III SA/Lu 607/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 lutego 2012 r. sprawy ze skargi S. S. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B.P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia kodu CN towaru importowanego oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr: [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P., po rozpatrzeniu odwołania spółki S. S. sp. z o.o. z siedzibą w S., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. P. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr: [...], w sprawie określenia kodu CN towaru importowanego. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono następujący przebieg sprawy: W dniu [...] października 2010 r. w Oddziale Celnym w M. zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu według dokumentu SAD nr [...], towar w postaci wyrobów walcowanych płaskich z żeliwa lub stali niestopowej o szerokości 600 mm lub większej, platerowane, powleczone lub pokryte, - malowane, lakierowane lub powleczone tworzywami sztucznymi, - pozostałe. W zgłoszeniu zaklasyfikowano towar do kodu Taric 7210 70 80 90. W związku z powstałymi wątpliwościami co do prawidłowości zadeklarowanego przez stronę kodu Taric importowanego towaru, przeprowadzono kontrolę zgłoszenia celnego, w efekcie której Naczelnik Urzędu Celnego w B. P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. zaklasyfikował importowany towar do kodu Taric 7210 70 80 10. W odwołaniu od decyzji strona podniosła, że zmiana klasyfikacji taryfowej towaru jest nieuzasadniona, gdyż klasyfikacja w zgłoszeniu celnym została dokonana zgodnie z najlepszą wiedza strony oraz z uwzględnieniem procesu technologicznego udostępnionego przez producenta. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., Dyrektor Izby Celnej w B. P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż kwestią sporną w sprawie jest ustalenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanej stali. Spór dotyczy tego, czy w stosunku do importowanego towaru ma być zastosowany kod 7210 70 80 10, jak przyjął organ celny I instancji, czy kod 7210 70 80 90. Kod Taric 7210 70 80 10 obejmuje Wyroby walcowane płaskie z żeliwa lub stali niestopowej, o szerokości 600 mm lub większej, platerowane, powleczone lub pokryte; - Malowane, lakierowane lub powleczone tworzywami sztucznymi; - - Pozostałe; - - - Nieobrobione więcej niż powierzchniowo lub tylko pocięte na kształty, inne niż prostokątne (włączając kwadratowe). Natomiast kod Taric 7210 70 80 90 obejmuje z brzmienia Wyroby walcowane płaskie z żeliwa lub stali niestopowej, o szerokości 600 mm lub większej, platerowane, powleczone lub pokryte; - Malowane, lakierowane lub powleczone tworzywami sztucznymi; - - Pozostałe; - - - Pozostałe. W ocenie organu celnego poza sporem jest klasyfikacja towaru do działu 72 Wspólnej Taryfy Celnej. Dalsza klasyfikacja uzależniona jest od sposobu otrzymywania tego wyrobu (przeprowadzonych obróbek i jego wykończenia). Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż zgodnie z wyjaśnieniami producenta technologia produkcji stali z powłoką polimerową w S. S.A. typu otwartego jest następująca: 1. Wytop stali metodą konwertorową; 2. Walcowanie na gorąco kęsisk płaskich w rulony w LPC-2 na walcarce 2000; 3. Trawienie metalu z podcięciem krawędzi przed walcowaniem na zimno (usunięcie zgorzelin, defektów krawędzi itp. po walcowaniu na gorąco); 4. Walcowanie na zimno blach na walcarce 5-klatkowej do wymaganych cech geometrycznych (grubość, szerokość); 5. Cięcie na wymiary typowe, wskazane w certyfikatach jakości; 6. Wysyłka stali na Oddział cynkowania blachy; 7. Cynkowanie metodą zanurzeniową na gorąco zgodnie z EN 10327, EN 10326 (naniesienie powłoki cynkowej poprzez zanurzenie wyrobu w wannie z gorącym cynkiem z zawartością cynku nie mniej niż 99%); 8. Wysyłka ocynkowanej stali na Oddział powłok polimerowych; 9. Naniesienie powłoki polimerowej, - stal poddawana jest czyszczeniu, - nanosi się powłokę pasywującą w celu zapewnienia adhezji, poddawana jest suszeniu, - nanosi się powłokę gruntową z dwóch stron, poddawana jest suszeniu, - nanosi się powłokę zewnętrzną i powłokę na drugą stronę, na wcześniej naniesioną powłokę gruntową (materiał powłoki: warstwa