II GZ 238/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2443/11 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego W. Ś. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego ulgi w spłacie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie Wyrokiem z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2443/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu skargi Prokuratora Rejonowego W. Ś. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego ulgi w spłacie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, przy udziale P.-R.-K. P. K., uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd pierwszej instancji odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczył pełnomocnikowi P. K. – adwokat P. A. w dniu 26 marca 2012 r. na adres wskazany w przelewie opłaty za pełnomocnictwo: [...]. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. pełnomocnik P. K. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o rozstrzygnięcie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.) oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji błędne jego zastosowanie, tj. naruszenie: - art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 60 pkt 7 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm., zwanej dalej: u.f.p.), przez to, że sąd przyjął, że osobie prowadzącej działalność gospodarczą nie przysługują ulgi określone w art. 55 w spłacie zobowiązań, o których mowa w art. 60 pkt 7 powyższej ustawy. Skarga kasacyjna została nadana przesyłką pocztową poleconą, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, w dniu 27 kwietnia 2012 r. (data stempla pocztowego na kopercie – karta akt 57). Postanowieniem z dnia 24 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił wniesioną skargę kasacyjną. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że ustawowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął z dniem 25 kwietnia 2012 r., natomiast skarga kasacyjna została nadana w placówce pocztowej w dniu 27 kwietnia 2012 r., czyli po upływie terminu. W związku z tym Sąd I instancji, na podstawie art. 177 § 1 w zw. z art. 178 p.p.s.a. odrzucił wniesiony środek zaskarżenia. Na powyższe postanowienie P. K., reprezentowany przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, działając na podstawie art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a., wniósł zażalenie zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie ze względu na wadliwość doręczenia pełnomocnikowi strony odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że nie można uznać za skuteczne doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w dniu 26 marca 2012 r., bowiem adres do doręczeń ustalony przez Sąd I instancji był nieprawidłowy. Strona wnosząca zażalenie domniemuje, że WSA w W., wysyłając odpis wyroku wraz z uzasadnieniem, skorzystał z adresu, który pojawił się w potwierdzeniu dokonania przelewu na konto Sądu. Zdaniem strony, niedopuszczalne jest przyjęcie, iż adres wskazany w polu "Nadawca" tego przelewu jest adresem do doręczeń, na który Sąd powinien wysyłać pisma procesowe. Przelew może być bowiem dokonany z jakiegokolwiek rachunku bankowego, również z rachunku prywatnego pełnomocnika, zatem adres podany przez nadawcę nie ma większego znaczenia i nie jest wiążący dla Sądu. Odnalezienie adresu kancelarii i danych kontaktowych adwokata jest możliwe w oparciu o ewidencję prowadzoną przez organy samorządu adwokackiego. "[...]" oraz "[...]" są dwoma niezależnymi od siebie podmiotami bez powiązań organizacyjnych – wykorzystują jedynie wspólny lokal biurowy i urządzenia techniczne. Siedziba Kancelarii Adwokackiej P. A. mieści się w biurze "[...]", jednakże adwokat P. A. nie wykonuje przy ul. [...] żadnych czynności związanych ze świadczeniem pomocy prawnej. W związku z tym strona podniosła, że korespondencja wysłana na ul. [...] została odebrana przez osobę nieupoważnioną do odbioru korespondencji i dopiero w dniu 28 marca 2012 r. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został przekazany adw. P. A. Pełnomocnik złożyła skargę kasacyjną w 30 – dniowym terminie liczonym od dnia 28 marca 2012 r., czyli od daty, w której przypuszczała, że odpis wpłynął na adres jej Kancelarii przy ul. [...]. W związku z powyższym, strona wnosząca zażalenie stwierdziła, że pełnomocnik nie może ponosić negatywnych konsekwencji w sytuacji, gdy doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem było wadliwe, wskutek czego 30-dniowy termin na wniesienie skargi kasacyjnej nie zaczął w ogóle biec. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na obecnym etapie postępowania ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 maja 2012 r. odrzucające skargę kasacyjną z powodu uznania przez Sąd I instancji, że wniesiony środek zaskarżenia został złożony z przekroczeniem ustawowego terminu. Zgodnie z art. 177 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została wniesiona w dniu 27 kwietnia 2012 r. poprzez nadanie jej przesyłką poleconą za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w Urzędzie Pocztowym w W., o czym świadczy data stempla pocztowego widniejącego na kopercie. Jak wynika z akt sprawy, odpis zaskarżonego orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręczony został pełnomocnikowi strony skarżącej – adwokat P. A. w dniu 26 marca 2012 r., dowód czego stanowi zwrotne potwierdzenie odbioru (karta akt 47). Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż w rozpoznawanej sprawie doręczenie orzeczenia wraz z uzasadnieniem nastąpiło na adres wskazany w potwierdzeniu dokonania przelewu na konto Sądu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Z uwagi na fakt, iż pełnomocnik P. K. wstąpiła do toczącego się postępowania dopiero na etapie rozprawy przed Sądem I instancji, od tego momentu pisma w sprawie należało doręczać właśnie ustanowionemu profesjonalnemu pełnomocnikowi. Jak słusznie zatem zauważyła adwokat P. A., zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a., wszelkie doręczenia należało dokonywać ustanowionym osobom. W rozpoznawanej sprawie, pierwszą dokonaną przez adwokat P. A. czynnością było złożenie na rozprawie pełnomocnictwa wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej od tego pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż z treści samego pełnomocnictwa nie wynika żaden adres pełnomocnika, jednakże w załączonym potwierdzeniu dokonanego przelewu adres został wskazany. Sąd I instancji doręczając odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem posłużył się zatem adresem podanym właśnie w tym dokumencie, tj. w potwierdzeniu dokonania przelewu opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy dokonał przedmiotowego doręczenia na adres wskazany w przelewie, tj. "[...]". Należy bowiem podkreślić, że od pełnomocnika profesjonalnego – adwokata, ustanowionego w celu reprezentowania strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym – wymaga się szczególnej dbałości o prowadzone sprawy i podejmowania wszelkich, zgodnych z prawem, czynności w celu jak najlepszego wywiązywania się z powierzonych obowiązków. W świetle przedstawionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż pełnomocnik profesjonalny powinien liczyć się z tym, że konsekwencją posłużenia się przy pierwszych czynnościach procesowych cudzym adresem, bez jednoczesnego podania własnego adresu do doręczeń, będzie uznanie przez Sąd, że wskazany adres jest właściwy do doręczeń, tym bardziej, że był to jedyny znany Sądowi adres, który można było powiązać z nowo ustanowionym pełnomocnikiem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjęta przez pełnomocnika data domniemanego doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem w dniu 28 marca 2012 r. nie może być dla Sądu wyznacznikiem rozpoczęcia biegu terminu na wniesienie skargi kasacyjnej i nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie, bowiem jedynym istotnym dla Sądu dowodem prawidłowego doręczenia przedmiotowego rozstrzygnięcia jest zwrotne potwierdzenie odbioru oraz widniejąca na nim data wskazująca jednoznacznie, iż od tego dnia rozpoczyna się bieg terminu na wniesienie środka zaskarżenia. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności bieg terminu na wniesienie skargi kasacyjnej upłynął w dniu 25 kwietnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe uznaje zatem stanowisko Sądu I instancji, iż wniesienie skargi kasacyjnej w dniu 27 kwietnia 2012 r. nastąpiło z naruszeniem ustawowo określonego terminu. Jeżeli zatem wskazany środek zaskarżenia został wniesiony z przekroczeniem terminu, nie można uznać go za wniesiony prawidłowo. Wskutek powyższego Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 178 p.p.s.a. i odrzucił skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.