie. Komisja wskazała, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje jedynie na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej, a skarga na bezczynność organów służy jedynie w granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie nie można mówić o spełnieniu tych wymogów. Wniesiony środek zaskarżenia dotyczy bezczynności organu w rozpoznaniu odwołania w trybie określonym w § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego. W tej sytuacji skarga nie mieści się w katalogu zawartym w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Ponadto, zgodnie z art. 77 ust. 5 ustawy Karta Nauczyciela, orzeczenia odwoławczych komisji dyscyplinarnych podlegają zaskarżeniu do właściwego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Komisja Dyscyplinarna wielokrotnie informowała też skarżącą o braku możliwości rozpoznania odwołania z powodu braku potwierdzenia, że zawieszenie skarżącej w obowiązkach dyrektora szkoły nastąpiło na podstawie art. 83 Karty Nauczyciela , jak też nie wpłynął wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarżąca zarzucając bezczynność Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Wojewodzie domaga się zobowiązania tej Komisji do rozpoznania odwołania od uchwały zawieszającej skarżącą w obowiązkach dyrektora szkoły, czyli wydania przez tę komisję orzeczenia. Jak wynika z art. 77 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela ( tj. Dz. U. z 2006, Nr 97, poz.674 ze zm.), komisja dyscyplinarna przy wojewodzie jest organem orzekającym w pierwszej instancji , zaś odwoławcza komisja dyscyplinarna przy ministrze właściwym do spraw oświaty i wychowania jest organem drugiej instancji. Od prawomocnych orzeczeń odwoławczych komisji dyscyplinarnych stronom przysługuje odwołanie do właściwego sądu apelacyjnego – sądu pracy i ubezpieczeń społecznych ( art. 77 ust. 5 ustawy). Do rozpatrzenia odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji ( art. 77 ust. 5a). "W doktrynie prawa przyjmuje się jednolicie, że właściwość sądu administracyjnego w sprawach dyscyplinarnych wynikać może jedynie z ustaw szczególnych, zgodnie z przepisem art. 3 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz. Kraków 2005, str. 33, Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, str. 98 - 99, Jan Paweł Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004, str. 36)" – tak Wojewódzki Sąd administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z dnia 5 sierpnia 2005 r. sygn. akt III SA/Gd 270/05 ( publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten w całości podziela. Przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela nie poddają kontroli sądu administracyjnego jakiegokolwiek stadium postępowania dyscyplinarnego lub czynności związanych z takim postępowaniem. Co więcej – z przywołanych przepisów ustawy Karta Nauczyciela wynika, że sądem właściwym do rozpatrzenia odwołania od orzeczenia komisji drugiej instancji jest sąd powszechny. Z punktu widzenia wykładni celowościowej nie byłoby właściwe powierzenie kontroli pewnego etapu postępowania sądowi administracyjnemu w przypadku, gdy kontrola orzeczeń komisji dyscyplinarnych powierzona jest wyraźnie sądowi powszechnemu. Oznaczałoby to bowiem wprowadzenie dwutorowości kontroli sądowej w zależności od etapu postępowania ( por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2005 r. , sygn. akt I OSK 1152/05 , publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że orzeczenia komisji dyscyplinarnych nie mieszczą się w zakresie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) . Nie są to również decyzje i postanowienia, o jakich mowa w art. 3§ 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ani interpretacje przepisów prawa podatkowego ( art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.) Przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. p.p.s.a. W tej sytuacji sprawa nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzekł jak w sentencji. O zwrocie skarżącej wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.