wykończeniowa - poliester (SP); warstwa ochronna - smoła epoksydowa (EP); warstwa podkładowa - specjalny adhezyw (SA)), - suszenie; 10. Blacha zwijana jest w zwoje zgodnie z zamówieniem i wysyłana po zapakowaniu. W dalszej kolejności organ przedstawił szczegółowo brzmienie Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego do działu 72, gdzie zostały wskazane następne obróbki i wykończenie wyrobów stalowych. W ocenie organu kluczowe dla klasyfikacji taryfowej towaru jest poddanie go obróbkom powierzchniowym w postaci: - cynkowania ogniowego - procesu opisanego w części C (2) punkt d) (iv) not wyjaśniających jako jedna z technologii pokrywania metalem (metalizacji); - pokrywania tworzywem sztucznym - procesu opisanego w części C (2) punkt d) (v) not - pokrywaniu substancjami niemetalicznymi np. emaliowanie, lakierowanie, malowanie, nadrukowywanie, pokrywanie ceramiką lub tworzywami sztucznymi. W konkluzji organ celny uznał, że sporny towar powinien być klasyfikowany do kodu Taric 7210 70 80 10. Z brzmienia kodu jednoznacznie wynika, iż blacha tu klasyfikowana może być obrobiona jedynie powierzchniowo lub tylko pocięta na kształty. Blacha ta jest importowana w postaci rulonów, obrobiona jedynie powierzchniowo - ostatnim rodzajem obróbki powierzchniowej jest pokrywanie tworzywem sztucznym. Organ odwoławczy powołał się również na znajdujące się w bazie wiążące informacje taryfowe (WIT) dwie takie informacje, wydane na podobne wyroby, potwierdzające prawidłowość dokonanej klasyfikacji taryfowej. Jeden z tych dokumentów został wydany przez polskie władze celne (decyzja WIT Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r.). W ww. WIT w opisie towaru zawarte zostały następujące informacje: Stalowa blacha walcowana, płaska o grubości od 0,45 mm do 0,5 mm o szerokości 1250 mm, cynkowana metodą zanurzeniową, z obustronnie naniesioną powłoką pasywującą w celu zapewnienia adhezji, z obustronnie naniesioną powłoką gruntową, powleczoną od strony wewnętrznej smołą epoksydową (warstwa ochronna) oraz powleczona zewnętrznie poliestrową warstwą wykończającą. Wyrób jest zwinięty w kręgi. Organ podkreślił, że ww. WIT został wydany stronie niniejszego postępowania. Organ wskazał, że wprawdzie Wiążąca Informacja Taryfowa nie ma bezpośrednio wiążącego charakteru w niniejszej sprawie, jednak potwierdza zasadność klasyfikacji dokonanej przez organ celny I instancji. Zawarty w tym WIT opis towaru jest zbieżny z opisem otrzymywania spornego towaru. Odnosząc się do odwołania strony organ celny za niezasadne uznał powoływanie się przez stronę na przyjęcie kwalifikacji towaru do kodu Taric 7210 70 80 90 w ślad za jego producentem. Organ wskazał, że orzekanie w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towarów należy wyłącznie do organów celnych na podstawie przepisów prawa celnego, nawet wówczas, gdyby towary te były odmiennie traktowane w innych przepisach prawa. Organ odwoławczy stwierdził również, iż organ I instancji doręczył decyzję stronie a nie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Stosownie do art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Powołując się na poglądy orzecznictwa organ podniósł, że skuteczność doręczenia korespondencji stronie, w sytuacji gdy ustanowiła pełnomocnika, było przedmiotem sporów, tym niemniej sądy uznają, że w tego typu przypadkach doszło do naruszenia prawa procesowego, ale jednocześnie naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, ze względu na to, że nie wystąpił faktyczny uszczerbek w uprawnieniach. Kierując się tymi poglądami Dyrektor Izby Celnej doszedł do wniosku, iż mimo doręczenia decyzji bezpośrednio stronie a nie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, należy przyjąć za skuteczne z uwagi na to, że pełnomocnik wskazał, jako adres do doręczeń adres siedziby firmy, od decyzji organu I instancji zostało wniesione odwołanie w ustawowym terminie. W skardze do sądu administracyjnego spółka S. podniosła w pierwszym rzędzie zarzut naruszenia rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez bezzasadne zakwalifikowanie importowanego towaru do kodu 7210 80 90 10. Ponadto w skardze zarzucono naruszenie szeregu przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez: - oparcie