II SA/Wa 2424/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Sławomir Antoniuk Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. R. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1) stwierdza nieważność zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu I instancji, 2) zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. Raportem z dnia [...] sierpnia 2011 r. [...] W. R. wystąpił do Komendanta Rejonowego Policji [...] z prośbą o zwolnienie ze służby w Policji w trybie natychmiastowym. Komendant Rejonowy Policji [...], rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. 45 ust. 3 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zwolnił [...] W. R. ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2011 r. w związku z pisemnym żądaniem rozwiązania stosunku służbowego. Przedmiotowy rozkaz personalny podpisany został przez I Zastępcę Komendanta Rejonowego Policji [...] – A. K. - działającego z upoważnienia Komendanta Rejonowego Policji [...], nadanego decyzją Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w sprawie ustalenia zastępstwa i zakresu upoważnienia do załatwiania spraw w imieniu Komendanta Rejonowego Policji [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. W. R. wniósł do Komendanta [...] Policji odwołanie od ww. rozkazu personalnego, zwracając się z prośbą o wycofanie raportu z [...] sierpnia 2011 r. o zwolnienie ze służby. Wyjaśnił, że podczas sporządzania raportu o zwolnienie ze służby był w stanie silnych emocji związanych z sytuacją rodzinną, mieszkaniową i służbową. Komendant [...] Policji, po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa oraz art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2011 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia wymienionego ze służby w Policji, datę tę ustalił na dzień [...] września 2011 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Powyższe oznacza, że w przypadku złożenia przez policjanta wniosku o zwolnienie ze służby, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia policjanta, nie później niż w terminie do 3 miesięcy od daty złożenia wniosku. Organ nie ma zatem możliwości wydania innego rozstrzygnięcia, co ma na celu ochronę prawa policjanta do wystąpienia ze służby. Komendant wyjaśnił, że żądanie policjanta zwolnienia ze służby prawidłowo potraktowano jako oświadczenie woli w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Podniósł, że odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. W rozpoznawanej sprawie Komendant Rejonowy Policji [...] wystąpienie strony z dnia [...] sierpnia 2011 r. rozpatrzył w dniu [...] sierpnia 2011 r., wydając rozkaz personalny nr [...], tj. przed złożeniem przez stronę żądania w sprawie wycofania raportu z dnia [...] sierpnia 2011 r. o zwolnienie ze służby, zawartego w odwołaniu z [...] sierpnia 2011 r. od przedmiotowej decyzji. Tym samym, organ II instancji uznał odwołanie skarżącego wystąpienia dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji za bezskuteczne. Zwrócono również uwagę, że uchylenie się od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli dopuszczalne jest tylko w ściśle określonych przypadkach, gdy zachodzi jedna z wad oświadczenia woli określona w art. 82-87 kc. Zdaniem organu II instancji żadna z wymienionych okoliczności w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała. Komendant uznał, że zawarta w odwołaniu informacja o ciężkiej sytuacji rodzinnej, mieszkaniowej, służbowej i finansowej nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w chwili składania oświadczenia woli, tj. w dniu [...] sierpnia 2011 r. W. R. znajdował się w stanie wskazanym w art. 82 kc, tj. wyłączającym świadome podjęcie decyzji. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżony przez stronę rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nie narusza prawa, bowiem rozwiązanie stosunku służbowego z ww. nastąpiło na jego prośbę zawartą w raporcie z [...] sierpnia 2011 r. Pismem z dnia 27 września 2011 r. W. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] września 2011 r., wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie do służby w Policji. W ocenie skarżącego argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu jest błędna i jako taka nie może się ostać. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego jako wadliwy. W realiach niniejszej sprawy jej istota sprowadzała się do oceny najdalej idącego zarzutu, iż rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji zostało wprowadzone do obrotu prawnego bez podstawy prawnej. Okolicznością niesporną w sprawie było to, że rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. został podpisany przez jego Zastępcę – A. K. Poza sporem pozostawała też okoliczność, iż umocowanie do działania dla ww. Zastępcy organ wywodził z treści decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]. Analizując wyżej powołaną decyzję podnieść należy, iż § 1 istotnie wskazywał osobę A. K., jako upoważnionego do działania w sprawach kadrowych w czasie nieobecności Komendanta. Komendant Rejonowy Policji [...] wydając omawianą decyzję, uzależnił jednak w § 2 skuteczność działania swoich zastępców od każdorazowego imiennego wskazania zastępcy na podstawie odrębnego polecenia. Stąd, przy tak sformułowanym zapisie § 2 omawianej decyzji, wywodzenie uprawnień zastępców, do działania w imieniu Komendanta wyłącznie z § 1, uznać należy za niewystarczające. Paragraf 1 wskazywał bowiem jedynie krąg osób, które mogą zastępować Komendanta. Treść § 2 wskazywała zaś na to, że przy każdej swojej nieobecności Komendant, spośród osób opisanych w § 1, dokona w drodze odrębnego polecenia, imiennego wskazania zastępcy upoważnionego do podejmowania decyzji. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż wydając rozkaz personalny w imieniu Komendanta Rejonowego Policji [...], Zastępca Komendanta nie legitymował się odrębnym poleceniem do działania, o jakim mowa w § 2 decyzji nr [...]. W świetle powyższego, rozkaz personalny wydany w pierwszej instancji jawi się jako wadliwy, gdyż wydany bez podstawy prawnej. Spełnia więc przesłanki o jakich mowa w art. 156 § 1 kpa. W dacie wydania powyższego rozkazu personalnego nie istniała bowiem podstawa prawna umocowująca Zastępcę Komendanta do działania w jego imieniu. Wobec stwierdzenia ww. wady rozstrzygnięcia organu I instancji, należało wyeliminować z obrotu prawnego zarówno ten rozkaz, jak też rozkaz personalny Komendanta [...] Policji utrzymujący go w mocy. W związku z powyższym, uznając, że skarżony rozkaz personalny narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.