II SA/Wa 2515/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Janusz Walawski Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia - oddala skargę - Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej była decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2011 r., utrzymująca w mocy decyzję nr [...] Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. odmówił T. G. przyznania i zapłaty uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za okres od 1 października 2010 r. do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu podał, że T. G. do dnia 1 lipca 2010 r. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku [...] - sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...]. Z dniem 1 lipca 2010 r., na mocy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie zniesienia niektórych wojskowych sądów garnizonowych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 32, poz. 175), Wojskowy Sąd Garnizonowy w [...] został zniesiony. Krajowa Rada Sądownictwa przeniosła sędziego w stan spoczynku z dniem [...] lipca 2010 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Minister Obrony Narodowej przeniósł T. G. do dyspozycji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...]. Ponadto organ wskazał, że Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] decyzjami z dnia [...] września 2010 r. i [...] grudnia 2010 r. (odpowiednio za rok 2010 i 2011) ustalił wysokość należnego T. G. uposażenia z tytułu stanu spoczynku w kwocie uposażenia zasadniczego otrzymywanego na ostatnio zajmowanym stanowisku sędziego. Uposażenie to jest wypłacane przez Wojskowe Biuro Emerytalne w [...]. Natomiast w dniu [...] stycznia 2011 r. Minister Obrony Narodowej wypowiedział zainteresowanemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, a decyzją nr [...], wydaną w tym dniu, przeniósł go do dnia zwolnienia ze służby do dyspozycji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...]. Organ stwierdził, że stosownie do treści art. 72 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych żołnierz zawodowy z tytułu pełnienia służby wojskowej otrzymuje tylko jedno uposażenie, które w myśl ust. 1 składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Uposażenie żołnierzy zawodowych, będących sędziami sądów wojskowych, składa się z uposażenia zasadniczego (art. 78 ust. 1 tej ustawy), dodatku za długoletnią służbę wojskową (art. 80 ust. 1 pkt 3) oraz dodatku wyrównawczego w wysokości różnicy pomiędzy uposażeniem "wojskowym", a wynagrodzeniem sędziego sądu powszechnego zajmującego równorzędne stanowisko (art. 80 ust. 2). Na podstawie art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), w związku z art. 70 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 2007 r. o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. Nr 226, poz. 1676 ze zm.), żołnierz będący sędzią sądu wojskowego, przeniesiony w stan spoczynku w związku ze zmianą ustroju sądów lub zmianą granic okręgów sądowych, otrzymuje do czasu osiągnięcia 65 lat uposażenie (a zatem jedno świadczenie) w wysokości wynagrodzenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku, tj. jako żołnierz zawodowy, oraz dodatek wyrównawczy. Organ podniósł, że T. G. od chwili zniesienia Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] regularnie otrzymuje uposażenie równe uposażeniu jakie otrzymywał, pełniąc obowiązki sędziego, obecnie uposażenie to jest wypłacane przez WBE w [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji T. G. zarzucił jej naruszenie art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 2, art. 76 ust. 1 i ust. 4, art. 89 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zarzucił ponadto naruszenie art. 100 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 i art. 36a ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych, polegające na oparciu na nich rozstrzygnięcia organu w sytuacji, gdy przepisy te dotyczą otrzymywania uposażenia w stanie spoczynku, a nie uposażenia przysługującego z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Z uwagi na powyższe, wniósł o jej uchylenie i przyznanie żądanego uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podkreślił, że ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie stanowi źródła prawo do otrzymywania uposażenia przez sędziów sądów