II SA/Gd 946/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. P. na postanowienie Wojewody z dnia 17 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej 1.uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia 28 czerwca 2011r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Wójt Gminy wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Wojewody z dnia 17października 2011 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Starosty o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – budowy ul. K. w S. Postanowienie to wydane zostało w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 25 marca 2011r. Wójt Gminy złożył wniosek o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej "Budowa drogi S., ul. K. - nr [...]" Starosta Powiatowy postanowieniem z 28 czerwca 2011r. zawiesił postępowanie administracyjne w wyżej opisanej sprawie, z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Rejonowy w K. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości objętych wnioskiem. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ powołał art. 97 § 1 ust. 4 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 11a i art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008r. nr 193, poz. 1194 ze zm.)- zw. dalej ustawą. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zgodnie z art. 11d ustawy po złożeniu ww. wniosku, zawiadomienie o wszczęciu w dniu 25 maja 2010r. postępowania administracyjnego zostało wysłane do stron postępowania na adres wskazany w katastrze nieruchomości, opublikowane w prasie lokalnej oraz na tablicach ogłoszeń urzędów. W dniu 2 czerwca 2010r. do organu wpłynęły pisma A. R. oraz J. H. A. R. poinformował, że granice miedzy działką nr [...], a działką nr [...] nie zostały prawnie ustalone, nie ma również prawnego ustalenia granic między działkami nr [...] oraz [...] w miejscowości S. J. H. wniosła zastrzeżenia do prowadzonego postępowania wskazując, że nie ma rozgraniczenia miedzy działkami planowanej inwestycji drogowej. Wójt Gminy zawiadomiony o powyższych zastrzeżeniach nie zajął stanowiska w tej sprawie. Organ I instancji powołał się na art. 11c ustawy, stanowiący, że do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów ustawy. W rozpoznawanej sprawie nieruchomości objęte wnioskiem o wydanie decyzji są jednocześnie przedmiotem postępowania sądowego. W ustawie brak jest przepisów szczególnych dla takiego stanu faktycznego, zatem należy stosować przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa stanowiący o zawieszeniu postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wyrok sądu w sprawie rozgraniczenia granic nieruchomości stanowi w sprawie zagadnienie wstępne, od którego uzależnione jest rozstrzygniecie, ponieważ od wyroku tego zależeć będzie oznaczenie nieruchomości objętych wnioskiem, określenie właściwej powierzchni, co w konsekwencji przekłada się na wysokość odszkodowania dla poszczególnych właścicieli. Wskazano, że zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., nr 193, poz. 1287 ze zm.) rozgraniczenie nieruchomości ma na celu określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Powołując się na powyższe organ wskazał, że tylko podział prawnie ustalonych granic może być zatwierdzony decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza podział nieruchomości, zatwierdza projekt budowlany, a ponieważ stanowi podstawę do wpisu do księgi wieczystej jest również formą aktu własności. Na podstawie zatwierdzonego podziału nieruchomości Starosta ustala wysokość odszkodowania. Decyzja ta niesie za sobą daleko idące konsekwencje, zatem w ocenie organu niedopuszczalne jest wydanie rozstrzygnięcia bez uprzedniego przeprowadzenia rozgraniczenia nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że podstawą prawną jej wydania był powołany art. 97 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 100 § 1 kpa stanowiący, że organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z przyczyn określonych w art. 97 §1 pkt 4 kpa wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygniecie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Wójt Gminy, zarzucając naruszenie art. 11d oraz art. 12 ustawy, wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia i kontynuowanie postępowania zgodnie z wnioskiem. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że postępowanie rozgraniczeniowe, którego przedmiotem są nieruchomości J. H. I A. R. w części zostało zakończone, w części zaś jest rzeczywiście prowadzone przed Sądem Rejonowym w K. Zarzucono, że toczące się postępowanie sądowe, będące kontynuacją postępowania administracyjnego w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, nie stoi na przeszkodzie prowadzenia postępowania w przedmiocie realizacji inwestycji drogowej w oparciu o przepisy ustawy. Przepis art. 11d ustawy w sposób enumeratywny wskazuje elementy niezbędne do złożenia kompletnego wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Nadto zgodnie z art. 12 ustawy decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości a nieruchomości stają się z mocy prawa własnością jednostek samorządu terytorialnego. Z przepisu tego wynika nadto, że kwestia odszkodowania pozostaje poza zasięgiem omawianego postępowania i prowadzona jest po tym, jak decyzja zezwoleniowa staje się ostateczna. Zagadnienia w oparciu, o które organ postanowił zawiesić postępowanie nie mają znaczenia dla późniejszego postępowania w przedmiocie odszkodowania. Kwestie na których oparł postanowienie Starosta nie mogą być "wciągane" do postępowania o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Skarżący powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 czerwca 2009r. sygn. akt IV SA/Wa 509/2009, w którym stwierdzono, że postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji drogi publicznej nie jest postępowaniem, w którym można dochodzić rozstrzygnięcia cywilnoprawnych sporów o prawa rzeczowe, w tym w szczególności o własność nieruchomości, czy też załatwienia spraw z zakresu geodezji i kartografii, załatwianych w trybach wskazanych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wskazano, że ideą postępowania prowadzonego na podstawie "specustawy drogowej" jest sprawna realizacja inwestycji drogowych, czemu zaskarżone orzeczenie nie sprzyja, a następnie ustalenie wysokości należnego odszkodowania z tytułu przejęcia gruntów pod budowę drogi publicznej. W zaskarżonym postanowieniu z dnia 17 października 2011 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Starosty. W uzasadnieniu wskazano na art. 11d ust. 1 pkt 3 ustawy stanowiący, że do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej należy załączyć "mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami". Organ wydający decyzję nie może zatem przystąpić do realizacji wniosku bez posiadania informacji o rzeczywistym podziale nieruchomości i przebiegu prawnym granic. Jak wynika z akt sprawy inwestor do wniosku załączył projekty podziału nieruchomości opracowane na mapach przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które przedstawiają inny przebieg granic, od wynikających z ewidencji gruntów. Zgodnie z § 6 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie sposobu i dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. z 2004r., nr 268, poz. 2663) do opracowania mapy z projektem podziału nieruchomości przyjęcie granic nieruchomości podlegającej podziałowi następuje w wyniku badania:1) księgi wieczystej nieruchomości podlegającej podziałowi, 2) danych wskazanych w katastrze nieruchomości. Natomiast jak wynika z pism Sądu Rejonowego w K. z dnia 5 sierpnia 2011r. i 25 lipca 2011r. w Sądzie toczą się dwie sprawy o rozgraniczenie: działek [...] z działkami [...] oraz o rozgraniczenie działek nr [...] z działkami [...] obręb S. Organ II instancji wskazał, że w przypadku wydawania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej istotnym dla sprawy jest określenie prawnego przebiegu granic, ponieważ decyzja ta stanowi podstawę do wpisu do księgi wieczystej oraz zatwierdza podział nieruchomości. W sytuacji gdy nie ma prawnego ustalenia granic a postępowanie w sprawie rozgraniczenia nie zostało zakończone, nie można właściwie określić powierzchni nieruchomości oraz oznaczyć nieruchomości objętych wnioskiem, co wynika z art. 11d ust. 6 ustawy. Powołując się na powyższe organ II instancji podzielił stanowisko Starosty, że postępowanie przed Sądem Rejonowym w K. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości objętych wnioskiem stanowi zagadnienie wstępne dla sprawy o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, co uzasadnia zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W skardze na powyższą decyzję Wójt Gminy zarzucił: 1. naruszenie prawa procesowego – art. 138 § 1 ust. 1 kpa mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Starosty, pomimo braku podstaw do uznania, że orzeczenie sądu cywilnego ma charakter prejudycjalny w sytuacji zastosowania do realizacji inwestycji drogowej przepisów "specustawy", 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na uznaniu, że w realiach sprawy, nie ma prawnie ustalonych granic - czemu przeczą dane z ewidencji gruntów, 3. sprzeczność istotnych ustaleń Wojewody z materiałem dowodowym polegającą na uznaniu, iż dołączone przez inwestora (skarżącego) projekty podziału nieruchomości zostały opracowane na mapach przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które przedstawiają rzekomo inny przebieg od wynikających z ewidencji gruntów-gdy tymczasem dokumentacja ta jest tożsama. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty z dnia 28 czerwca 2011r. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że ustawa w zakresie dróg publicznych jest ustawa szczególną (lex specialis) w stosunku do ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami i z mocy art. 1 samodzielnie reguluje zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych, w tym m.in. lokalizację, nabywanie nieruchomości i ich podział oraz określa organy właściwe do orzekania w tych sprawach. Zatem niezależnie od innych aktów prawnych ustawa ta stanowi całość w sposób kompleksowy normującą zasady przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i okoliczność ta ma w sprawie znaczenie. Skarżący wskazał, że wraz z projektem budowlanym przedłożył Staroście projekt podziału nieruchomości, który został sporządzony w oparciu o dane ujawnione w Starostwie Powiatowym w K. - Wydziale Geodezji. W trakcie analizy dokumentów i prac terenowych okazało się, że w zasobie geodezyjnym znajdują się dokumenty, które nie zostały w nim zaewidencjonowane, albowiem stanowiły jedynie szkic polowy z 8 czerwca 1974r. oraz protokół graniczny nie sygnowany przez właścicieli sąsiadujących ze sobą nieruchomości. Okoliczność ta stanowiła podstawę do wznowienia w dniu 18 maja 2010r. zakończonego uprzednio postępowania rozgraniczeniowego, dotyczącego nieruchomości małżonków M. i M. H. oraz A. R. - co zaowocowało obecnie dwoma postępowaniami sądowymi. Nie zmienia to jednak faktu, że projekt budowlany, jak i projekt podziału nieruchomości sporządzone zostały na mapach będących do dziś jedynymi prawnie umocowanymi do używania ich jako bazy projektowej, albowiem nowych map nie ma i nie będzie do czasu (o ile to nastąpi w sposób merytoryczny) postępowań sądowych o rozgraniczenie nieruchomości. Podniesiono, że w takiej sytuacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, poprzez uznanie, że nie ma prawnie ustalonych granic jest uzasadniony. Do czasu odmiennego rozstrzygnięcia granice dotychczas ustalone są jedynymi prawnie obowiązującymi. Skarżący zarzucił że w sprawie nie zachodzi prejudycjalność postępowania sądowego, gdyż do czasu odmiennego rozstrzygnięcia granic, dotychczas ustalone są jedynymi prawnie obowiązującymi, nią uregulowane, a stanowisko Wojewody jest sprzeczne z zasadą racjonalnego legislatora, wobec możliwości cofnięcia wniosku przez Gminę (będącą wnioskodawcą w obu postępowaniach sądowych). Skarżący powołał się nadto na argumentację zawartą w zażaleniu, podnosząc, że od kwestii wysokości odszkodowania za nieruchomości przejęte celem realizacji inwestycji drogowej, nie można uzależniać postępowania nad przebiegiem samej drogi publicznej, w sytuacji gdy przedłożony projekt spełnia wymogi zawarte w przepisie art. 11d ustawy, wobec jednoznacznego brzmienia art. 12 ust. 4a ustawy. Przepis ten stanowi, że decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się następczo - po uprzednim wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przytoczone w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Uczestnicy postępowania A. R. oraz J. H. (d. R.) wnieśli o oddalenie skargi, natomiast M. H. poparł wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż wydane przez organy administracji postanowienia nie są zgodne z prawem. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W przypadku, gdy w postępowaniu administracyjnym powstaje do rozstrzygnięcia zagadnienie wstępne, organ administracji obowiązany jest zawiesić postępowanie. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy rozumieć sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie, będącej przedmiotem postępowania przed organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem innej kwestii, mającej istotne znaczenie dla tegoż postępowania, stanowiącej wypowiedź co do uprawnienia, obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego lub innych okoliczności mających istotne znaczenie prawne. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne musi być w toku (bezsporne w niniejszym stanie faktycznym), zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jeżeli chodzi o tą ostatnią przesłankę to organ musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem kwestia prowadzenia przed Sądem Rejonowym postępowania rozgraniczeniowego nie stanowi rozstrzygnięcia prawnego warunkującego możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego w przedmiotowej sprawie, dotyczącego zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w trybie przepisów ustawy. Zgodnie z przepisem art. 11 d ust.1 pkt 3 ustawy wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności mapę w skali co najmniej 1: 5000 przedstawiającą proponowany przebieg inwestycji, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami, cztery egzemplarze projektu budowlanego, a nadto wymienione w punkcie 2 opinie oraz wymagane odrębnymi przepisami decyzje administracyjne. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek dotyczący budowy drogi w S., ul. K. nr [...], wskazując, że wnioskiem objęte są nieruchomości nr [...] oraz wskazując, że zgodnie z projektem podziału, pod realizację inwestycji są przeznaczone nieruchomości nr [...] będące własnością osób fizycznych, które wraz z działką nr [...] staną się własnością jednostki samorządu terytorialnego. Do wniosku dołączono projekty podziału wszystkich wyżej wymienionych nieruchomości oraz oznaczenie graficzne nieruchomości przeznaczonych pod realizację inwestycji drogowej według projektu podziału. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera m.in. zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 12 ust. 1 decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. Zgodnie z art.12 ust. 3 decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości. Zatwierdzenie w decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi podziału nieruchomości jest konieczne, jeżeli linie rozgraniczające projektowaną drogę nie obejmują już wyodrębnionych ewidencyjnie działek. Jeżeli istnieje konieczność ewidencyjnego wyodrębnienia z dotychczasowych nieruchomości ich części, które znalazły się w obszarze projektowanej inwestycji niezbędne jest sporządzenie mapy zawierającej projekt podziału nieruchomości, a wyrysowane na niej linie podziału nieruchomości stanowią jednocześnie linie rozgraniczające teren. Taki stan ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, albowiem jak wynika ze złożonego przez skarżącego wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej niezbędnym było sporządzenie projektu podziału nieruchomości, albowiem obszar dla planowanej drogi nie objął wyodrębnionych już ewidencyjnie działek. Projekt podziału nieruchomości został opracowany w oparciu o dane i mapy będące w posiadaniu Starostwa Powiatowego w K. Za zasadny Sąd uznał zarzut skarżącego, iż twierdzenie, że w sprawie granice nieruchomości nie są ustalone prawnie ustalonych jest niczym nieudokumentowany, a ewentualne zmiany w ich przebiegu jakie mogą nastąpić w wyniku prowadzonych postępowań rozgraniczeniowych nie mają charakteru prejudycjalnego uzasadniającego zawieszenie postępowania. Prowadzone przed sądem powszechnym postępowanie nie wpływa w sposób bezpośredni na toczące się postępowanie administracyjne w sprawie realizacji inwestycji drogowej i nie jest warunkiem wydania w tej mierze decyzji. Przymiot zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa mogą mieć tylko rozstrzygnięcia, które warunkują wydanie orzeczenia merytorycznego co w niniejszej sprawie nie występuje. Przytoczyć w tym miejscu należy, podzielane przez Sąd orzekający stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 października 2010r. sygn. akt II OSK 1612/09, według którego zagadnienie wstępne dotyczy sytuacji, w której rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, bez rozstrzygnięcia, którego w ogóle nie jest możliwe wydanie decyzji administracyjnej w postępowaniu głównym W niniejszej sprawie rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy będącej przedmiotem postępowania nie jest uwarunkowane koniecznością zakończenia postępowania przed sądem powszechnym. Organ winien bowiem rozpoznać merytorycznie wniosek skarżącego mając na uwadze treść przepisu art. 11d ustawy stanowiący o wymogach jakie winien spełnić wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej a więc ustalić czy wniosek skarżącego spełnia wymogi ustawowe. Nie jest bowiem dopuszczalnym uzależnienie wydania decyzji w trybie ustawy od spełnienia warunków w niej nie przewidzianych. Tak jak to wskazano w powoływanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2009r. sygn. akt IV SA/Wa 509/09 w postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi publicznej mogą zostać rozstrzygane wyłącznie te kwestie, które wskazuje ustawa w zakresie dróg publicznych, nie mogą być natomiast rozstrzygane kwestie, dla których właściwe są inne postępowania, w tym przed sądem powszechnym (...). Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) w związku z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji orzeczenia oraz na podstawie art. 152 ww. ustawy orzekł, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane.