I OSK 1073/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Banasiewicz, Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.), Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant starszy asystent sędziego Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 692/11 w sprawie ze skargi A. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Wa 692/11) oddalił skargę A. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z dnia [...] listopada 2010 r. A. Ż. wystąpiła o przyznanie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych dla siebie oraz małoletniej córki E. Ż. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. skarżąca została poinformowana, że jej córka do ukończenia 18 roku życia ma prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych po okazaniu dokumentu tożsamości lub skróconego aktu urodzenia. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Prezydent Miasta O. odmówił A. Ż. przyznania wnioskowanych przez nią świadczeń, z uwagi na nieprzedstawienie przez wnioskodawczynię dokumentacji niezbędnej do ustalenia jej sytuacji finansowej. Od powyższej decyzji A. Ż. wniosła odwołanie, w którym opisała swoją sytuację rodzinną i zdrowotną akcentując, że nie posiada żadnego dochodu bo egzekucja alimentów od ojca jej dziecka jest bezskuteczna. Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej, decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że z przeprowadzonego z wnioskodawczynią wywiadu środowiskowego wynikało, iż wraz z córką prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe. Nie pracuje zawodowo, gdyż - jak twierdzi - posiada przeciwwskazania zdrowotne do podjęcia pracy. Utrzymuje się z alimentów od byłego męża, zasiłków rodzinnych oraz pomocy matki. Kolegium podkreśliło także, że pomimo wezwań, A. Ż. nie przestawiła dokumentów potwierdzających wysokość uzyskiwanych przez nią dochodów, co skutkowało brakiem możliwości stwierdzenia, czy spełnia ona wymagane przepisami kryterium dochodowe, a w konsekwencji uniemożliwiało przyznanie jej - na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) - wnioskowanego świadczenia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. Ż. podnosiła, że jest osobą chorą, samotną i niezdolną do pracy, co potwierdzać miało zaświadczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2010 r. oraz decyzja Państwowego Urzędu Pracy w O. z dnia [...] maja 2009 r. Skarżąca twierdziła także, iż od lat nie otrzymuje zasiłku rodzinnego oraz alimentów, których egzekucja komornicza jest bezskuteczna. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: "P.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał ją za nieusprawiedliwioną. W uzasadnieniu swego stanowiska Sąd Wojewódzki wskazał, iż skarżąca, domagając się wydania deklaratoryjnej decyzji potwierdzającej przysługujące jej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej (...), nie spełniała wymogów niezbędnych do jej otrzymania. Sąd wskazał w tym miejscu, że zgodnie z w/w przepisem, do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na zasadach określonych w omawianej ustawie mają prawo - na zasadach i w zakresie określonych dla ubezpieczonych - inne, niż ubezpieczeni, osoby, które: posiadają polskie obywatelstwo, miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i spełniają kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz, co do których nie stwierdzono okoliczności, o której mowa w art. 12 tej ustawy. W związku z powyższym, przedmiotowe zaświadczenie – zgodnie z art. 54 ust. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...) – organ wydaje po przedłożeniu przez świadczeniobiorcę dokumentów potwierdzających: posiadanie obywatelstwa polskiego i zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ponadto po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego oraz po stwierdzeniu spełniania kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a także po stwierdzeniu braku okoliczności, o której mowa w art. 12 tego aktu. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd Wojewódzki uznał, że z kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego ze skarżącą w dniu 17 listopada 2010 r. wynikało, że wraz z córką zamieszkuje ona u matki. Pomimo zapewnień o niemożności podjęcia pracy ze względu na przeciwwskazania medyczne, skarżąca nie przedstawiła jednak dokumentacji, z której jednoznacznie wynikałaby jej niezdolność do podjęcia zatrudnienia. Zdaniem Sądu, okoliczności tej nie potwierdzało bowiem zaświadczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2010r. oraz decyzja Państwowego Urzędu Pracy w O. z dnia [...] maja 2009 r. o utracie przez skarżącą z dniem [...] maja 2009 r. statusu osoby bezrobotnej. Sąd zwrócił również uwagę, że skarżąca nie chciała wystąpić z wnioskiem o ustalenie stopnia ewentualnej niepełnosprawności, wskazując że (cyt.) "nie otrzyma płatnej grupy", ani nie chciała także zarejestrować się w Państwowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna twierdząc, iż (cyt.) "mogą dać jej pracę i co wtedy zrobi". W ocenie Sądu Wojewódzkiego, podstawowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy miał jednak fakt, że skarżąca nie ujawniła swojej sytuacji finansowej. W wywiadzie środowiskowym wskazała, że uzyskuje dochody z tytułu alimentów, zasiłku rodzinnego i otrzymuje pomoc od matki, odmówiła jednak przedstawienia aktualnej wysokości tych dochodów. Organ, próbując przy tym ustalić sytuację materialną A. Ż., pismem z dnia [...] listopada 2010 r. bezskutecznie wezwał ją do przedstawienia kserokopii przekazu pocztowego, który otrzymała od byłego męża tytułem alimentów za miesiąc październik 2010 r. a które to środki uznawała za prezent. Pomimo pouczenia, że niedostarczenie w/w dokumentu w przepisanym terminie będzie skutkowało wydaniem negatywnego rozstrzygnięcia, skarżąca nie przedstawiła go, wskazując, że informowała urząd o bezskuteczności egzekucji komorniczej świadczeń alimentacyjnych. Powyższe – zdaniem Sądu Wojewódzkiego – usprawiedliwiało stanowisko Kolegium, które w tej sytuacji nie mogło ustalić, czy skarżąca spełnia wymagane kryterium dochodowe. Sąd podkreślił w tym miejscu, że – w świetle art. 54 cytowanej wyżej ustawy - organy, niezależnie od ich woli lub przekonania, przy podejmowaniu decyzji w trybie wskazanego przepisu, mają obowiązek ustalić, czy strona spełnia warunki w nim określone i jedynie w takiej sytuacji mogą wydać decyzję zgodną z wnioskiem. Organy, orzekające w tym przedmiocie, nie mogą zaś działać na zasadzie uznania administracyjnego bowiem decyzja ta ma w tym przypadku charakter tzw. decyzji związanej. Sąd Wojewódzki stwierdził również, że wprawdzie - zgodnie z art. 68 ust. 1 Konstytucji RP - każdy ma prawo do ochrony zdrowia, jednak ta generalna zasada nie uprawnia do stwierdzenia, że każdy ma prawo do bezpłatnej opieki zdrowotnej. Zgodnie bowiem z ustępem 2 tego przepisu to ustawy regulują zasady związane z tym, którym osobom bezpłatna ochrona zdrowia przez państwo winna być zapewniona. W skardze kasacyjnej A. Ż., zaskarżając powyższy wyrok w całości zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) w postaci: 1. art. 6 P.p.s.a. - polegające na niepouczeniu skarżącej o możliwości ubiegania się przez nią o ustanowienie dla niej profesjonalnego pełnomocnika oraz o sposobie w jaki może się o niego ubiegać, w sytuacji gdy przyjęcie odręcznie sporządzonej skargi, zawierającej nieprecyzyjnie sformułowane zarzuty, składane w sprawie z zakresu pomocy i opieki społecznej, winno uświadomić sądowi pierwszej instancji, iż skarżąca - jako strona działająca bez adwokata lub radcy prawnego - nie jest zorientowana w wymaganiach dotyczących dokonywania czynności procesowych i wymaga pouczenia o możliwości i trybie złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na istotne pogorszenie pozycji procesowej strony, 2. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji wystąpienia podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. ze względu na brak prawidłowego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w tym w szczególności wyciągnięcie błędnych wniosków z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, jakoby skarżąca utrzymywała się z alimentów, zasiłków rodzinnych i pomocy od matki, w sytuacji gdy z wywiadu tego wynikają wnioski przeciwne, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń stanu faktycznego, 3. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. w zakresie przyjęcia w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego, który nie został prawidłowo ustalony, co skutkowało przyjęciem przez Sąd pierwszej instancji stanowiska, że skarżąca nie ujawniła swojej sytuacji finansowej i oddaleniem skargi, 4. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niezgodne z dyspozycją powołanego przepisu uzasadnienie wyroku polegające na: -) wewnętrznej sprzeczności przy wskazywaniu przez Sąd, iż podstawą oddalenia skargi było prawidłowe działanie organu, raz widziane jako zastosowanie w trybie art. 54 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych tzw. związania administracyjnego, gdyż działanie na zasadach uznania administracyjnego naruszałoby prawo, a z drugiej strony wskazanie in fine uzasadnienia, iż zaskarżona decyzja została wydana właśnie na zasadzie uznania administracyjnego i dlatego nie można jej zarzucić niezgodności z prawem; -) braku wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej dla odmowy mocy dowodowej zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] listopada 2010 r. na potwierdzenie twierdzeń skarżącej odnośnie niemożności podjęcia przez nią zatrudnienia z powodów zdrowotnych, skoro zostało wydane przez lekarza medycyny pracy, -) braku wyjaśnienia czy i jaki ewentualnie wpływ na wyrok w niniejszej sprawie (z przytoczeniem podstawy prawnej) miały ustalenia odnośnie stanu zdrowia skarżącej; co powoduje brak zrozumienia toku rozumowania Sądu pierwszej instancji i brak jasności motywów jakimi kierował się ten Sąd wydając zaskarżone orzeczenie. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca kasacyjnie wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie twierdziła, że wniosła samodzielnie sporządzoną skargę, nie dysponując przy tym wykształceniem prawniczym oraz nie będąc zorientowaną w wymaganiach dotyczących dokonywania czynności procesowych, a która dotyczyła szczególnego rodzaju sprawy. Sąd I instancji – mając na względzie art. 6 P.p.s.a. uprawniającym do udzielenia stronie wskazówek i pouczeń w każdym etapie toczącego się postępowania – powinien zatem był uznać, iż strona nie jest w stanie poradzić sobie z należytym dochodzeniem swych praw a nie posiada środków by zapewnić sobie fachową pomoc. Powinien więc poinformować ją o możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy już na wstępnym etapie sprawy. Zaniechanie tego obowiązku – zdaniem skarżącej skutkowało jej gorszą pozycją procesową a w efekcie wpłynęło na oddalenie skargi. Autor skargi kasacyjnej wskazywał również, że Sąd Wojewódzki niezasadnie uznał za prawidłowy ustalony przez organy w niniejszej sprawie stan faktyczny. Organy bowiem, opierając się na wywiadzie środowiskowym, przyjęły, iż skarżąca utrzymuje się z zasiłków rodzinnych, alimentów i pomocy od matki, podczas gdy z dokumentu tego wynika, iż nie otrzymuje ona zasiłków rodzinnych, pomoc matki ogranicza się do zapewnienia jej mieszkania, zaś egzekucja alimentów jest bezskuteczna. O spełnieniu lub niespełnieniu kryterium dochodowego świadczyło nieprzedstawienie przez skarżącą dokumentu dotyczącego przelewu środków od byłego męża. A. Ż. wskazywała też, że nielogicznym było twierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż prawidłowości w działaniu organu, Sąd Wojewódzki – z jednej strony - upatrywał w działaniu na zasadzie tzw. związania administracyjnego, gdyż działanie na zasadach uznania administracyjnego naruszałoby prawo, z drugiej zaś strony - Sąd ten twierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana na zasadzie uznania administracyjnego i dlatego nie można jej zarzucić niezgodności z prawem. Kwestionowano także zasadność wypowiedzi Sąd I instancji, że zaświadczenie lekarskie przedstawione przez skarżącą odnośnie jej stanu zdrowia nie stanowiło wystarczającego dowodu na poparcie jej twierdzeń. Brak było bowiem jakiegokolwiek wyjaśnienia, na jakiej podstawie Sąd tak uznał. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, które nie były zasadne. Odnosząc się zatem do konkretnych, sformułowanych przez skarżącą zarzutów należy stwierdzić, że nie był usprawiedliwionym zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 6 P.p.s.a. Zawarte w przytoczonym przepisie wytyczne dotyczące udzielania przez sąd administracyjny stronie, występującej bez adwokata lub radcy prawnego, potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczenia o ich skutkach prawnych i skutkach zaniedbań dotyczą bowiem toczącego się postępowania sądowadministracyjnego. Sąd I instancji nie mógł zatem – na podstawie w/w przepisu – pouczyć skarżącą, na etapie wnoszenia przez nią skargi, o celowości wnioskowania o przyznanie jej - w ramach prawa pomocy - pełnomocnika z urzędu, co umożliwiłoby stronie profesjonalne sporządzenie skargi. Taka możliwości nastąpiła dopiero po zainicjowaniu przez nią postępowania sądowoadministracyjnego, a więc już po wniesieniu skargi. Zwrócić jednak również należy uwagę na fakt, że skorzystanie przez sąd administracyjny z uprawnienia, wynikającego z przytoczonego przepisu, w zakresie sugestii o celowości ustanowienia na rzecz strony pełnomocnika (z wyboru, bądź z urzędu), jest przy tym determinowane oceną, czy strona, dokonując w toku postępowania konkretnych czynności, rozpoznaje ich znaczenie i konsekwencje oraz znacznym stopniem skomplikowania sprawy. Taka sytuacja zaś w rozpatrywanym przypadku nie zachodziła. Analizowana sprawa nie należała do spraw zawiłych, o dużym stopniu trudności, a sama skarżąca w postępowaniu przed Sądem I instancji w sposób właściwy stosowała się do kierowanych w stosunku do niej pouczeń oraz w sposób prawidłowy dokonywała czynności procesowych. Nie trafne były również zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. Uzależnienie wydania decyzji zgodnej z żądaniem wnioskodawczyni od ustalenia, czy spełniała ona kryterium dochodowe, wymagało zbadania jej sytuacji finansowej. To zaś wiązało się z konicznością ustalenia źródeł utrzymania wnioskodawczyni dokonanego, m. in. na