I FSK 789/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Cudak po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. N. S.A. Oddział w Polsce z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 632/12 odrzucające skargę K. N. S.A. Oddział w Polsce z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 14 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 632/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. N. S.A. Oddział w Polsce z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 14 października 2011 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług. Odrzucenie skargi nastąpiło na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako P.p.s.a., bowiem Sąd pierwszej instancji stwierdził, że spółka złożyła skargę po upływie 30-dniowego terminu do jej wniesienia. Jego zdaniem odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona skarżącej w dniu 14 grudnia 2011 r., zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 13 stycznia 2012 r., podczas, gdy skarżąca złożyła skargę w dniu 16 stycznia 2012 r. uchybiając tym samym terminowi wskazanemu w art. 53 § 2 P.p.s.a. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego postanowienia spółka, działająca przez pełnomocnika – radcę prawnego - zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 151 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako Ordynacja podatkowa), poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do odrzucenia skargi jako spóźnionej, w sytuacji, gdy skarga została złożona w ustawowym terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącej odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa; - naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., art. 53 § 2 P.p.s.a. i art. 166 P.p.s.a. oraz art. 151 Ordynacji podatkowej, poprzez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na niepełnym i wadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy w założeniu, że nastąpiło prawidłowe doręczenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w sytuacji, w której doręczenie faktycznie nastąpiło na niewłaściwy adres osobie nieupoważnionej do odbioru korespondencji strony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że doręczenie przesyłki zawierającej odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało dokonane w kancelarii K. S.A. mieszczącej się przy ul. [...] W., a nie na adres siedziby tj. ul. [...] W.. Dodał, że kancelaria K. S.A. nie stanowi miejsca prowadzenia działalności skarżącej, obsługuje ona odrębny od skarżącej podmiot tj. K. S.A., jak również skarżąca nie prowadzi przez tę kancelarię żadnych czynności, które stanowią przedmiot jego działalności. Spółka podkreśliła również, że K. K., która odebrała przesyłkę nie jest pracownikiem skarżącej spółki ani osobą upoważnioną do odbioru korespondencji w jej imieniu. Końcowo spółka podniosła, że nigdy nie umocowywała pracowników K. S.A. do odbioru własnej korespondencji i nie ma też wpływu na to, czy pracownicy K. S.A. odbiorą pismo wręczane im nieprawidłowo przez pracownika poczty. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarga spółki została wniesiona w dniu 16 stycznia 2012 r. (data nadania w placówce pocztowej). Kwestię sporną stanowi natomiast data doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 6 grudnia 2011 r., a więc data początkowa niezbędna do oceny terminowości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął bowiem w zaskarżonym postanowieniu, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona w dniu 14 grudnia 2011 r. Podstawą dokonania takiego ustalenia Sąd pierwszej instancji uczynił znajdujące się w aktach sprawy "Potwierdzenie odbioru" (k. 23 akt administracyjnych), z którego jego zdaniem, wynika że przesyłka zawierająca odpowiedź na wezwania do usunięcia naruszenia prawa została doręczona właśnie w tej dacie. Z kolei skarżąca spółka utrzymuje, że wskazane wyżej pismo Ministra Finansów nie zostało doręczone w sposób zgodny z powołanymi w skardze kasacyjnej przepisami Ordynacji podatkowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji przyjmując datę doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z "Potwierdzenia odbioru" postąpił prawidłowo, ponieważ wypełniony druk zwrotnego potwierdzenia odbioru posiada walor dokumentu urzędowego, co w konsekwencji pozwala na przyjęcie tego, co zostało w nim stwierdzone. Skarżąca natomiast nie podważyła skutecznie jego wiarygodności. Ponadto za słusznością przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska przemawiają okoliczności wynikające z akt niniejszej sprawy. I tak nie może być uznany za zasadny argument skarżącej, że przesyłka zawierająca odpowiedź Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona pod niewłaściwy adres i osobie nieupoważnionej do odbioru korespondencji. Skarżąca twierdzi, że sporna przesyłka została doręczona do kancelarii K. przy ul. [...] W., jednakże ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że została ona doręczona pod adres odbiorcy przy ul. [...] W.. Skarżąca tymczasem oprócz gołosłownych twierdzeń o doręczeniu przesyłki pod adres inny niż na niej wskazany nie przedstawiła żadnego dowodu na obalenie wiarygodności danych widniejących na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, z którego, jak już wskazano wyżej wynika, że przesyłka została doręczona do adresata przy ul. [...] W.. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez skarżącą okoliczności, że przesyłka została odebrana przez osobę nieupoważnioną do odbioru korespondencji w imieniu spółki także należało uznać ją za pozbawioną podstaw. Wprawdzie pieczęć przystawiona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przez odbierającą przesyłkę K. K. należy do Kancelarii K., a nie do skarżącej spółki, jak podnosi skarżąca, jednakże fakt ten na tle okoliczności wynikających z akt sprawy nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, że doręczenie w niniejszej sprawie zostało dokonane w sposób nieskuteczny. Otóż ze znajdującego się w aktach sprawy wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi (k. 37 akt Sądu pierwszej instancji) wynika, wbrew twierdzeniom skarżącej, że Kancelaria K. i siedziba spółki mieszczą się pod tym samym adresem. Na marginesie należy tylko nadmienić, że fakt ten czyni niewiarygodnymi wyżej wskazane twierdzenia pełnomocnika spółki, że kancelaria K., której przesyłka została doręczona mieści się pod zupełnie innym adresem (przy ul. [...] w W.) niż siedziba spółki. Ponadto na przesyłkach (kopertach), których nadawcą była skarżąca (k. 1, 15 akt administracyjnych, k. 21 akt Sądu pierwszej instancji) znajdują się naniesione maszyną frankującą odciski matryc: datownika, wartości opłaty pocztowej oraz nazwy i adresu firmy nadawcy (K. S.A., ul. [...] W.). W związku z powyższym za uzasadniony należało uznać wniosek, że to właśnie Kancelaria K. S.A., mieszcząca się pod tym samym adresem, zajmuje się obsługą korespondencji pocztowej skarżącej spółki, a tym samym bezzasadna jest argumentacja skarżącej spółki dotycząca bezskuteczności doręczenia spornej przesyłki do Kancelarii K. S.A. Nie może również ujść uwadze Sądu fakt, że interpretacja indywidualna Ministra Finansów z dnia 14 października 2011 r. również została odebrana przez pracownika Kancelarii K. S.A. (k. 14 akt administracyjnych), a z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca podejmowała jakieś kroki w celu zgłoszenia lub wyjaśnienia na poczcie nieprawidłowego (jej zdaniem) doręczenia. Powyższe również dowodzi, że skarżąca była świadoma i godziła się na to, żeby kierowana do spółki korespondencja była obsługiwana przez Kancelarię K. S.A. Wobec powyższego zasadnym było, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznanie, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżąca otrzymała w dniu 14 grudnia 2011 r., a tym samym 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 13 stycznia 2012 r. Zatem wniesienie skargi w dniu 16 stycznia 2012 r. (k. 21 akt Sądu pierwszej instancji) nastąpiło z uchybieniem terminu, co zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skutkuje odrzuceniem skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.