II GSK 1597/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Po 58/12 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P., 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w P. na rzecz W. K. 1.740 (tysiąc siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Po 58/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalił skargę W. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] października 2011 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. wymierzył W. K. karę pieniężną z tytułu urządzania gier na trzech automatach poza kasynem gry w wysokości 36.000 zł, wskazując, że w dniu 2 lutego 2010 r. w trakcie kontroli w Restauracji "U W." w miejscowości P., należącej do W. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. "K." ustalono, że znajdują się tam gotowe do gry trzy automaty: HOT SPOT, JOLLY JOKER, NEXT GENERATION, a właściciel restauracji - nie posiada koncesji/zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia [...] października 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. wniósł W. K. Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), wskazał, że podstawę prawną wydanych decyzji stanowił m. in. art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: u.g.h.), zgodnie z którym karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Dalej, Sąd podzielił stanowisko organów, że grając na każdym z trzech kontrolowanych automatów, grający nie miał żadnego wpływu na wynik gry, jak też na szybkość działania licznika czasu. Rezultat gry zależał od losu. Stąd WSA podzielił zdanie organu, że gry te miały charakter losowy, a więc podlegały przepisom u.g.h. W ocenie Sądu prawidłowo organ stwierdził, że w sprawie nie ma znaczenia, że wynik gry na każdym urządzeniu uzależniony był od sposobu zaprogramowania generatora liczb pseudolosowych, ponieważ wynik wprawdzie losowy gry nie różni się niczym od pseudolosowego. Co prawda tym drugim kieruje w pewnym stopniu algorytm, ale grający nie gra na automacie po to, by poznać jego mechanizm działania. Ponadto otrzymywanie liczb prawdziwie losowych jest bardzo trudne, stąd często mówi się o liczbach pseudolosowych, których rozkład ma pewne ukryte regularności. Zdaniem WSA, wbrew twierdzeniom skarżącego, w sprawie nie zachodziła przesłanka do obligatoryjnego zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się wobec niego postępowanie karne skarbowe. Możliwe było bowiem samodzielnie poczynienie przez organy obu instancji ustaleń w zakresie stanu faktycznego odnośnie gier na automatach urządzanych w lokalu należącym do W. K. Nie było koniecznym oczekiwanie na wynik postępowania karnego skarbowego, gdyż sprawa ta nie miała wpływu na przedmiotowe postępowanie. Sąd nie podzielił również stanowiska zawartego w skardze, że w postępowaniu przed organami zostały naruszone przepisy art. 122, art. 125 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.). Uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla organów celnych do tego, by na jego podstawie wydać prawidłowe rozstrzygnięcie i tym samym wymierzyć skarżącemu karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Odnośnie naruszenia art. 2 Konstytucji RP z uwagi na fakt, że w podobnej sprawie skarżący został prawomocnie uniewinniony od zarzutu z art. 107 k.k.s., gdyż sąd karny uznał, że prowadzone przez niego gry na automatach nie są grami w świetle ustawy o grach hazardowych, WSA wskazał, że nawet gdyby toczące się postępowanie karne skarbowe w sprawie zakończyło się podobnie, to rozstrzygnięcie uniewinniające stronę nie jest wiążące zarówno dla organu, jak i dla Sądu. Zgodnie bowiem z art. 11 p.p.s.a. sąd administracyjny związany jest jedynie ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Takiego charakteru nie ma wyrok warunkowo umarzający postępowanie, nie jest bowiem wyrokiem skazującym. Przepis art. 11 p.p.s.a. nie może być interpretowany rozszerzająco, co oznacza, że ani wyrok uniewinniający ani warunkowo umarzający postępowanie nie wiążą sądu, a tym samym nie wiążą także organów w postępowaniu administracyjnym. Skargę kasacyjną o powyższego wyroku wniósł W. K. zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w P., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W przypadku, gdy NSA dojdzie do wniosku, że zostały naruszone jedynie przepisy prawa materialnego, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Wyrokowi zarzucono: I. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 5, art.3, art. 4 ust. 1 pkt 1a, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91 u.g.h. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, gdy tymczasem decyzja organu została wydana z naruszeniem prawa materialnego, w szczególności przepisów wymienionych w pkt. I, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja organu została wydana z naruszeniem: - art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania, podczas gdy zachodziły przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w związku z toczącym się postępowaniem karnoskarbowym przed Sądem, mającym związek z toczącym się postępowaniem administracyjnym, - art. 122, art. 125 § 1 i art. 187 § 1 O.p. poprzez naruszenie w postępowaniu podatkowym zasady prawdy obiektywnej, normy wnikliwego działania oraz zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, które obligują organ podatkowy do podjęcia wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia w pełni stanu faktycznego sprawy, - art. 181 O.p. poprzez pominięcie przez organ I i II instancji materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania o przestępstwo skarbowe. 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym z uwagi na błędnie przyjęty stan faktyczny będący wynikiem ww. uchybień organu, III. naruszenie art. 2 Konstytucji RP, a w szczególności zasady zaufania obywateli do państwa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. W piśmie z dnia 9 listopada 2015 r. W. K. podniósł dodatkowo, że brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 14 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. z uwagi na fakt niedochowania obowiązku notyfikacji przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE Nr L 204 z dnia 21 lipca 1998 r., s. 37 ze zm.; dalej: dyrektywa nr 98/34). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji zasługiwał na uwzględnienie, mimo że podstawy, na których oparto skargę kasacyjną - sformułowane w jej petitum - usprawiedliwione nie są. Przede wszystkim z chybiony uznać trzeba zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Art. 201 § 1 pkt 2 O.p. stanowi, że organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W powszechnie akceptowanym orzecznictwie przyjmuje się, że "zagadnienie wstępne" - zwane też kwestią wstępną lub prejudycjalną - dotyczy sytuacji kiedy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego zagadnienia materialnoprawnego, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 1996 r. sygn. akt I SA/Kr 519/96). Ustawodawca w analizowanym przepisie użył sformułowania "jest uzależnione". Znaczy to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zachodzi "zależność" tego rodzaju, że nie ma możliwości rozpatrzenia sprawy i wydanie decyzji. Owa zależność winna wynikać z prawa, być przewidziana prawem. W konsekwencji wymóg obligatoryjnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. ma miejsce tylko wówczas, gdy organ rozpatrujący i orzekający w sprawie nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania głównego. Tymczasem zgodnie z art. 90 ust. 1 u.g.h. kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Rzeczą tego organu jest zatem ustalenie, czy spełnione zostały przesłanki podlegania karze pieniężnej określone w art. 89 powołanej ustawy. W świetle powołanych przepisów brak podstaw prawnych by twierdzić, że wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gier - hazardowych, czy gier na automatach - na podstawie art. 89 w ust. 1 pkt 1 i 2 - wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia sądu karnego. Wobec powyższego nie można się zgodzić ze stanowiskiem prezentowanym w skardze kasacyjnej, że pomiędzy postępowaniem karnym prowadzonym na podstawie art. 107 § 1 k.k.s. - gdzie ustala się winę z urządzanie gier określonych tym przepisem - a postępowaniem administracyjnym w przedmiocie kary za urządzenie gier określonych art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h. - zachodzą zależności uzasadniające zawieszenie postępowania. Wynik postępowania karnego, np. jego umorzenie lub nawet uniewinnienie, nie przesądza bowiem wyniku postępowania administracyjnego w przedmiocie kar pieniężnych. Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego jako nietrafny ocenia też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pakt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 125 § 1 i art. 187 § 1 oraz w zw. z art. 181 O.p. – mającymi odpowiednie zastosowanie w sprawie na mocy art. 8 u.g.h. Niewątpliwie w myśl objętych podstawami kasacyjnymi przepisów art. 122 i 187 § 1 O.p., w toku postępowania organy podatkowe zobligowane są podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, spoczywa na nich obowiązek wyczerpującego zebrania ale i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Poza sporem zgodnie z art. 125 § 1 O.p. organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W myśl zaś art. 181 O.