podstawie przeprowadzonego w dniu [...] listopada 2010 r. wywiadu środowiskowego oraz dołączonego do niego oświadczenia strony, w którym sama skarżąca wskazała, że (cyt.) "utrzymuje się z pomocy mamy, u której zamieszkuje, która zadłuża się na nasze utrzymanie, leki i leczenie". Powyższe oznaczało więc, że pomoc matki skarżącej nie ograniczała się wyłącznie do udzielenia jej schronienia, lecz wiązała się również z konkretnym finansowym wsparciem, którego wysokości wnioskodawczyni nie określiła. Wskazać też trzeba, iż ze sporządzonego przez skarżącą kasacyjnie odwołania od decyzji organu I instancji wynika, iż jej były mąż pracuje legalnie i prowadzi działalność gospodarczą, z której utrzymuje konkubinę i jej troje dzieci. Dysponuje więc dochodami, które winny podlegać egzekucji na rzecz przysługujących córce A. Ż. alimentów. Twierdzenie zatem skarżącej, że egzekucja w/w świadczeń (podlegających przecież szczególnym zasadom egzekucyjnym ) była pomimo tego bezskuteczna, mogłoby być uznane za wiarygodne, ale po okazaniu przez nią stosownego zaświadczenia komornika sądowego, co nie zostało jednak uczynione. Powyższe uzasadniało więc pogląd, że skarżąca uzyskiwała dochody ze świadczeń alimentacyjnych pochodzących od jej byłego męża. Ponadto – jak wynikało to z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (wywiad środowiskowy) - strona kontaktowała się z pracownikami organu również drogą telefoniczną, skąd pracownicy ci powzięli informację, że środki uzyskane od byłego męża skarżąca traktuje jako prezent. Z tego wiec powodu zażądano od niej na piśmie przedstawienia przekazu od byłego męża za październik 2010 r. Niedopełnienie wskazanego obowiązku świadczyło o braku chęci ze strony skarżącej współpracy, co potwierdził pracownik socjalny stosowną wzmianką, w sporządzonym przez siebie w dniu [...] listopada 2010 r. wywiadzie środowiskowym i w konsekwencji uniemożliwiało ustalenie rzeczywistej wysokość uzyskiwanych przez stronę dochodów. Szczególnego podkreślenia w tym miejscu wymaga okoliczność, że w wywiadzie środowiskowym zawarto informacje, iż ubiegająca się o przyznanie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych była świadoma, że zarejestrowanie się przez nią w Urzędzie Pracy może skutkować otrzymaniem zatrudnienia, do czego jednak nie chciała dopuścić. Poza tym, skarżąca zdawała sobie też w pełni sprawę z faktu, iż jej stan zdrowia nie uzasadnia otrzymania grupy inwalidzkiej uprawniającej do otrzymywania stosowanego świadczenia pieniężnego a zatem miała świadomość, iż jest zdolna do podjęcia pracy. Fakty te potwierdzają wiec, że w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego prawidłowo wskazano istotne dla sprawy okoliczności, wskazując brak współpracy skarżącej przy ustalaniu, czy spełnia ona wymagane kryterium dochodowe. Sąd Wojewódzki w rezultacie zasadnie zatem nie stwierdził naruszenia przytoczonych przez skarżącą kasacyjnie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, choć istotnie nie w pełni dogłębnie tę kwestię wyjaśnił. Powyższe wiąże się zresztą ściśle z zarzutem dotyczącym naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wprawdzie bowiem zgodzić się należy ze skarżącą kasacyjnie, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie było w pełni prawidłowe, ale sam wyrok odpowiadał jednak prawu. Dotyczy to również istnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sprzeczności w zakresie oceny charakteru kontrolowanych przez Sąd decyzji. Okoliczność bowiem, czy decyzje te miały charakter związany, czy uznaniowy, w kontekście realiów rozpatrywanej sprawy ( niemożność – z winy skarżącej – ustalenia w toku postępowania administracyjnego przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku) nie wpływała na treść rozstrzygnięcia. Tak samo należało potraktować zarzut dotyczący braku oceny Sądu Wojewódzkiego przedstawionego przez stronę zaświadczenia lekarskiego oraz znaczenia jej sytuacji zdrowotnej dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczności te nie miały bowiem znaczenia istotnego, w sytuacji , gdy brak było w ogóle możliwości ustalenia sytuacji majątkowej strony. Poza tym należy podkreślić, że o niezdolności do pracy rozstrzyga się w odpowiedniej procedurze przez powołane do tego określone organy, powoływane zatem przez skarżącą zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza zatrudnionego w zakładzie niepublicznym, nie miało tym zakresie charakteru wiążącego. W rezultacie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało oddaleniem - na podstawie art. 184 P.p.s.a. – skargi kasacyjnej. W wyroku nie rozstrzygnięto o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za świadczoną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu uregulowanym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.