II SA/Gd 912/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie usunięcia odpadów oddala skargę. II SA/ Gd. 912/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 20 czerwca 2011r. nr [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 105 §1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 34 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (t. j. Dz. U. nr 185, poz. 1243 ze zm.) umorzył w całości postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w dniu 24 listopada 2010r. w przedmiocie usunięcia nasypu z mas ziemnych, zlokalizowanych na działce nr [...] obr. [...] w S., przy ul. S. W uzasadnieniu organ wskazał, że właścicielem ww. nieruchomości jest Miasto S., a działka nr [...] znajduje się w administrowaniu Zarządu Terenów Zieleni Miejskiej i Cmentarzy Komunalnych. Jest ona zlokalizowana na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]."(uchwała nr [...] Rady Miejskiej z dnia 28 grudnia 2005r., Dz. Urz. Woj. [...]) i posiada funkcję zieleni urządzonej z przebiegającym ciągiem pieszym. Działkę z nasypem ziemnym od zabudowanych nieruchomości jednorodzinnych zlokalizowanych przy ul. S. przedziela pas drogowy (działka nr [...]). Zapisy planu nie precyzują sposobu ukształtowania terenu miejskiego, a wykonanie nasypu, jak wskazano, na ww. działce nie wyklucza jej zagospodarowania zgodnego planem. W świetle przepisów ustawy Prawo budowlane przedmiotowy nasyp nie jest również budowlą ziemną, nie jest obiektem budowlanym i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Z kolei administrator terenu wskazał na aspekt estetyczny nasypu, z uwagi na fakt, iż nie stanowi on obiektu trwale związanego z podłożem, a niewielkie wzniesienie z odpowiednim przeznaczeniem może urozmaicić konfigurację terenu. Organ I instancji przytoczył w następnej kolejności wyniki z przeprowadzonych oględzin i badań geologicznych nasypu. W sprawozdaniu z tych badań stwierdzono, że masy ziemne (grunty nasypowe) zbudowane są z glin piaszczystych. Nasyp posiada regularną formę geometryczną (graniastosłup o przekroju trapeza, o wymiarach podstawa 8m, korona 2,5m, kąt nachylenia 45-47 stopni, wysokość ca 2,7m, długość 140m, objętość mas 1985mkw). Grunty są pochodzenia naturalnego, nie zawierają zanieczyszczeń antropogenicznych i nie zagrażają środowisku naturalnemu, nasyp został wykonany w 2010r., zbyt duży kąt nachylenia skarpy spowodował, że od strony południowo-zachodniej jest ona erodowana (ca 90%). W celu ustalenia źródła pochodzenia odpadów organ przeprowadził postępowanie dowodowe, przesłuchując strony i świadków. Wskazano, że nie ustalono w sposób jednoznaczny źródła pochodzenia mas ziemnych. Organ wskazał, że z informacji uzyskanych od mieszkańców z rejonu działki nr [...] wynika, że masy ziemne pojawiły się równocześnie z budową drugiego budynku przez Spółkę "A", przed rozpoczęciem budowy działka nie była zanieczyszczona masami ziemnymi ani innymi odpadami. Z kolei przedstawiciele Spółki wskazywali, że nie następowało przemieszczanie mas ziemnych z terenu budowy na ww. teren miejski, a ziemia z wykopu pod aktualnie budowany budynek była pryzmowana na terenie placu budowy, na teren miejski została przywieziona przez wykonawców z terenu budowy Spółki ziemia humusowa w celu obsiania nasypu ziemią. Nadto w oparciu o zeznania ustalono, że na terenie działki nr [...] obr.[...] – poza obecnością mas ziemnych – nie występują odpady gruzu. Organ I instancji wskazał, że w toku postępowania prowadzonego w sprawie nasypu ziemnego zostało zawarte porozumienie z dnia 6 maja 2011r. między Zarządem Terenów Zieleni Miejskiej i Cmentarzy Komunalnych a "A" Spółką, zobowiązujące Spółkę do wykonania na własny koszt koncepcji oraz projektu zagospodarowania działki nr [...] wraz z nasadzeniami, przy uwzględnieniu co najmniej jednego przejścia na działki sąsiednie oraz złagodzenia skarpy nasypu w celu eliminacji erozji. Zawiera ono także klauzulę, że określenie szczegółowego zakresu rzeczowego robót wymagać będzie akceptacji