wojskowych, zarówno czynnych zawodowo, jak i pozostających w stanie spoczynku. Sędziowie sądów wojskowych otrzymują uposażenie z tytułu sprawowania urzędu sędziego, a nie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Organ podniósł również, że zgodnie z przepisem art. 70 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych – w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie prawa i obowiązki sędziów sądów wojskowych określają przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Oznacza to, że powołana ustawa ma pierwszeństwo względem ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stosownie do przepisu art. 70 § 3 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych, uposażenie sędziów sądów wojskowych określają przepisy o uposażeniu żołnierzy, z tym, że nie może być ono niższe od wynagrodzenia sędziów sądów powszechnych na stanowiskach równorzędnych. Natomiast zgodnie z art. 72 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Zdaniem Ministra Obrony Narodowej powyższe reguły ustalania uposażenia należy stosować także w stosunku do żołnierzy zawodowych – sędziów sądów wojskowych, z uwzględnieniem jednak regulacji wynikających z ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych. Zatem, zgodnie z art. 70 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych w zw. z art. 91 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, żołnierz zawodowy nabywa prawo do uposażenia od dnia zajmowania stanowiska sędziego. Tak więc przepisy pragmatyki sędziowskiej określają zasady przysługiwania uposażenia sędziom sądów wojskowych będących żołnierzami zawodowymi, natomiast przepisy pragmatyki wojskowej określają wysokość poszczególnych składników tego uposażenia oraz tryb ich ustalania i przyznawania. Uprawnienia sędziego sądu wojskowego, będącego żołnierzem zawodowym, do uposażenia nie można wiązać tylko z pełnieniem przez niego zawodowej służby wojskowej, lecz przede wszystkim z posiadanym przez niego statusem sędziego. Prawo do uposażenia przewidzianego w art. 72 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych posiada więc sędzia sądu wojskowego, który czynnie sprawuje urząd. Organ podkreślił dalej, że sędzia sądu wojskowego przeniesiony w stan spoczynku otrzymuje na podstawie art. 70 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych, w zw. z art. 100 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, uposażenie spoczynkowe, którego zasady otrzymywania i wysokość określają przepisy pierwszej z powołanych wyżej ustaw. Ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie reguluje więc uprawnień sędziego sądu wojskowego do otrzymywania uposażenia, tak w stanie czynnym, jak i w stanie spoczynku. W ocenie organu, gdyby uznać, że uposażenie sędziów sądów wojskowych regulują odrębnie: zarówno ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jak i ustawa – Prawo o ustroju sądów wojskowych, to należałoby dojść do wniosku, że sędziom sądów wojskowych (tak "czynnym", jak i w stanie spoczynku), przysługują dwa uposażenia – jedno z tytułu pełnienia służby wojskowej, a drugie z tytułu sprawowania urzędu sędziego. Prowadziłoby to do wniosku, że sędziemu wojskowemu przysługują dwa uposażenia, czyli "podwójna" zapłata za wykonanie tych samych czynności. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. G. zarzucił jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych, poprzez ich błędną wykładnię i stosowanie w sytuacji, gdy przepis ten nie ma zastosowania do sędziego w stanie spoczynku; 2. naruszenie przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz ustawy prawo o ustroju sądów wojskowych, zakładającą wzajemne krzyżowanie się i przenikanie praw i obowiązków pomiędzy pełnieniem przez skarżącego zawodowej służby wojskowej, a jednoczesnym posiadaniem przez niego statusu sędziego wojskowego w stanie spoczynku, tożsamego dla powiązania istniejącego pomiędzy jednoczesnym pełnieniem zawodowej służby wojskowej i sprawowaniem urzędu sędziego wojskowego (tj. sędziego czynnego zawodowo), podczas gdy powiązanie takie w przedstawionej relacji nie istnieje; 3. naruszenie art. 72 ust 2 ustawy pragmatycznej przez jego błędną wykładnię, zakładającą ograniczenie prawa do uposażenia żołnierskiego tylko dla tych żołnierzy zawodowych, którzy pełnią służbę wojskową ograniczoną jedynie do wykonywania zadań służbowych, polegających na regularnym stawianiu się podczas pełnienia służby wojskowej do wyznaczonych zadań, czego zdaniem organu odwoławczego nie czynił, podczas gdy ani ten, ani żaden inny przepis takiego ograniczenia nie zawiera; 4. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 1 pkt 3 i art. 21 ust. 4 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy przez zupełne pominięcie w skarżonej decyzji formy pełnienia zawodowej służby wojskowej, polegającej na pozostawaniu żołnierza w dyspozycji, a przez to prawnie usankcjonowanej i pozostającej bez wpływu na prawo do uposażenia takiego żołnierza oraz możliwości zwolnienia go z zadań służbowych, 5. istotny błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na celowym i świadomym pomijaniu pełnienia przez skarżącego zawodowej służby wojskowej w stanie dyspozycji; 6. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 70 ustawy prawo o ustroju sądów wojskowych oraz art. 72 ust. 1 i 2 oraz 78 ust 1 i 80 ust. 2 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy, przez błędną wykładnię tych przepisów, zakładającą, że prawo do uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej nie dotyczy żołnierza zawodowego i jednocześnie sędziego wojskowego nieczynnego zawodowo, podczas gdy przepisy nie zawierają podstawy do takiej wykładni; 7. istotny błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż wnosi on o wypłatę dotychczas otrzymywanego uposażenia i wykazywanie, że domaga się "podwójnego" uposażenia z tego samego tytułu, podczas gdy skarżący domaga się, niezależnie od otrzymywanego uposażenia spoczynkowego (nie będącego przedmiotem sprawy), uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, którą od 2 lipca 2010 r. pełnił bez żadnego związku organizacyjno - normatywnego z posiadanym statusem sędziego wojskowego w stanie spoczynku; 8. istotny błąd, polegający na przyjęciu, iż w okresie od lipca i września 2010 r. było wypłacane skarżącemu nieokreślone, nieznane ustawie uposażenie, mające na celu zabezpieczenie finansowe jego osoby do czasu uprawomocnienia się uchwały Krajowej Rady Sądownictwa o przeniesieniu w stan spoczynku z dniem [...] lipca 2010 r., a nie uposażenie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Z uwagi na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skarżący przedstawił stan faktyczny oraz rozwinął zarzuty skargi. Powołując się na orzecznictwo i piśmiennictwo, odniósł się do różnicy w statusie sędziego sprawującego urząd oraz sędziego w stanie spoczynku. Skarżący zwrócił też uwagę na okoliczność, iż pełnienie zawodowej służby wojskowej oraz stan spoczynku są odrębnymi tytułami prawnymi do otrzymywania uposażeń. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości. Bezsporne jest bowiem, że T. G. ostatnio pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku [...] - sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] (dalej jako WSG). Z dniem 1 lipca 2010 r., na mocy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie zniesienia niektórych wojskowych sądów garnizonowych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 32, poz. 175), WSG w [...] został zniesiony. W związku z tym Krajowa Rada Sądownictwa przeniosła sędziego T. G. w stan spoczynku z dniem [...] lipca 2010 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Minister Obrony Narodowej przeniósł T. G. do dyspozycji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...]. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] decyzjami z dnia [...] września 2010 r. i [...] grudnia 2010 r. (odpowiednio za rok 2010 i 2011) ustalił wysokość należnego T. G. uposażenia z tytułu stanu spoczynku w kwocie uposażenia zasadniczego otrzymywanego na ostatnio zajmowanym stanowisku sędziego. Uposażenie to jest wypłacane przez Wojskowe Biuro Emerytalne w [...]. Natomiast w dniu [...] stycznia 2011 r. Minister Obrony Narodowej wypowiedział zainteresowanemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, a decyzją nr [...], wydaną w tym dniu, przeniósł go do dnia zwolnienia ze służby do dyspozycji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...]. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy w opisanej sytuacji skarżącemu, oprócz uposażenia należnego sędziemu sądu wojskowego w stanie spoczynku, przysługuje również uposażenie wynikające ze stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z definicją zawartą w art. 6 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), sędziowie sądów wojskowych to żołnierze zawodowi pełniący zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów w sądach wojskowych i w Departamencie Sądów Wojskowych Ministra Sprawiedliwości. Zasadą jest, że żołnierz zawodowy, w myśl art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1 i art. 29 ust. 1, natomiast wyjątkowo może ją pełnić w rezerwie kadrowej (art. 19 ust. 1 pkt 2) lub w dyspozycji (art. 19 ust. 1 pkt 3). Przepisy powyższe mają zastosowanie do sędziów sądów wojskowych stosownie do treści art. 70 § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (t. jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 ze zm.), który stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie prawa i obowiązki sędziów sądów wojskowych określają przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Natomiast zgodnie z art. 70 § 3 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych, uposażenie sędziów sądów wojskowych określają przepisy o uposażeniu żołnierzy, z tym, że nie może być ono niższe od wynagrodzenia sędziów sądów powszechnych na stanowiskach równorzędnych, ustalonych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do przepisu art. 72 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, umieszczonego w Rozdziale 5 "Uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych", uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. W myśl ust. 2 tego przepisu, z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie. Uposażenie zasadnicze żołnierza zawodowego jest uzależnione od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe (patrz art. 78 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Ponadto w skład uposażenia wchodzą dodatki wymienione w art. 80 ust. 1 tej ustawy (specjalny, służbowy, za długoletnią służbę wojskową oraz motywacyjny), jak również określony w art. 80 ust. 2 ww. ustawy dodatek wyrównawczy, przysługujący jedynie żołnierzom, będącym sędziami sądów wojskowych. Wskazane regulacje dotyczące ustalania wysokości uposażenia należy zatem stosować również do żołnierzy zawodowych – sędziów sądów wojskowych, jednakże z uwzględnieniem przepisów ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych. Uprawnienie sędziego sądu wojskowego do uposażenia znajduje oparcie w przepisie art. 70 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych w związku z art. 91 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Zgodnie z ww. przepisami prawo do uposażenia żołnierz zawodowy – sędzia wojskowy nabywa od dnia zajmowania stanowiska sędziego. Z powyższego wynika, że uprawnienia sędziego sądu wojskowego, będącego jednocześnie żołnierzem zawodowym, do uposażenia wynikają w pierwszej kolejności ze statusu sędziego, w drugiej zaś z pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wskazują również na specyfikę stosunku służbowego, w którym pozostaje sędzia sądu wojskowego: stosunek ten różni się od stosunku służbowego żołnierza zawodowego niebędącego sędzią. Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, należy dokonywać wykładni przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, regulujących kwestie uposażeniowe, umieszczając je w systemie aktualnych dla stosunku służbowego sędziów wojskowych aktów prawnych i z uwzględnieniem specyfiki takiego stosunku służbowego. Podkreślenia wymaga, że tryb przyznania skarżącemu uposażenia oraz jego wysokość w czasie pełnienia przez niego służby wojskowej na stanowisku sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] nie były przez niego kwestionowane. Skarżący nie zarzucał wówczas, iż jego uposażenie w istocie wynika z dwóch odrębnych tytułów, a mianowicie z tytułu sprawowania urzędu sędziego oraz z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Tę odrębność zarówno T. G. (jak i inni sędziowie wojskowi w stanie spoczynku, którzy będąc w analogicznej sytuacji prawnej wnieśli skargi do tutejszego Sądu) zaczął wskazywać dopiero po przeniesieniu go w stan spoczynku. Zgodnie z przepisem art. 70 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych, w związku z art. 100 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, sędziemu, który został przeniesiony w stan spoczynku, w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych, przysługuje do czasu osiągnięcia wieku 65 lat uposażenie w wysokości wynagrodzenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku. Nie ulega wątpliwości, iż takie uposażenie zostało skarżącemu przyznane decyzją Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...], obecnie jest ono wypłacane przez Wojskowe Biuro Emerytalne w [...]