VII SA/Wa 2592/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant ref. staż. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi A[...] z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...] Wojewoda [...] stwierdził, na wniosek A. z siedzibą w ..., nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 1989r., nr [...] udzielającej Miejskiemu [...] pozwolenia na wybicie otworu okiennego w budynku przy ul. [...]. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wnieśli M. C.-K. i J. K. aktualni właściciele lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej "k.p.a", uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 1989r., nr [...] w części zawartego w niej warunku tymczasowości. W pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że sprawa stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] była już przedmiotem postępowania przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r., znak: [...]uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010r., znak: [...] stwierdzającą na wniosek [...] z siedzibą w [...] nieważność ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Przyczyną wydania decyzji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego były znaczące braki w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ pierwszej instancji. W szczególności brak było dokumentacji umożliwiającej ustalenie dokładnego miejsca położenia kwestionowanego otworu okiennego. Organ pierwszej instancji nie dysponował również dokumentem potwierdzającym prawo inwestora do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane. Organ pierwszej instancji uzupełnił materiał dowodowy w sprawie. Zarząd [...]pismem z dnia [...] listopada 2010r potwierdził prawo inwestora do dysponowania budynkiem zlokalizowanym przy ul. [...] na cele budowlane. Tym samym organ odwoławczy uznał, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 1989r., nr [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974r., nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Ponadto przy piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. Urzęd Miejski w [...] przesłał mapę z początku lat 80-tych XX wieku, na której znajduje się działka inwestycyjna oraz mapę inwestycyjną, z których treści wynika, że kształt działek o nr ew. [...], [...] i [...] do chwili obecnej nie uległ zmianie. Z porównania map przesłanych przy w/w piśmie Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] grudnia 2010r oraz projektu budowlanego spornej inwestycji wynika, że kwestionowany otwór okienny został zaprojektowany w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] (w mieszkaniu nr [...], zlokalizowanym obecnie na działce o nr ew. [...] (dawniej [...]) w ścianie usytuowanej bezpośrednio w granicy z działką o nr ew.[...] (dawniej [...]). Organ odwoławczy powołał się na treść § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980r., nr 17, poz. 62 z późn. zm.) wg stanu na dzień udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji zgodnie z którym budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że w/w przepis § 12 ust. 1 warunków technicznych w ogóle nie znajduje zastosowania w analizowanym przypadku. Powyższy przepis reguluje usytuowanie jedynie budynków mieszkalnych i gospodarczych na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz jednorodzinnych domów mieszkalnych. Sporny budynek nie mieści się w powyższych kategoriach, gdyż jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym. Organ odwoławczy podkreślił, że żaden z ówcześnie obowiązujących przepisów warunków technicznych jak i Prawa budowlanego nie określał odległości jaka ma zostać zachowana przy sytuowaniu budynku wielorodzinnego. Ponadto z treści przepisu § 13 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynika, że zakazuje on sytuowania otworów okiennych oraz drzwiowych w granicy jedynie w budynkach gospodarczych. Tym samym usytuowanie projektowanego otworu okiennego w granicy z działką sąsiednią nie może stanowić naruszenia, a tym bardziej rażącego naruszenia § 12 ust. 1 oraz § 13 ust. 2 warunków technicznych. W opinii Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie można mówić o rażącym naruszeniu § 12 ust.1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, gdyż rażąco można naruszyć przepis o jednoznacznym brzmieniu, nie wymagający interpretacji, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Ewentualne uznanie, iż sporna inwestycja polegająca na wybiciu okna w budynku mieszkalnym wielorodzinnym kwalifikuje się do zastosowania dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może wynikać jedynie z interpretacji § 12 ust.1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W żadnym wypadku nie wynika to natomiast z powyższego przepisu wprost. Wskazana niejednoznaczność oraz konieczność wykładni wykluczają stwierdzenie, jakoby w analizowanym przypadku rażąco naruszono przepis § 12 ust.1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odnosząc się do twierdzeń organu pierwszej instancji, że brak było możliwości udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji z uwagi na negatywną opinię zawartą w piśmie Urzędu Miasta [...] z dnia [...].02.1989r oraz odręczną notatkę na wniosku o pozwolenie na budowę o braku wyrażenia zgody na realizację omawianego przedsięwzięcia organ odwoławczy stwierdził, iż powyższe opinie nie były wiążące dla organu udzielającego pozwolenia na budowę, w związku z czym nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie naruszono również w sposób rażący § 44 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. z 1975r, nr 8 poz 48 ze zm ) gdyż powołany przepis dotyczy jedynie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy kontrolując decyzję o pozwoleniu na budowę zauważył, że decyzji Prezydenta Miasta [...] został nadany charakter tymczasowy, podczas gdy w rozdziale 5 Prawa budowlanego z 1974r. (regulującego kwestie uzyskania pozwolenia na budowę) jak również w żadnym innym ówcześnie obowiązującym przepisie prawa brak jest regulacji zezwalającej na udzielenie decyzji o pozwoleniu na budowę o charakterze tymczasowym. W szczególności regulacją taką nie jest przepis art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., z którego wynika, że w razie potrzeby w pozwoleniu na budowę określa się warunki i wymagania, który powinny być zachowane przy prowadzeniu robót. Wskazany wyżej "warunek tymczasowości" nie dotyczy prowadzenia robót budowlanych. Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 1989r. w zakresie, w jakim przewidywała warunek tymczasowości została wydana bez podstawy prawnej. Powyższe wypełnia przesłankę do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej w części zawartego w niej warunku tymczasowości. Organ odwoławczy przeanalizował pozostałe przesłanki zawarte w art. 156 § 1 k.p.a. i stwierdził, że kontrolow.ana decyzja nie jest obarczona innymi wadami dlatego w pozostałej części decyzji należało odmówić stwierdzenia jej nieważności. Skargę na decyzję z dnia [...] września 2011 r. wniosła [...] domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 1989r wraz z zasądzeniem kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez działanie organu administracyjnego wbrew przepisom prawa, art. 7 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków, w tym wnikliwej analizy stanu prawnego obowiązującego w chwili wydania pierwotnej decyzji, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego, w szczególności dokonanie ustaleń w tym zakresie jednostronnie i z pominięciem słusznego interesu skarżącej, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, w tym pominięcie przy rozstrzyganiu mocy dowodowej dokumentów świadczących o negatywnym zaopiniowaniu utworzenia otworów okiennych w ścianie szczytowej spornego budynku, art. 80 k.p.a. wskutek przekroczenia zasad prawidłowej oceny dowodów i dokonanie jej z pominięciem całokształtu materiału dowodowego, w tym negatywnych opinii Urzędu Miasta [...] i Zarządu [...]. Skarżąca wskazała, że upatruje rażące naruszenie prawa w niezastosowaniu przez Prezydenta Miasta [...] § 44 ust. 1 pkt. 4, lit. d) rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229). Zgodnie z § 44 ww. rozporządzenia pozwolenia na budowę wymaga (pkt. 4 lit, d): wykonanie innych inwestycji budowlanych mogących wprowadzić lub zwiększyć uciążliwości pogarszające warunki sanitarne, bezpieczeństwa ludzi lub mienia albo warunki wykorzystania terenów sąsiednich. Organ wydał pozwolenie na budowę bez zważania na treść powyższego przepisu pomimo, że zebrane w sprawie materiały dowodowe, w szczególności negatywne opinie organów administracji architektonicznej, jednoznacznie wskazywały na brak możliwości wydania takiej decyzji z uwagi właśnie na warunki wykorzystania terenów sąsiednich. Zdaniem skarżącej decyzja o pozwoleniu na budowę w sposób oczywisty i widoczny dla każdego, rażąco narusza prawo z tego względu, że uniemożliwia korzystanie z działki sąsiedniej należącej obecnie do skarżącej zgodnie z jej społeczno - gospodarczym przeznaczeniem i planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...] obowiązującym w chwili jej wydania. Zdaniem skarżącej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił wpływu warunku tymczasowości na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, która bez zastrzeżenia warunku tymczasowości w ogóle nie byłaby wydana. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w takim zakresie dopuszczalna jest jej sądowa kontrola. Przede wszystkim należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156§1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od ogólnej zasady trwałości i stabilności decyzji określonej w art. 16 kpa. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji w granicach określonych w art. 156 §1 kpa. Przepis art. 156 § 1 k.p.a. nie uprawnia bowiem organu orzekającego do rozpatrywania sprawy merytorycznie "co do jej istoty" tak jak w postępowaniu odwoławczym lecz wyłącznie w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. . Tak więc, jeżeli zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. organ nadzoru jest obowiązany wydać decyzję stwierdzającą nieważność wadliwej decyzji lub stwierdzającą, że została ona wydana z naruszeniem prawa ze wskazaniem okoliczności z powodu których nie stwierdził jej nieważności. W rozpoznawanej sprawie Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., którą organ odwoławczy uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 1989 r. nr [...] w części zawartego w niej warunku tymczasowości. W pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji z dnia [...] marca 1989 r. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego badana decyzja w części nadającej jej charakter tymczasowy została wydana bez podstawy prawnej co wypełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopatrzył się natomiast w badanej decyzji innych przesłanek do stwierdzenia jej nieważności. Wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej możliwe jest tylko w ściśle określonych przypadkach. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy naruszenie to, w jednoznacznie ustalonym i bezspornym stanie prawnym, jest oczywiste oraz wyraźne. Z kolei, bezsporny stan prawny oznacza istnienie przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią przepisu wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Oczywistość naruszenia ma miejsce wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew nakazom, zakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa, obowiązki lub ich odmówiono. Aby naruszenie prawa miało charakter rażący treść wydanej decyzji nie mogłaby być akceptowalna jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, a wywołane przez nią skutki musiałyby być niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1 poz. 23; wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, Lex nr 165717). W konsekwencji, stwierdzenie nieważności może dotyczyć przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwić i tolerować. Stwierdzając nieważność decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa konieczne jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego to naruszenie oceniono jako rażące. Badaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją z dnia [...] marca 1989 r. wydaną na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r Prawo budowane i Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U Nr 8, poz. 48), Prezydent Miasta [...] udzielił Miejskiemu [...] pozwolenia na wybicie otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku położnego w [...] przy ul. [...]