projektu zagospodarowania działki przez jej właściciela. Organ przywołał treść przepisu art. 105 § 1 kpa, który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. Wskazano, że w sprawie warunki ww. przepisu zostały spełnione. Okoliczności stanowiące podstawę do jego umorzenia zaszły w trakcie postępowania. Organ I instancji wskazał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe wskutek zmiany stanu faktycznego, w następstwie którego sprawa przestała podlegać regulacji przez organ administracji w drodze decyzji. Zawarcie przez Zarząd Terenów Zieleni Miejskiej i Cmentarzy Komunalnych w S. porozumienia w przedmiocie zagospodarowania mas ziemnych na działce nr [...] spowodowało, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 34 ustawy o odpadach w przedmiocie usunięcia mas ziemnych zlokalizowanych na ww. działce stało się bezprzedmiotowe a wydanie decyzji nakazującej usunięcie odpadów zbędne. Wskazano, że Miasto S. stało się posiadaczem odpadów, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy o odpadach. Efektem zawartego porozumienia będzie koncepcja i projekt zagospodarowania terenu zgodnie z jego przeznaczeniem, przy uwzględnieniu ciągów komunikacyjnych, ułatwiających migrację okolicznym mieszkańcom na sąsiednie działki oraz ich realizacja poprzez wykonanie odpowiednich robót rzeczowych. Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. M., zarzucając bezprawne przyjęcie jako podstawy umorzenia postępowania zawarcie powołanego w decyzji porozumienia. Porozumienie to, jak zarzucono, zostało zawarte przed zakończeniem postępowania mającego na celu ustalenie wytwórcy odpadów. Ustawa o odpadach jako posiadacza odpadów określa każdego, kto faktycznie włada odpadami. Ponieważ faktycznie włada odpadami przede wszystkim ich wytwórca, a jest nim każdy, kogo działalność lub bytowanie powoduje powstanie odpadów (art. 3 ust. 3 pkt 22 ustawy), obowiązkiem organu jest przede wszystkim przeprowadzenie postępowania w celu ustalenia posiadacza odpadów. Jeżeli okaże się to niemożliwe, wówczas działa domniemanie, iż władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów. Odwołujący podniósł, że w świetle ustawy o odpadach organ, o ile stwierdzi, że odpady są gromadzone w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, jest zobligowany do wydania decyzji, w której zobowiązuje do usunięcia tych odpadów, co wynika z treści art. 34 ust. 1 ustawy. Decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego, w związku z czym jej wydanie, wobec ustalenia określonego stanu rzeczy jest obligatoryjne. Teren, na którym składowane są odpady jest określony w planie zagospodarowania przestrzennego jako teren zieleni urządzonej, a konkretyzując "Zieleni parkowej". Ponadto rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku precyzuje sposób ich zagospodarowania i nie jest on zbieżny z postanowieniami umowy zawartej przez Zarząd Terenów Zieleni Miejskiej i Cmentarzy Komunalnych w S. Odwołujący zarzucił również naruszenie zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 75 § 1, art. 78 kpa, w szczególności zarzucając, że organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny stanu faktycznego sprawy, w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygniecie. Odwołujący podniósł, że w trakcie postępowania składał wnioski dowodowe dotyczące dowodu z przesłuchania świadków operatorów koparek, którzy wykonywali usypanie wału, osoby, która przekazała plac budowy, na którym usypano wał, dowodu z protokołu przekazania terenu. Zgodnie z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a przepisy kpa nie hierarchizują w żadnym stopniu wniosków dowodowych. Zatem każdy dowód jaki, mógłby przybliżyć organ do prawdy, powinien być przeprowadzony. Jeżeli strona zgłasza dowód do zgodnie z art. 78 kpa żądanie strony należy uwzględnić, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Powołując się na powyższe odwołujący wskazał, że z przesłuchania świadków mieszkańców ul. S. sąsiadujących z działką, na której zgromadzono odpady wynika, że przed wykonaniem wykopu pod budynek na działce tej nie było żadnych mas ziemnych, z których uformowano wał ziemny, rzekomo porządkując teren. Fakt ten został potwierdzony zdjęciami pochodzącymi ze strony internetowej Spółki "A". Widać na nich, że na terenie działki nie były gromadzone odpady, z których uformowano wał. Niewiarygodne są motywy działania Spółki "A", która z własnej inicjatywy i na własny koszt podjęła się bez uzgodnień z właścicielem nieruchomości "uporządkowania" terenów miejskich, nie wzywając do tej czynności miasta. Podniesiono, że nawet tak niepełny materiał dowodowy wskazuje, że Spółka "A" wykorzystała bezprawnie teren miasta do składowania odpadów. Jeżeli zatem w rozpatrywanej sprawie odwołujący podjął działania mające na celu ochronę interesów Gminy Miasta S. i zaoferował konkretne dowody, które mogłyby doprowadzić do ustalenia wytwórcy odpadów, to powinnością organu było ich przeprowadzenie i ocena. Okoliczności, na które dowody zostały zawnioskowane, miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaniechanie podjęcia tych czynności uchybia przepisom postępowania, skutkującym wadliwością decyzji. Powołując się na powyższe odwołujący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie decyzji o usunięciu odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do składowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 sierpnia 2011r. nr [...] działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 kwietnia 2001r. o odpadach (t. j. Dz. U. z 2010r., nr 185, poz. 1243 ze zm.). Organ I instancji wszczął postępowanie z uwagi na treść przepisu art. 34 ustawy, który stanowi, że wójt, burmistrz lub prezydent miasta w drodze decyzji nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, wskazując sposób wykonania tej decyzji. Decyzja, o której mowa w ust. 1 jest wydawana z urzędu. Kolegium wskazało, że podmiot, który zawiadomił organ, nie staje się automatycznie stroną postępowania prowadzonego wyłącznie z urzędu. Nie zmienia tego również doręczenie odwołującemu decyzji, jako stronie postępowania. Postępowanie zostało wszczęte przez organ I instancji z uwagi na treść ww. przepisu art. 34 ustawy, który nie określa stron takiego postępowania. Każdorazowo zatem dla uznania danego podmiotu za stronę koniecznym jest odniesienie się do art. 28 kpa. Przepis ten stanowi, że stroną w postępowaniu administracyjnym, jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu o ile w wyniku postępowania organ wydaje decyzję, która dotyczy praw i obowiązków tego podmiotu lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu. Odwołujący wskazywał na wytwórcę odpadów, nie będąc jednocześnie właścicielem nieruchomości, na której, w jego ocenie, odpady się znajdują. Z odwołania wynika, że motywem działania odwołującego jest interes prawny Gminy Miejskiej S., nie dający odwołującemu przymiotu strony w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej dotyczącej nakazania usunięcia odpadów. Z zaskarżonej decyzji i ustaleń organu I instancji nie wynika przy tym, aby stan rzeczy stwierdzony na działce nr [...] w S. miał zagrażać nieruchomościom sąsiednim, w tym nieruchomości, do której ma prawo odwołujący. Wskazano, że ziemia tworząca nasyp (którego skład potwierdzono w opinii geodezyjnej) nie zawiera domieszek gruzu budowlanego i w świetle rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 20o1r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. nr 112, poz. 1206) nie stanowi potencjalnego zagrożenia dla środowiska i nieruchomości sąsiednich. W świetle ww. rozporządzenia nie jest to odpad niebezpieczny. Istotne jest, jak wskazało Kolegium, że obecnie właścicielem działki nr [...] posiadaczem ziemi (nasypu) jest Gmina Miejska, która zamierza zagospodarować teren zgodnie z jego przeznaczeniem na cele rekreacji, z czym związane ma być usunięcie niedogodności dotyczących ruchu osób pieszych. Sporny teren, jak wskazuje organ I instancji, jest przeznaczony na