. W ocenie Sądu istotny jest sam fakt jego wypłacania w przysługującej wysokości. Sąd podziela stanowisko organu, że okoliczność pozostawania skarżącego w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej nie jest samoistną podstawą do otrzymywania z tego tytułu uposażenia w wysokości i na zasadach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. T. G. posiada bowiem status sędziego w stanie spoczynku, który – jak już zaznaczono – jest regulowany w pierwszej kolejności przez przepisy ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych i ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, w tym w aspekcie uposażeniowym. Przyjęcie, że uposażenie sędziów sądów wojskowych regulują odrębnie: zarówno ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jak i ustawa – Prawo o ustroju sądów wojskowych, doprowadziłoby do sytuacji przysługiwania sędziom sądów wojskowych, tak sprawujących urząd, jak i w stanie spoczynku, dwóch uposażeń – jednego z tytułu pełnienia służby wojskowej, a drugiego z tytułu sprawowania urzędu sędziego lub stanu spoczynku. Prowadziłoby to do nieuzasadnionego wypłacenia dwóch uposażeń za wykonywanie jednej czynności przez sędziego sądu wojskowego – żołnierza zawodowego. Również, wyłącznie na gruncie przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, domaganie się przez skarżącego uposażenia tylko z tytułu pozostawania w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, po przeniesieniu w stan spoczynku, nie jest uprawnione. Jak przyjmuje się bowiem w orzecznictwie, pełnienie służby wojskowej należy rozumieć jako wykonywanie zadań służbowych, nie można zaś utożsamiać go z samym pozostawaniem w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej. Należy mieć też na uwadze okoliczność, iż spełnianie żądań skarżącego prowadziłoby do nierównego traktowania sędziów wojskowych sprawujących swój urząd oraz sędziów w stanie spoczynku, którzy pozostają w stosunku zawodowej służby wojskowej. W konsekwencji żołnierze zawodowi, pełniący służbę na stanowisku sędziego, otrzymywaliby jedno uposażenie, natomiast osoby pozostające w stosunku zawodowej służby wojskowej i posiadający status sędziów w stanie spoczynku otrzymywaliby dwa uposażenia – jedno z tytułu pozostawania w stosunku służbowym, a drugie z tytułu stanu spoczynku. Takiego rozwiązania nie sposób zaakceptować w demokratycznym państwie prawnym. W tym stanie rzeczy nie sposób podzielić zarzutów skargi dotyczących błędów w ustaleniach faktycznych. Nie są również uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wobec przyjęcia przez Sąd, że z samego faktu pozostawania sędziego w stanie spoczynku, w stosunku zawodowej służby wojskowej, nie można wywieść uprawnienia do otrzymywania dwóch uposażeń. Dlatego też nie można podzielić poglądu skarżącego, że kuriozalne jest nazwanie przez organ wypłacanego mu wynagrodzenia za okres od lipca do września 2010 r. jako "bliżej nieokreślonego uposażenia, mającego na celu zabezpieczenie sędziego w stanie spoczynku do czasu uprawomocnienia się uchwały Krajowej Rady Sądownictwa". Nawet bowiem braki czy błędy w subsumpcji i stosowaniu wchodzących w grę przepisów nie mogą powodować uchylenia decyzji, która jest co do zasady prawidłowa. W tym zakresie Sąd powołuje wyżej już zaprezentowane argumenty o składnikach wynagrodzenia sędziego wojskowego oraz konieczności analizy przepisów z odwołaniem się do systemu uposażeń sędziego wojskowego. Podkreślenia wymaga, że nie jest możliwa taka interpretacja przepisów, która pozwalałaby na wypłacanie sędziom wojskowym (w stanie spoczynku) podwójnego uposażenia - na pewno nie byłoby to wolą ustawodawcy racjonalnego, gdyż prowadziłoby to do zasadniczej nierówności uposażenia sędziów sądów wojskowych oraz sędziów sądów powszechnych (w stanie spoczynku). Także zarzut naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.