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie - jak wynika z jej akt - oraz treść uzasadnień kontrolowanych decyzji jak i pisemne motywy rozstrzygnięcia Sądu nie popierają jednak twierdzeń, że powyższym regułom uchybiono. Przede wszystkim - działając w granicach związania skargą kasacyjna (art. 183 p.p.s.a.) - należy zauważyć, że z uzasadnienia zarzutów uchybienia ww. przepisom procesowym wynika, że ich naruszenie autor skargi kasacyjnej wiąże z brakiem zawieszenia postępowania, co – w jego ocenie - uniemożliwiło zabranie w pełni materiału dowodowego. Kwestia ta zaś była już przedmiotem rozważań. W skardze kasacyjnej - poza twierdzeniem o konieczności oczekiwania na skompletowanie materiału dowodowego w postępowaniu karnym i na zakończenie tegoż postępowania - nie wskazano jakiego to dowodu nie przeprowadzono w postępowaniu administracyjnym. Brak też za zarzutu, by materiał zgromadzony oceniono z przekroczeniem granic prawem przewidzianej swobody (art. 191 O.p.) Za usprawiedliwiony nie może być też uznany zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 2 ust. 5, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1a, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91 u.g.h. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Sposób sformułowania zarzutu nie w pełni odpowiada wymogom skargi kasacyjnej. Brak jednoznacznego wskazania, błędna wykładnia którego z łącznie wymienionych przepisów jest wadliwa jak i który z tych przepisów z jakich powodów został nieprawidłowo zastosowany. Całokształt argumentów przedstawionych w skardze kasacyjnej pozwala przyjąć, że istota sporu dotyczy wykładni "losowego charakteru" gry - w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h. - a w konsekwencji zasadności zastosowania tego przepisu w okolicznościach sprawy, a w następstwie powyższego także prawidłowości zastosowania art. 90 ust. 1 w zw. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stanowi, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. W świetle brzmienia przytoczonej regulacji nie powinno budzić wątpliwości, że nałożenie kary pieniężnej na podstawie przytoczonego przepisu wymaga ustalenia, że gra - urządzana poza sporem poza kasynem - stanowiła grę na automacie, w rozumieniu powołanej ustawy. Ustawa o grach hazardowych zawiera ustawową definicję gier na automatach. W myśl art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Według zaś art. 2 ust. 5 powołanej ustawy, grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Jak wynika z niezakwestionowanego skutecznie stanu faktycznego sprawy automaty, na których urządzano gry w lokalu skarżącego, były urządzeniami elektronicznymi, miały ponadto elementy mechaniczne i elektromechaniczne. Gra na tych urządzeniach wymagała wrzucenia pieniędzy, nie przewidywała jednak wygranej. Zasadnie zatem nie stosowano art. 2 ust. 3 u.g.h lecz przyjęto, że gry na tych automatach organizowane byłe w celach komercyjnych - w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h. Nie było i nie jest podważane, że w urządzeniach nie stwierdzono elementu zręcznościowego czy innego, za pomocą którego grający mógłby osiągnąć lepszy wynik. Z poczynionych ustaleń - skrótowo rzecz ujmując - wynika również, że wynik gry jest uzależniony od zaprogramowania generatora liczb pseudolosowych. Zdaniem składu orzekającego NSA przyjętej w sprawie ocenie, że w przedstawionym stanie rzeczy, gry na tych automatach uznano za gry w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h. nie można postawić wadliwego zastosowania tego przepisu. Z treści przytoczonego wyżej art. 2 ust. 5 ustawy wynika, że do przesłanek uznania za gry na automatach gier na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych - poza tym, że organizowane są one celach komercyjnych a grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej - należy losowy charakter gry. Według NSA wymóg losowego charakteru gry świadczy o tym, że musi ona posiadać cechę losowości. Losowość niewątpliwie oznacza zaś, że wydarzenia związane z grą (jej wynikiem) są niezależne od poczynań gracza. Fakt, że zgodnie z ustaleniami dokonanymi na podstawie opinii biegłego