III SA/Wa 1880/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Protokolant Emilia Jaktorska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2010 r. spraw ze skarg J. D. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] nr [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007, 2008 i 2009 r. oddala skargi Trzema decyzjami z dnia [...] marca 2009 r., [...] marca 2009 r. i [...] marca 2009 r. Prezydent Miasta C. ustalił Skarżącemu – J. D. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości odpowiednio za 2007 r. w kwocie 14.747,00 zł, za 2008 r. w kwocie 91.239,00 zł i za 2009 r. w kwocie 94.728,00 zł. W uzasadnieniach decyzji ustalających wysokość zobowiązania za 2007 r. i 2008 r. Prezydent Miasta wyjaśnił, iż przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość położona w C. przy ul. P. [...] o powierzchni 33.297 m2. Nieruchomość tę Skarżący nabył w drodze licytacji. Wobec wątpliwości co do powierzchni budynków związanych z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą organ podatkowy przeprowadził kontrolę. W wyniku kontroli ustalono, że powyższe działki zabudowane są budynkami o łącznej powierzchni 1659,49 m2. Powierzchnia ta nie objęła powierzchni budynku produkcyjno-magazynowego z uwagi na jego zły stan techniczny. Z uwagi na powyższe organ opodatkował tę nieruchomość wg stawki od budynków pozostałych. Skarżący złożył od powyższych decyzji tożsamo brzmiące odwołania. Wniósł w nich o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta i wstrzymanie wykonania tych decyzji. W uzasadnieniu odwołań Skarżący wskazał, że ustalenie stanu faktycznego przez organ jest błędne, bowiem wylicytowana nieruchomość nigdy nie została Skarżącemu wydana, nadal prowadzone jest wobec tej nieruchomości postępowanie egzekucyjne. Powyższe uniemożliwia Skarżącemu prowadzenie działalności gospodarczej na tej nieruchomości. Skarżący zakwestionował też posłużenie się przez organ operatem szacunkowym z 2006 r., zdaniem Skarżącego organ winien był dokonać obmiaru nieruchomości. Trzema decyzjami z dnia [...] lipca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta. W uzasadnieniach decyzji organ odwoławczy wskazał, iż wymiar podatku od nieruchomości jest dokonywany na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm., dalej u.p.o.l.). Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - art. 2 ust. 1 u.p.o.l. W ocenie organu skoro Skarżący jest przedsiębiorcą, to nabyte przez niego grunty, budynki i budowle podlegają klasyfikacji jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jeżeli nawet obiekty nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności, należy je uznać za związane z działalnością gospodarczą ponieważ w definicji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie został zawarty warunek wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu o ustaleniu podstawy opodatkowania bez dokonania obmiaru wyjaśniło, iż ze względu na zagrożenie wynikające z uszkodzonej konstrukcji nie było możliwe dokonanie obmiaru budynku głównego (produkcyjno-magazynowego). Organ podatkowy przyjął do opodatkowania powierzchne użytkową tego budynku, wynoszącą 6.924,25 m2, z operatu szacunkowego bez dokonania obmiaru. Budynek ten został opodatkowany stawką dla budynków pozostałych, ze względu na stwierdzony zły stan techniczny potwierdzony decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Organ nadmienił, iż względy techniczne nie powodują zwolnienia z opodatkowania a jedynie zastosowanie niższej stawki podatkowej. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, iż nie prowadzi działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości m.in. w związku z prowadzonymi postępowaniami egzekucyjnymi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w C. Wydziału [...] Cywilnego z dnia [...] września 2007 r. sygn. akt [...] o przysądzeniu własności na rzecz Skarżącego, jest aktem przenoszącym na niego własność nieruchomości oraz obowiązki właściciela, co wiąże się min. z obowiązkiem podatkowym. Prowadzone postępowania egzekucyjne z nieruchomości nie mają wpływu na powstanie obowiązku podatkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło ponadto, iż od dnia 1 stycznia 2009 r. uległy zmianie przepisy odnoszące się do wykonania decyzji podatkowych. Uchylone zostały art. 224 - 225 Ordynacji podatkowej odnoszące się do wstrzymania wykonania decyzji, a zatem brak jest podstawy do orzekania o wstrzymaniu wykonania decyzji o co wnioskował w odwołaniach Skarżący. W skargach złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. D. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu Skarżący ponownie zarzucił organom brak dokonania obmiaru nieruchomości i bezpodstawne posłużenie się operatem szacunkowym z 2006 r. Wskazał też ponownie, iż zły stan budynków nie pozwala na prowadzenie działalności gospodarczej. Nadmienił też, iż przedmiotowa nieruchomość nie została mu faktycznie przekazana bowiem nie zostały wykreślone obciążenia z ksiąg wieczystych działek wchodzących w skład tej nieruchomości. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie dotyczy trzech kwestii a mianowicie braku obmiaru przez organy podatkowe budynku produkcyjno –magazynowego znajdującego się w C. przy ul. P. [...], zasadności opodatkowania tegoż budynku w stosunku do którego stwierdzono brak możliwości wykorzystywania przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej a także zasadność opodatkowania tego budynku, jeżeli nie zostały wykreślone z księgi wieczystej wpisane obciążenia. Odpowiadając na zarzut pierwszy Sąd zauważa, iż z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że będące w posiadaniu przedsiębiorcy budynki, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, nie spełniają definicji budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z tych też względów nie mogą mieć do nich zastosowania, jakiekolwiek wynikające z pozostałych przepisów ustawy regulacje dotyczące opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tego rodzaju budynki podlegają w konsekwencji opodatkowaniu właściwemu dla budynków pozostałych. Poprzez nieruchomości pozostałe, należy rozmieć te, które z jednej strony nie są budynkami mieszkalnymi, a z drugiej nie spełniają zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definicji gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie jest źródłem, ani podstawą zwolnień w podatku od nieruchomości, a zawiera jedynie ustawową definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem na wymiar podatku od nieruchomości nie ma też wpływu stan techniczny budynku. Obiektów takich ustawa nie zwalnia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ale nakazuje opodatkowanie według innych stawek jednostkowych, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Zatem ograny podatkowe zasadnie przyjęły, że od chwili nabycia przez J. D. na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w C. Wydziału [...] Cywilnego z dnia [...] września 2007 r. sygn. akt [...] o przysądzeniu własności na rzecz Skarżącego, który jest aktem przenoszącym na niego własność nieruchomości, powstał obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości. Prowadzone postępowania egzekucyjne z nieruchomości nie mają wpływu na powstanie obowiązku podatkowego. Obowiązek podatkowy powstał, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., od dnia 1 grudnia 2007 r., tj. od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, Zasadnie zatem ustalono Skarżącemu podatek od nieruchomości za wskazane w decyzjach okresy. Odnośnie ustalenia powierzchni spornych budynków, należy zauważyć iż zgodnie z art. 180 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Słusznie więc organ podatkowy przyjął powierzchnię użytkową tego budynku, wynoszącą 6.924,25 m2 z operatu szacunkowego bez dokonania obmiaru. Przy czym z organy wyjaśniły przyczyny takiego działania a mianowicie ze względu na zagrożenie wynikające z uszkodzonej konstrukcji nie było możliwe dokonanie obmiaru budynku głównego (produkcyjno-magazynowego). Strona skarżąca poza stwierdzeniem, że organ podatkowy sam powinien dokonać obmiaru budynku nie wskazuje na żadne inne okoliczności czy też dowody, z których wynikałaby inna powierzchnia budynku. Zatem nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargi oddalił.