funkcję terenu zieleni urządzonej z przebiegającym ciągiem pieszym i podlega zagospodarowaniu przez jego właściciela. Nie zmienia tej oceny, okoliczność, że z terenu tego będą mogli korzystać również właściciele nieruchomości sąsiednich. Niniejsza sprawa nie dotyczy sporu co do przeznaczenia i sposobu zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości. Wskazano, że stroną postępowania prowadzonego na podstawie art. 34 ustawy jest z reguły podmiot, na który organ nakłada obowiązki zmierzające do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko. Nie wyklucza to wprost udziału innych podmiotów w postępowaniu, o ile wykażą swój interes prawny, o którym nie ma mowy w niniejszej sprawie. Powołując się na powyższe organ II instancji wskazał, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione przez podmiot, który nie posiadał przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa. Organ odwoławczy z urzędu bada, czy odwołanie zostało wniesione przez podmiot do tego uprawniony. W przypadku stwierdzenia, że wnoszący odwołanie nie jest stroną, postępowanie odwoławcze podlega umorzeniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. W. M. złożył skargę na powyższą decyzję. W jej uzasadnieniu podał, że składowanie mas ziemnych, które zgodnie z ustawą stanowią odpad, na sąsiadującej z posesją skarżącego, działce nr [...] należącej do Miasta S., narusza prawa skarżącego. Skarżący wskazał, że motywem jego działania nie jest interes prawny Gminy Miasta S. lecz jego własny. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania terenu działka nr [...] nie jest przeznaczona na składowanie odpadów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 14 marca 2012r. skarżący oświadczył, że jego interes prawny został naruszony, gdyż nasyp został usypany na sąsiedniej działce, a zgodnie z planem zagospodarowania ma się tam znajdować zieleń parkowa. Nie jest to teren przeznaczony na składowanie odpadów. Skarżący podał, że obniża to wartość jego posesji, kupując działkę liczył na to, że na sąsiedniej działce będzie park, a nie składowanie odpadów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie bowiem do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t. j. Dz. U. z 2012r. nr 270/ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wobec treści rozstrzygnięcia zapadłego przed organem II instancji podstawowe zagadnienie w sprawie sprowadzało się do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy skarżący jest stroną postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie dotyczącej usunięcia odpadów w rozumieniu art. 28 kpa. Podstawą materialnoprawną dla prowadzonego postępowania administracyjnego stanowił przepis art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2010r., nr 185, poz. 1243 ze zm.) o odpadach. Przepis art. 34 ust. 1 stanowi, że wójt, burmistrz lub prezydent miasta w drodze decyzji, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, wskazując sposób wykonania tej decyzji. Zgodnie z art. 34 ust. 2 decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest z urzędu. Wobec treści ww. przepisów uznać należy, że ustawa o odpadach nie określa stron postępowania w tego rodzaju sprawach. Dla uznania za stronę postępowania ma zatem zastosowanie przepis art. 28 kpa. Z mocy przepisu art. 127 § 1 kpa prawo odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie. Oznacza to, że wniesienie odwołania przez nieuprawniony podmiot nie może prowadzić do ponownego rozpoznania sprawy przez organ II instancji. Zatem organ II instancji winien w pierwszym rzędzie zbadać legitymację wnoszącego odwołanie. Stwierdzenie faktu braku przymiotu strony skutkuje wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego jako bezprzedmiotowego-bez możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy (art. 138 § 1 pkt 3 kpa). Stosownie do treści art. 28 kpa stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku postępowanie dotyczy lub kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Decydującym