I OZ 598/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń Prezesa Rady Ministrów i A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SO/Wa 6/12 w sprawie z wniosku A. S. o wymierzenie grzywny Prezesowi Rady Ministrów za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kompletu akt administracyjnych w sprawie ze skargi na pismo z dnia [...] lipca 2005 r., [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Ubezpieczenia Zdrowotnego ds. nadzoru prawnego w Ministerstwie Zdrowia p o s t a n a w i a: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę z wniosku A. S. o wymierzenie grzywny Prezesowi Rady Ministrów przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. VII SO/Wa 6/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku A. S., wymierzył Prezesowi Rady Ministrów grzywnę w wysokości 1000 zł za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kompletu akt administracyjnych w sprawie ze skargi na pismo z dnia [...] lipca 2005 r., [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Ubezpieczenia Zdrowotnego ds. nadzoru prawnego w Ministerstwie Zdrowia. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu była przedmiotem postępowania, przed organem administracji. Organy błędnie uznały wniosek skarżącego za złożony w trybie przepisów postępowania administracyjnego i rozpatrzyły go wydając postanowienie z dnia 15 czerwca 2010 r., a następnie postanowienie z dnia 26 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1831/10 stwierdził nieważność obu postanowień jako wydanych bez podstawy prawnej. Po otrzymaniu odpisu prawomocnego wyroku z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1831/10 wraz z uzasadnieniem organ pismem z dnia 14 marca 2012 r. udzielił odpowiedzi na skargę i przesłał do Sądu odpowiedź na skargę, skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu i kserokopią pisma z dnia 15 lipca 2005 r. natomiast nie nadesłał akt administracyjnych, tak więc, zdaniem Sądu I instancji, nie ulega wątpliwości, że ciążącego na nim na podstawie art. 54 § 2 ppsa obowiązku nie wykonał. W tej sytuacji wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny, bowiem w sprawie wystąpiła przesłanka uchybienia terminu do przekazania Sądowi akt administracyjnych (wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę). W zażaleniu na to postanowienie Prezes Rady Ministrów reprezentowany przez r.pr. J. P. zarzucił naruszenie art. 55 § 1 i art. 54 § 2 ppsa. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono w szczególności, że Prezes Rady Ministrów nie jest w sprawie organem właściwym, organem może być Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów lub Szef Służby Cywilnej. Wadliwe ponadto było uznanie Sądu I instancji, iż wraz ze skargą nie przekazano akt administracyjnych sprawy, (...) bowiem przedmiotem skargi był tylko wniosek o przywrócenie terminu. A. S. w złożonym środku odwoławczym zaskarżył postanowienie Sądu I instancji w części dotyczącej kwoty wymierzonej grzywny domagając się jej zwiększenia do 10000 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie organu zasługuje na uwzględnienie choć nie wszystkie podniesione w nim argumenty są zasadne, natomiast odniesienie się do argumentów podniesionych przez A. S., ze względu na treść orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego byłoby co najmniej przedwczesne. Stosownie do art. 54 § 2 ppsa organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Zgodnie z art. 55 § 1 ppsa w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ppsa, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Z powyższego wynika, że grzywna za nieprzekazanie do sądu akt administracyjnych wymierzona być może wyłącznie organowi właściwemu w sprawie. W zaskarżonym postanowieniu brak jest natomiast rozważań Sądu I instancji w zakresie ustalenia organu zobowiązanego do przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych, a zatem brak jest merytorycznej oceny w tak istotnej kwestii jak ustalenie organu podlegającego odpowiedzialności za powyższe uchybienia, co w niniejszej sprawie ma kluczowe znaczenie, zwłaszcza w kontekście ustawowych zmian właściwości organów biorących udział w sprawie, jak i podnoszonych zarzutów. Już tylko ta okoliczność powoduje, że zaskarżone postanowienie należało uchylić, bowiem w obecnym kształcie, ze względu na wskazane uchybienia nie poddaje się ono kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Za całkowicie nieusprawiedliwiony uznać należy natomiast podniesiony w zażaleniu organu zarzut odnoszący się do zakresu sprawy, a w konsekwencji zawartości akt administracyjnych przekazanych Sądowi. Organ administracji publicznej ma bowiem obowiązek przesłania sądowi akt sprawy zawierających komplet dokumentów mających znaczenie dla załatwienia sprawy administracyjnej. Za nieporozumienie należy uznać argument, iż skarga dotyczyła wyłącznie przywrócenia terminu, zwłaszcza w kontekście braku kompetencji organów obu instancji do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu i późniejszego stwierdzenia nieważności wydanych przez nie orzeczeń w tym zakresie. W podobnym tonie ocenić należy zawarty w zażaleniu organu wniosek o zmianę zaskarżonego postanowienia. Stosownie do treści art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny, w razie uwzględnienia środka odwoławczego, uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.