. Decyzji nadano charakter tymczasowy. Prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż ocena legalności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 1989r powinna nastąpić w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wydawania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze trafnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że warunek tymczasowości zawarty w decyzji został wydany bez podstawy prawnej. W żadnym z obowiązujących ówcześnie przepisów nie istniał zapis dopuszczający wydanie decyzji opatrzonej klauzulą "decyzji nadaje się charakter tymczasowy". Przywołane w podstawie prawnej przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. oraz Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego nie przewidywały nadania decyzji charakteru czasowego. Brak przepisu upoważniającego organ do zawarcia takiej klauzuli w decyzji oznacza, że została ona w tym zakresie wydana bez podstawy prawnej. Zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na wybicie otworu okiennego w części zawartego w niej warunku tymczasowości. Nietrafny jest zarzut braku analizy wpływu warunku tymczasowości na wydanie decyzji o pozwoleniu na wybicie otworu okiennego, która bez warunku tymczasowości nie byłaby wydana. W postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji obowiązkiem organu nadzoru jest wyłącznie ocena decyzji w świetle przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym organ nie jest uprawniony do badania jaki wpływ na decyzję o pozwoleniu na budowę miał zawarty w niej warunek tymczasowości. Przepisem regulującym odległości posadowienia budynków od granic działki był obowiązujący ówcześnie § 12 ww. Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U z 1980 r. Nr 17, poz. 62 ze zm.). Zgodnie z § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Sporna inwestycja nie mieści się w żadnej z powyższych kategoriach bowiem nie jest ona ani budynkiem mieszkalnym na działce zagrodowej w indywidualnym gospodarstwie rolnym ani też budynkiem gospodarczym lub domem mieszkalnym jednorodzinnym. Kwestionowany otwór okienny został zaprojektowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym przy ul. [...]. Zgodzić należy się z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że wskazana niejednoznaczność przepisu oraz konieczność jego wykładni wykluczają stwierdzenie, jakoby w analizowanym przypadku rażąco naruszono przepis § 12 ww. Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U z 1980 r. Nr 17, poz. 62 ze zm.). Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie. Nie można uznać za zasadny zarzutu o naruszeniu przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Wbrew twierdzeniu skarżącej organ dokonał prawidłowej oceny stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Nie można stawiać zarzutu rażącego naruszenia prawa polegającego na braku zastosowania wskazanego przepisu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią przepisu wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Brak zastosowania przez Prezydenta Miasta Gliwice wskazanych przez stronę skarżącą uregulowań zawartych w § 44 ust. 1 pkt. 4, lit. d) rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r - Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229) nie świadczy o rażącym naruszeniu prawa. Przepis art. 44 ust. 1 pkt 4 lit d.) rozporządzenia w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, określa rodzaje robót budowlanych dla jakich należy uzyskać pozwolenie na budowę. W niniejszej sprawie inwestor uzyskał decyzję pozwalającą na wybicie otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku dlatego nie można też mówić o naruszeniu wskazanego przepisu. Zgodzić należy się z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, iż negatywne opinie dotyczące braku wyrażenia zgody na realizację omawianego przedsięwzięcia nie były wiążące dla organu udzielającego pozwolenia na budowę, w związku z czym nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Kwalifikowana wada prawna umożliwiająca stwierdzenie nieważności decyzji musi istnieć w decyzji od momentu jej wydania, późniejsze trudności w wykonywaniu prawa własności sąsiedniej nieruchomości, wiążące się z wykonaniem decyzji przez jej adresata, (wykucie okna w ścianie szczytowej), nie oznaczają, że decyzja ta jest obarczona poważną wadą prawną, co uzasadniałoby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Niezadowolenie właściciela lub użytkownika sąsiedniej działki ze stanu zastanego na sąsiadującej działce uniemożliwiającego lub utrudniającego zagospodarowanie jego nieruchomości nie oznacza, że decyzja będąca podstawą wykonanych robót obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa. Ochronie prawnej podlega nie tylko interes prawny podmiotu wnoszącego o stwierdzenie nieważności decyzji, ale i bezpośredniego adresata decyzji, podmiotu uprawnionego do podjęcia na jej podstawie określonych działań. Słuszny interes społeczny może więc występować po stronie kilku podmiotów, nawet jeśli ich partykularne interesy są ze sobą sprzeczne. Wbrew twierdzeniu skarżącej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wziął pod uwagę negatywne opinie dotyczące wydania decyzji o pozwoleniu na wybicie otworu okiennego i wskazał, że nie miały one mocy wiążącej dla organu, tym samym nie można postawić organowi skutecznego zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a. W tym stanie rzeczy, wobec braku przesłanek do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.