II SA/Wa 2304/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Jacek Fronczyk, Protokolant asystent sędziego Monika Michnik – Misterek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę. Szef Sztabu Generalnego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] stycznia 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy [...] nr [...] z dnia [...] października 2007 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. - w sprawie odmowy przyznania S. B. zasiłku osiedleniowego w związku z przeniesieniem służbowym. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: Wniosek S. B. z dnia 12 lipca 2011 r. (wpływ do organu w dniu 15 lipca 2011 r.) oparty został na treści art. 156 § 2 Kpa i zasadzał się na zarzucie naruszenia przez organy wojskowe, rozpatrujące w trybie zwykłym sprawę o przyznanie zasiłku osiedleniowego, normy prawa materialnego poprzez błędną wykładnię zastosowanego w decyzjach § 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 149, poz. 1487). Naruszenie to miało polegać na błędnym przyjęciu, że w przypadku wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe w miejscowości, w której przydzielono mu blisko dwa lata przed tym wyznaczeniem lokal mieszkalny, należy uznać, iż żołnierz ten został przeniesiony służbowo do miejscowości, w której posiada dom lub samodzielny lokal mieszkalny. Oba organy wojskowe rozpatrujące powyższy wniosek w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie podzieliły powyższego poglądu. Porucznikowi S. B. decyzją Dyrektora WAM Oddziału Regionalnego w L. z dnia [...] listopada 2005 r. przyznano prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [....] przy ul. [...] w L. Wówczas skarżący zajmował stanowisko służbowe [...] w Jednostce Wojskowej Nr [...] w L. Następnie, rozkazem Szefa SG WP z dnia [...] października 2005 r. S. B. został przeniesiony do rezerwy kadrowej Szefa SG WP w związku z odbywaniem studiów w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. Po zwolnieniu z rezerwy kadrowej Dowódca Wojsk Lądowych rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. wyznaczył żołnierza z dniem 1 lipca 2007 r. na stanowisko służbowe w [...] Brygadzie [...] w L. Przy czym żołnierz cały czas posiadał prawo zamieszkania w wymienionym wyżej lokalu mieszkalnym w L. Zatem organy wojskowe, rozpatrujące w trybie zwykłym sprawę o przyznanie dodatku mieszkaniowego, zasadnie odmówiły jego przyznania, albowiem w przypadku S. B. nie miało miejsca przeniesienie służbowe, a ponadto w miejscowości L. cały czas posiadał lokal mieszkalny. Zatem treść normy § 9 wskazanego na wstępie rozporządzenia została zastosowana prawidłowo i brak jest w niniejszej sprawie naruszenia prawa, a tym bardziej jego rażącego naruszenia. W ocenie Szefa Sztabu Generalnego podnoszona przez zainteresowanego żołnierza okoliczność, iż jego małżonka posiadała samodzielne prawo do zamieszkiwania w tym lokalu, przydzielonym żołnierzowi, jak również czy prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na podstawie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 3, poz. 398) jest posiadaniem, czy dzierżeniem lokalu nie ma w niniejszej sprawie żadnego znaczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. B. zarzucił błędną ocenę zawartą w zaskarżonej decyzji zarówno co do wykładni prawa – to jest § 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. jak i przyjęcie błędnego stanu faktycznego sprawy. W konkluzji skargi wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą. W uzasadnieniu skargi wskazywał, iż fakt przydziału żołnierzowi lokalu mieszkalnego nie powoduje stanu, który można utożsamiać z cywilnoprawnym posiadaniem lokalu mieszkalnego. Dlatego nie można twierdzić, iż zainteresowany albo jego małżonka posiadają lokal mieszkalny w L. Można tu najwyżej mówić o formie dzierżenia przez żonę skarżącego lokalu z woli jej małżonka, który przeniósł na nią swoje dzierżenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga jest chybiona. Decyzja Dowódcy [...] nr [...] z dnia [...] października 2007 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. o odmowie przyznania S. B. zasiłku osiedleniowego w związku z przeniesieniem służbowym nie są dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa, to jest § 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 149, poz. 1487). Zatem prawidłowe jest odmówienie żądania stwierdzenia ich nieważności dokonane decyzją Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] stycznia 2011 r. i następnie utrzymanie w mocy tej decyzji decyzją Szefa Sztabu Generalnego z dnia [...] sierpnia 2011 r. W niniejszej sprawie oczywiste i bezsporne jest, iż skarżący po zakończeniu szkolenia w Sztabie Generalnym został służbowo przeniesiony do L., w którym to mieście posiadał i nadal posiada prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, przyznane na podstawie decyzji Dyrektora WAM Oddziału Regionalnego w L. z dnia [...] listopada 2005 r. W niniejszej sprawie nie jest istotne jaki tytuł prawny przysługuje żołnierzowi czy jego małżonce do lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby, ale sam fakt posiadania (w dosłownym rozumieniu tego słowa) w takiej miejscowości prawa do lokalu mieszkalnego albo domu mieszkalnego, umożliwiający zamieszkanie w nim. W taki sposób należy rozumieć pojęcie "posiada" zastosowane w przepisie § 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe. Zatem pod pojęciem "posiada" należy rozumieć zarówno każdy cywilnoprawny tytuł do korzystania z samodzielnego lokalu mieszkalnego, albo domu mieszkalnego, niezależnie czy ma on oparcie wprost w prawie własności, czy jakimkolwiek innym ograniczonym prawie rzeczowym do przedmiotowego lokalu czy domu, a także przyznane administracyjnie prawo do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Zatem decyzja Dyrektora WAM Oddziału Regionalnego w L. z dnia [...] listopada 2005 r. o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym przez skarżącego wypełnia normę omawianego przepisu. Nie ma tu znaczenia okoliczność, czy przedmiotowy lokal stanowi własność Wojska Polskiego, czy też jedynie, w rozumieniu ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, znajduje się w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Zatem zarzuty zawarte w skardze są chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych decyzji, które mogłyby skutkować ich uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności i dlatego, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.