decyzji na wiążącej informacji taryfowej (WIT), która nie ma rangi przepisów prawa powszechnie obowiązującego i którą skarżący nie jest związany, - niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie podjęcie działań mających na celu prawidłowe ustalenie procesu produkcji towarów i jego kwalifikacji przy uwzględnieniu potrzeby sięgnięcia po wiedzę specjalną, - niedopełnienie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia procesu produkcji towarów i jego prawidłowej kwalifikacji, skutkujące rozstrzygnięciem nie popartym wystarczającymi dowodami, - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodowej i nieuprawnione oparcie się na okolicznościach nieudowodnionych przez organ, w tym bezpodstawne przyjęcie nieprawidłowej kwalifikacji towarów, - powoływanie w uzasadnieniu decyzji okoliczności nieistotnych w sprawie oraz wyciąganie wniosków opartych na niepełnym materiale dowodowym, który winien uwzględniać wnioski wynikające z wiedzy specjalistycznej, które powinna dostarczyć opinia biegłego, którego organy zaniechały powołać w sprawie. Uzasadniając zarzut naruszenia zasad klasyfikacji taryfowej skarżąca podniosła, że przy dokonywaniu odprawy celnej uwzględniła dane przekazane przez producenta stali, który w sposób szczegółowy wyjaśnił stosowaną przez siebie technologię produkcji stali i jednoznacznie przyjął kwalifikację towaru według kodu Taric 7210 70 80 90. Przyjmując stanowisko producenta, zawarte w szczegółowym opisie sposobu produkcji stali należy dojść do wniosku, że dokonana przez skarżącego kwalifikacja taryfowa towaru jest prawidłowa. Nie znajduje więc uzasadnienia dokonana przez organy zmiana tej klasyfikacji. Strona skarżąca podniosła także, że istotne znaczenie dla kwalifikacji ma również kształt wykonanego produktu. Kod, do którego towary zakwalifikował organ, obejmuje wyroby inne niż prostokątne. Z kolei stal sprowadzana przez skarżącego, po rozłożeniu ma kształt prostokątny. Stąd nie może być kwalifikowana do kodu 7210 70 80 10. W skardze podniesiono również, że wątpliwości co do klasyfikacji towarów do kodu 7210 70 80 10 powziął Urząd Celny w R., do którego jedna ze spółek z grupy producenta – AS "S." z siedzibą w R., złożyła wniosek o wydanie wiążącej interpretacji taryfowej. W związku z wątpliwościami urząd łotewski uznał, że ustalenie prawidłowego kodu winno uwzględniać stanowisko Komisji Europejskiej. Na chwilę obecną Komisja Europejska nie zajęła jeszcze stanowiska w sprawie. W tych okolicznościach kwalifikacja dokonana przez organy w niniejszej sprawie jest nieprawidłowa, a co najmniej nie poparta należycie przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania skarżąca podniosła, iż organy celne wobec istniejących rozbieżności oraz specyfiki zagadnienia, powinny były sięgnąć do wiedzy specjalistycznej. W związku z powyższym organy winny były przeprowadzić dowód z opinii biegłego na okoliczność ustalenia procesu produkcji towarów i jego prawidłowej klasyfikacji taryfowej lub zwrócić się do Komisji Europejskiej w tej sprawie. Zaniechanie przeprowadzenia wskazanych czynności jest równoznaczne z wydaniem rozstrzygnięcia nie popartego wystarczającymi dowodami . W skardze podniesiono również, że niedopuszczalne jest powoływanie jako podstawy potwierdzającej stanowisko organu wydanej wobec skarżącego wiążącej interpretacji taryfowej (WIT). Interpretacja nie jest bowiem wiążąca dla skarżącego i nie jest przepisem prawa powszechnie obowiązującego. Co więcej, przedstawione wyżej argumenty wskazują na nieprawidłowość tej interpretacji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze, organ wskazał, iż nie oparł zaskarżonej decyzji na wydanej wiążącej informacji taryfowej. Informacja ta potwierdza jedynie zasadność klasyfikacji dokonanej w badanej sprawie przez organy celne. Odnosząc się do argumentów wskazujących na wątpliwości łotewskich władz celnych co do klasyfikacji taryfowej identycznych towarów sprowadzanych przez inną spółkę z grupy producenta, Dyrektor Izby Celnej powołał się na istniejącą w bazie wiążących informacji taryfowych informację z dnia [...] września 2011 r. wydaną przez łotewskie władze celne, dotyczącą tożsamego towaru, w której zastosowano tę samą klasyfikację taryfową co w badanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które uzasadniałyby jej uchylenie (stwierdzenie nieważności), a formułowane w skardze zarzuty i wnioski nie są usprawiedliwione. Spór pomiędzy stroną skarżącą a organami celnymi w badanej sprawie dotyczy klasyfikacji taryfowej importowanego towaru w postaci wyrobów walcowanych ze stali. Dla uporządkowania dalszego wywodu należy przypomnieć podstawowe zasady regulacji prawnej w dziedzinie kwalifikacji taryfowej towarów. W myśl art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Komisja ustanawia nomenklaturę towarową "CN", która spełnia jednocześnie wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów. Powyższy przepis w ust. 2 stanowi, że Nomenklatura Scalona obejmuje: a/ nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego; b/ wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna; c/ przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przypisy odnoszące się do podpozycji CN. Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku I do tego aktu prawnego (art. 1 ust. 3 cyt. rozporządzenia). Rozporządzenie w art. 2 przewiduje, że Komisja ustanawia Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich, zwaną "Taric", która spełnia wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego, polityki handlowej, rolnej i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów. Taryfa celna opiera się na Nomenklaturze Scalonej. Stosownie do art. 3 ust. 1 w/w rozporządzenia, każda podpozycja CN posiada ośmiocyfrowy numer kodowy: a/ pierwsze sześć cyfr stanowi numery kodowe odnoszące się do pozycji i podpozycji nomenklatury Systemu Zharmonizowanego; b/ siódma i ósma cyfra określają podpozycje CN. Gdy pozycja lub podpozycja Systemu Zharmonizowanego nie jest dalej dzielona do celów wspólnotowych, siódma i ósma cyfra to "00". Podpozycje Taric są identyfikowane poprzez dziewiątą i dziesiątą cyfrę, które wraz z numerami kodów określonymi w ust. 1 stanowią numery kodów Taric. W przypadku braku podpodziału wspólnotowego dziewiątą i dziesiątą cyfrą kodu będą cyfry "00" (art. 3 ust. 2 rozporządzenia). Z art. 5 ust. 1 wynika, że Taric wykorzystywana jest przez Komisję i Państwa Członkowskie w celu stosowania środków wspólnotowych dotyczących przywozu do i wywozu ze Wspólnoty. Komisja ustanawia i aktualizuje Taric, zarządza nią, a także rozpowszechnia, korzystając w miarę możliwości ze środków skomputeryzowanych (art. 6 rozporządzenia). Załącznik I do omawianego rozporządzenia określa przepisy wstępne i wyjaśnia między innymi, że klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega następującym ogólnym regułom interpretacji: 1.Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. 6. Klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. W dalszej kolejności należy przypomnieć, że przyjęcie zgłoszenia celnego nie oznacza bezwzględnej i niewzruszalnej akceptacji danych podanych w tym zgłoszeniu jako podstawy stosowania przepisów prawa celnego. Zgodnie z art. 78 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE z 1992,, seria L, nr 302, s. 1, ze zm.; dalej jako: WKC), po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Podstawowy zarzut skargi dotyczy naruszenia przepisów rozporządzenia Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej poprzez nieprawidłową klasyfikację importowanego towaru. Powołując się na szczegółowy opis technologii produkcji importowanych wyrobów stalowych skarżąca spółka wywodzi, że prawidłowy jest kod podany przez nią w zgłoszeniu celnym – 7210 70 80 90. Z kolei organy celne, również na podstawie analizy procesu produkcji towaru, przyjęły, że prawidłowy jest kod 7210 80 90 10. W świetle powyższego spór dotyczy klasyfikacji towaru do odpowiedniej podpozycji Taric, wyznaczanej przez 9 i 10 cyfrę kodu. Niesporne między skarżącą i organami jest, że importowany towar powinien być zakwalifikowany jako Wyroby walcowane płaskie z żeliwa lub stali niestopowej, o szerokości 600 mm lub większej, platerowane, powleczone lub pokryte; - Malowane, lakierowane lub powleczone tworzywami sztucznymi; - - Pozostałe (7210 70 80). Spór dotyczy tego, czy w przedmiotowym przypadku chodzi o wyroby nieobrobione więcej niż powierzchniowo lub tylko pocięte na kształty, inne niż prostokątne (włączając kwadratowe), klasyfikowane do podpozycji 10, czy pozostałe, klasyfikowane do podpozycji 90. Już na wstępie należy wskazać, że Nomenklatura Scalona ma budowę systematyczną, która powinna wykluczać klasyfikowanie towaru do różnych kodów. W związku z tym do ostatniej podpozycji w ramach tej samej pozycji, określonej sformułowaniem: "pozostałe", można klasyfikować tylko taki towar, który nie spełnia wymogów zakwalifikowania go do podpozycji wcześniejszej. Innymi słowy: podpozycja: "pozostałe" jest brana pod uwagę w ostatniej kolejności, gdy nie ma możliwości zakwalifikowania towaru do podpozycji wcześniejszych, opisanych bardziej szczegółowymi kryteriami. Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy należy stwierdzić, że organy celne, wbrew zarzutom skargi, dokonały prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru. Analiza procesu produkcji wskazuje, że importowany towar spełnia kryteria klasyfikacji wskazane w podpozycji 7210 70 80 10, co wyłącza możliwość klasyfikacji do podpozycji "pozostałe" – 7210 70 80 90. Opisany wyżej szczegółowy proces produkcji importowanej blachy wskazuje, że jest ona poddawana tylko obróbkom powierzchniowym, o jakich mowa w Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (noty wyjaśniające do działu 72, punkt (IV), C, d) (iv) oraz (v). Z powyższych not wyjaśniających wynika, że za obróbki powierzchniowe uznaje się m.in. cynkowanie ogniowe oraz pokrywanie substancjami metalicznymi lub tworzywami sztucznymi. Takie właśnie procesy kończą produkcję importowanych wyrobów, zgodnie z opisem przedstawionym przez stronę skarżącą w toku postępowania celnego (k. 16—17 akt adm.). Jak wskazano wyżej – skoro sporny towar odpowiada kryteriom klasyfikacji wskazanym w podpozycji 7210 70 80 10, gdyż chodzi o towary nieobrobione więcej niż powierzchniowo, nie można go klasyfikować do kolejnej podpozycji, obejmującej kategorię "pozostałe", a zatem nie spełniające kryteriów opisanych w podpozycji wyższej. Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut dotyczący kształtu wykonanego produktu. Strona skarżąca usiłuje wywieść, że kod, do którego towary zakwalifikował organ, obejmuje wyroby inne niż prostokątne. Z kolei stal sprowadzana przez skarżącego, po rozłożeniu ma kształt prostokątny, zatem nie może być kwalifikowana do kodu 7210 70 80 10. Argumentacja taka wypacza sens brzmienia kryteriów zastosowanych w Nomenklaturze Scalonej dla spornych pozycji. Po pierwsze w opisie kryteriów klasyfikacyjny użyto spójnika "lub" wskazującego na alternatywę łączną, co oznacza, że towar podlega zaklasyfikowaniu do kodu 7210 70 80 10 zarówno jeżeli spełnia jedno ze wskazanych tam kryteriów (nieobrobiony więcej niż powierzchniowo, pocięty na kształty, inne niż prostokątne), jak również obydwa te kryteria. Skoro, jak ustalono wyżej, importowany towar podlega tylko obróbkom powierzchniowym (w znaczeniu ustalonym Notami wyjaśniającymi), to nie ma znaczenia jego kształt. Ponadto lekkim nadużyciem argumentacji, wypaczającym sens brzmienia klasyfikacji towarowej, jest próba udowodnienia, że skoro blacha, importowana w postaci rulonów, po rozwinięciu ma kształt prostokątny, to nie może być zakwalifikowana do kodu 7210 80 10. Taka interpretacja w sposób nieuprawniony pomija kryterium wyłącznie powierzchniowej obróbki blachy. Odnosząc się do argumentów dotyczących naruszenia przepisów postępowania poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, sąd stwierdza, że zarzuty te również są chybione. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej w sprawie nie występowała potrzeba zastosowania wiedzy specjalistycznej, wymagającej zasięgnięcia opinii biegłego. Właściwa klasyfikacja taryfowa importowanej blachy opierała się na procesie produkcji, którego przebieg w szczegółowym opisie przedstawiła strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego. Opis ten jest jasny i zrozumiały. W procesie produkcji nie występują szczególnego rodzaju uwarunkowania technologiczne, których wyjaśnienie wymagałoby zasięgnięcia opinii specjalisty (biegłego). Procesy obróbki pokrywają się z informacjami zawartymi w Notach wyjaśniających. Argumentacja spółki wskazuje na jej zamiar, aby to biegły dokonał klasyfikacji taryfowej spornego