zatem kryterium uznania określonego podmiotu za stronę postępowania jest występowanie interesu prawnego albo obowiązku prawnego. Stwierdzenie zaś, że interes lub obowiązek ma charakter prawny musi opierać się na przepisach prawa materialnego, musi być wyprowadzone z prawa materialnego, z konkretnej normy prawnej. W przepisach tego prawa musi być norma lub normy prawne przewidujące w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania decyzji administracyjnej (lub postanowienia), występiuje przepis prawa materialnego, pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako interes prawny. Oznacza to, że właściciel sąsiedniej nieruchomości może być stroną postępowania wówczas, jeżeli wykaże swój interes prawny wynikający z odpowiedniej normy prawa materialnego, a nie tylko interes faktyczny. W rozpatrywanej sprawie działkę z usypanym nasypem ziemnym (działka nr [...]) od nieruchomości skarżącego (działka nr [...]) zlokalizowanej przy ul. S. oddziela pas drogowy (działka nr [...]) - ul. S. Na podstawie przeprowadzonych w toku postępowania wyjaśniającego przed organem Instancji w dniu 8 marca 2011r. szczegółowych oględzin działki nr [...] oraz oględzin makroskopowych stwierdzono, że na ww. działce zlokalizowana jest hałda mas ziemnych i na podstawie oględzin makroskopowych pobranych próbek gruntu (skał okruchowych) stwierdzono że budują ją niekontrolowane masy ziemne (grunty nasypowe) zbudowane z glin piaszczystych. Grunty te są pochodzenia naturalnego i nie zawierają zanieczyszczeń antropogenicznych, w tym nie zagrażają środowisku naturalnemu. Hałda została wykonana w roku 2010r. (świadczy o tym porastająca ją roślinność trawiasta), jej skarpy obsypano glebą i obsiano trawa. Zbyt duży kąt nachylenia skarpy spowodował, że od strony południowo-zachodniej jest erodowana (ca 90%). W celu zagospodarowania skarpy – należy zmniejszyć jej nachylenie ca 33% i dokonać powtórnego obsiania trawą. Jak to wyżej wskazano, za stronę powstępowania wszczętego na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach nie można uznać podmiotu tylko z tej przyczyny, że jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości. Taki podmiot jest stroną postępowania tylko wtedy, jeżeli wykaże swój interes prawny wynikający z odpowiedniej normy prawnej. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego, gdyż nie przedstawił dowodów i nie powołał okoliczności, które pozwoliłyby ustalić, że zostały naruszone określone normy prawne, z których wywodził swój interes prawny. Z przedłożonego sprawozdania z oględzin wynika, że nasyp nie stanowi zagrożenia dla środowiska i nie jest odpadem niebezpiecznym, co prawidłowo ustalił organ II instancji. W postępowaniu przed organem I instancji, jak również we wniesionym odwołaniu skarżący wskazywał na nieprawidłowo prowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne, w tym nieprawidłowo prowadzone postępowanie dowodowe, które z jednej strony uniemożliwiło prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, naruszyło postanowienia obowiązującego planu miejscowego a z drugiej strony wbrew treści przepisu art. 34 nie zostało zakończone wydaniem decyzji administracyjnej. Skarżący wskazał, że podjął działanie mające na celu ochronę interesów Gminy miasta S. W skardze do Sądu skarżący podał, że nie działa w interesie gminy lecz swoim własnym, na rozprawie wskazując, że ma interes prawny w rozpatrywanej sprawie albowiem wartość jego posesji obniżyła się na skutek powstania nasypu, nie przewidzianego w obowiązującym planie miejscowym. Powyższa okoliczność może ewentualnie wskazywać na interes faktyczny skarżącego, lecz nie stanowi o jego interesie prawnym. W związku z powyższym organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego i nie jest stroną postępowania. W konsekwencji Sąd uznał, że w następstwie stwierdzenia przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa organ ten prawidłowo wydał decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił skargę.