wynik gry na spornych automatach jest uzależniony od sposobu zaprogramowania generatora liczb pseudolosowych - w ocenie NSA - nie podważa losowego charakteru tych gier w rozumieniu omawianego art. 2 ust. 5 ustawy. Fakt, że wygenerowane liczby nie są dziełem przypadku, wygenerowane liczby są zatem pseudolosowymi nie zaś w ścisłym tego słowa znaczeniu losowymi, nie jest przesądzający. Uzasadnione było przychylenie się do opinii biegłego, że skoro wynik gry jest uzależniony od sposobu zaprogramowania generatora liczb pseudolosowych a pseudolosowość to wszelkiego typu generowane przez komputer (program i algorytmy w nich zawarte) dane, to znaczy że gracz znający algorytm może określić jaki będzie kolejny (n-ty) wyraz ciągu. Tak więc gracz może przewidzieć wynik ale nie ma na ten wynik wpływu. W tym rozumieniu (brak szans na uzyskanie zmiennych) gra - wynik której zależy od sposobu zaprogramowania - ma charakter losowy dla każdego gracza. Istotne jest, że wynik gry jest niezależny od poczynań gracza. Istotnie - jak wskazał autor skargi kasacyjnej - ustawodawca w art. 2 ust. 3 u.g.h. za przesłankę uznania, że gra ma charakter gry na automatach przyjął "element losowości" gry. Znaczy to jednak wyłącznie tyle, że gra określona tym przepisem – poza elementem losowości - może mieć też elementy całkowicie zależne od gracza. Żadną miarą nie można jednak twierdzić, że wyprowadzenie z treści art. 2 ust. 5 ustawy odmiennej przesłanki ("charakter losowy") kłoci się z racjonalnością ustawodawcy. Chybiony jest też oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut błędnego przedstawienia stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym z uwagi na błędnie przyjęty stan faktyczny będący wynikiem uchybień organu, nie może być bowiem skutecznie podważany przepisem, określającym jedynie jakie elementy uzasadnienie wyroku mieć powinno. W świetle przedstawionych rozważań - wobec stwierdzenia, że Sąd I instancji nie naruszył wskazanych w podstawach kasacyjnych przepisów prawa materialnego i procesowego - bezpodstawne są też zarzuty naruszenia zasady demokratycznego państwa prawa, zasady sprawiedliwości społecznej i zasady zaufania obywateli do państwa. Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku uzasadniają natomiast nowe motywy odnośnie prawidłowości zastosowania w sprawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Naczelny Sąd Administracyjny ma też na uwadze zasadność uwzględnienia wyroków Trybunału Sprawiedliwości UE i Trybunału Konstytucyjnego, wydanych po wniesieniu skargi kasacyjnej (por. uchwała NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 9/09). Wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. (połączone sprawy C-213/11, C-214/11 i C-217/11) definiuje kryteria pozwalające na stwierdzenie technicznego charakteru przepisu prawnego. Z kolei wyrok TK z dnia 11 marca 2015 r., P 4/14 systematyzuje kwestie skutków braku notyfikacji przepisów o charakterze technicznym wynikające ze zbiegu porządku prawnego unijnego i krajowego. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że tryb notyfikacji nie jest elementem krajowej procedury ustawodawczej i odmówił wyeliminowania art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. z polskiego porządku prawnego, a zatem z perspektywy prawa krajowego nie ma obecnie wątpliwości co do ich obowiązywania. W kontekście natomiast unijnego porządku prawnego podkreślenia przede wszystkim wymaga, iż kwestia technicznego charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. - w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. - wymaga rozważenia, czy kwalifikuje się on do którejś z grup przepisów technicznych w rozumieniu wskazanej dyrektywy, a to czy: 1. opisuje cechy produktów; 2. stanowi "inne wymaganie", 3. ustanawia zakaz. Kwestie te – techniczny charakter oraz możliwość zastosowania przepisu – są niezbędne dla prawidłowego rozpoznania sprawy. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania uznając, że wobec zasady dwuinstancyjnego postępowania sądowego do Sądu I instancji należy to, na jakich właściwie przepisach zbudowana jest norma zakazu, której naruszenie skutkowało nałożeniem kary pieniężnej, czy są wśród nich nienotyfikowane przepisy techniczne, a jeśli tak, jakie są tego konsekwencje w sferze stosowania prawa. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1. sentencji wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania wydano na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 461).