towaru. Jest to niedopuszczalne, gdyż klasyfikacja taryfowa jest kwestią interpretacji przepisów prawa (Nomenklatury Scalonej), co jest zadaniem organu celnego, a nie biegłego. Rolą biegłego jest jedynie wyjaśnianie wątpliwości związanych z analizą stanu faktycznego w konkretnym przypadku, jeżeli ustalenie faktów istotnych dla sprawy nie jest możliwie bez zastosowania wiedzy specjalistycznej, niedostępnej dla pracowników organu celnego. W badanej sprawie taka sytuacja nie występuje. Nie było potrzeby przeprowadzania dowodu z opinii biegłego, nie można zatem podzielić argumentacji strony skarżącej, jakoby rozstrzygnięcie nie zostało poparte wystarczającymi dowodami. Stan faktyczny w badanej sprawie, w szczególności w zakresie procesu produkcji importowanego towaru został ustalony w sposób pełny i wyczerpujący, a u źródeł sporu pomiędzy spółką a organami leżało właściwe zastosowanie Nomenklatury Scalonej, co mieści się w sferze stosowania prawa, a nie wyjaśniania okoliczności faktycznych. W ocenie sądu nie zasługują na uwzględnienie argumenty strony skarżącej dotyczące niedopuszczalnego jej zdaniem powoływania się na wiążącą informację taryfową (WIT), wydaną w innej sprawie. Strona skarżącą ma w pełni rację powołując się na ograniczoną moc wiążącą WIT. Zgodnie z art. 12 ust. 2 WKC wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie klasyfikacji taryfowej. Zobowiązuje ona organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Należy jednakże stwierdzić, że organy celne nie uchybiły przepisom dotyczącej ograniczonej mocy wiążącej informacji taryfowej, gdyż odwołanie się do WIT wydanego na podobne wyroby stanowiło tylko dodatkowy argument, mający potwierdzić prawidłowość dokonanej przez organy interpretacji postanowień Nomenklatury Scalonej. Nie jest zatem tak, jak próbuje wywieść strona, że to treść WIT, wydanej w innej sprawie, przesądziła o treści zaskarżonej decyzji. Treść decyzji w badanej sprawie została zdeterminowana interpretacją postanowień Nomenklatury Scalonej w świetle ustaleń dotyczących charakterystyki importowanego towaru oraz przebiegu procesu jego produkcji. Nie ma więc żadnych podstaw do twierdzenia, że organ w sposób naruszający prawo powołał wiążącą informację taryfową wydaną w innej sprawie, jako podstawę skarżonej decyzji. Taki fakt nie miał miejsca w badanej sprawie. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, przywoływanie treści WIT, wydanej w innej sprawie, jako dodatkowego argumentu w uzasadnieniu decyzji dotyczącej sporu na tle klasyfikacji taryfowej importowanego towaru nie jest błędem organu. Po pierwsze stanowi to element wykazania stronie prawidłowości toku myślenia i argumentacji organu, zgodnie z zasadą przekonywania (art. 124 Ordynacji podatkowej). Po drugie obowiązkiem organów celnych jest dążenie do jednolitego stosowania przepisów prawa celnego, w tym w zakresie klasyfikacji taryfowej, i to w aspekcie europejskim, z uwagi na wspólną regulację prawną w tym zakresie dla całego obszaru Unii Europejskiej. Poszukując właściwych kierunków interpretacji regulacji w dziedzinie klasyfikacji taryfowej, organy celne nie tylko mogą, ale wręcz powinny sięgać do wszelkich wskazówek w tym zakresie. Kierując się dążeniem do jednolitej interpretacji prawa celnego na całym obszarze celnym UE powinny brać pod uwagę orzecznictwo sądów krajowych i europejskich oraz rozstrzygnięcia organów celnych zapadłe w innych sprawach, o podobnym stanie faktycznym. W tym stanie rzeczy nie było błędem organów celnych powołanie jako argumentu uzasadnienia rozstrzygnięcia WIT wydanej w innej sprawie, ale na podobne wyroby, jak również powołanie się (już w odpowiedzi na skargę) na informację wydaną w dniu [...] września 2011 r. przez łotewskie władze celne, dotyczącą tożsamego towaru, w której zastosowano analogiczną klasyfikacje taryfową, jak w przypadku zaskarżonej do sądu decyzji. Badając zaskarżoną decyzję pod kątem ewentualnych innych uchybień organu, nie wskazanych w skardze, sąd nie dostrzegł takich wad prawnych, które musiałyby skutkować uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności decyzji będącej przedmiotem jego kontroli. Mając powyższe na uwadze sąd, oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).