VII SAB/Wa 31/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K.R. i R.R. na Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w przedmiocie : bezczynności organu postanawia : odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 grudnia 2011 r. K.R. i R.R. wnieśli skargę na bezczynność Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego polegającą na nie rozpoznaniu wniosku z dnia 25 maja 2011 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego O/R w [...] z dnia [...] sygn. akt [...] w sprawie podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników i ustaleniu składki z tego tytułu w kwocie 1.010,00 zł plus odsetki za zwłokę 438,08 zł za okres od 2007/02 do 2008/01 w związku z podleganiem w tym okresie obowiązkowemu ubezpieczeniu rolniczemu. Skarżący wnieśli o zobowiązanie Prezesa KRUS w [...] do wydania w ciągu czternastu dni od otrzymania wyroku decyzji rozstrzygającej ich żądanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Wskazał, iż w niniejszej sprawie przedstawiona przez skarżących sytuacja nie miała miejsca, a stan sprawy przedstawiał się następująco: 1) W dniu 01.06.2011r. do Centrali KRUS - Biura Ubezpieczeń wpłynęło 7 wniosków Państwa K. i R.R. z dnia: 2) 25.05.2011r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora OR w [...] z dnia [...] sygn. akt [...], 3) 25.05.2011r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora OR w [...] z [...] sygn. akt [...]., 4) 25.05.2011 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora OR w [...] z [...] sygn. akt. [...], 5) 21.05.2011r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora OR w [...] z [...] sygn. [...], 6) 25.05.2011 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora OR w [...] z [...] sygn. akt [...], 7) 25.05.2011 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora OR w [...] z [...] sygn. akt [...], 8) 25.05.2011 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora OR w [...] z [...] sygn. akt [...]. Organ dodał, iż powoływane przez skarżącą numery spraw ww. wnioskach numer od [...] do [...] nie dotyczą wydanych przez Kasę decyzji, lecz są to numery tytułów wykonawczych realizowanych przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w [...]. Organ wyjaśnił, iż w dniu 03.06.2011r. Biuro Ubezpieczeń przekazało powyższe wnioski do Oddziału Regionalnego KRUS w [...], celem udzielenia odpowiedzi zainteresowanej zgodnie z właściwością. Pismami z dnia 14.06.2011 r. Oddział Regionalny KRUS w [...] udzielił zainteresowanym odpowiedzi na przedmiotowe wnioski. W odpowiedziach tych stwierdził brak podstaw do pozytywnego ich załatwienia, z uwagi na powoływanie się przez Państwa R. na nieistniejące decyzje. W dniu 03.08.2011r. od K. R. wpłynęły m.in. wnioski o podanie przyczyny zwłoki i wskazanie nowego terminu załatwienia sprawy dotyczące wymienionych na wstępie wniosków. W dniu 19.08.2011 r. Biuro udzieliło odpowiedzi zainteresowanej informując, iż sprawy zostały przekazane do Oddziału Regionalnego KRUS w B. celem załatwienia zgodnie z właściwością. W dniu 29.09.2011 r. od zainteresowanej wpłynęło pismo o umorzenie sprawy dotyczącej [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], uzasadnione tym, że nie ubiegała się ona o wydanie decyzji w tej sprawie i że wniosku w tej sprawie nie złożyła. Organ wskazał, iż z uwagi na to, że poprzednie wnioski zostały przekazane Oddziałowi Regionalnemu KRUS w [...] celem udzielenia odpowiedzi również pismo z dnia 29.09.2011 r. zostało przekazane do Oddziału Regionalnego KRUS w [...], celem załatwienia zgodnie z właściwością. W dniu 28 grudnia 2011 r. od K. i R. R. wpłynął kolejny wniosek z dnia 20.12.2011 r. o wstrzymanie wykonalności postanowienia znak sprawy : [...] z dnia [...], w uzasadnieniu którego skarżący powołali się na wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]. Organ zaznaczył, że udzielił skarżącym wyjaśnień w tej kwestii pismem z dnia [...] znak : [...]. Przedstawiony stan sprawy, w ocenie organu potwierdza, iż nie sposób zgodzić się z zarzutami skarżących dotyczącymi pozostawania w bezczynności przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy te orzekają w sprawach, w których przepisy ustawy szczególnej przewidują sądową kontrolę – art. 3 § 3 powołanej wyżej ustawy. Wskazać należy, że wniesienie skargi na bezczynność organu dopuszczalne jest jedynie w tym zakresie, w jakim stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie każda zatem bezczynność organu będzie podlegała kognicji sądów administracyjnych. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Jak już zostało powiedziane, składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność, w której według skarżących pozostaje Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, poprzez nierozpoznanie żądania z dnia 25 maja 2011 r. dotyczącego wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego w [...] z dnia [...] sygn. akt : [...]. Podkreślić należy, że w przypadku decyzji wydawanych w sprawach ubezpieczenia społecznego rolników przewidziano drogę postępowania przed sądem powszechnym /art. 477 ze zn. 8 w zw. z art. 476 § 2 K.p.c./. Oznacza to, że wyłączona została w tych sprawach droga sądowoadministracyjna, albowiem nie jest dopuszczalna dwutorowość postępowań sądowych. Wynika to z konstytucyjnego modelu sądownictwa, który zakłada całkowitą odrębność pionu sądownictwa powszechnego i administracyjnego oraz konieczność wyraźnego rozgraniczenia zadań i właściwości sądów tworzących strukturę sądownictwa powszechnego i administracyjnego. Zgodnie z art. 476 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się także sprawy wszczęte na skutek niewydania przez organ rentowy decyzji we właściwym terminie (...). Przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. Nr 7 z 1998 r., poz. 25 ze zm.) w art. 36 § 3 przewidują, że w przypadku niewydania decyzji przysługuje odwołanie do sądu w terminach i na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Oznacza to, że właściwy w sprawie jest sąd powszechny. W związku z powyższym uznać należy, iż w przypadku stwierdzenia przez skarżących jakichkolwiek nieprawidłowości w postępowaniu organów KRUS, które mogą być uznane za bezczynność, zobowiązani są oni poszukiwać ochrony w ramach właściwego postępowania przed sądem cywilnym, uregulowanego w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, nie mogą natomiast w tej sytuacji dochodzić swoich praw w drodze postępowania sądowoadministracyjnego. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że skarga K. R i R. R. na bezczynność Prezesa KRUS jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.