II OSK 1940/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia NSA Bożena Popowska Sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1143/11 w sprawie ze skargi G. Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1143/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę G.Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Prezydent Miasta Krakowa na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 139, poz.993 z 2006 r. ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. orzekł o wymeldowaniu skarżącego - G.Z. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. Ś. [...] w K.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że w dniu [...] grudnia 2010 r. na wniosek H. M. - działającej przez pełnomocnika T. W. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący w miejscu zameldowania na pobyt stały, nie zamieszkuje od ponad 2 lat, a centrum spraw życiowych skarżącego skupia się poza miejscem zameldowania na pobyt stały. Organ podniósł, że w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. T. W. oświadczył, iż skarżący w miejscu zameldowania na pobyt stały, tj. w lokalu nr [...] przy ulicy Ś. [...] w K. nie zamieszkuje od 2 lat. Skarżący nie dysponuje kompletem kluczy, gdyż wyprowadzając się przekazał je lokatorce nieruchomości przy ulicy Ś. [...] w K.. W dniu [...] marca 2011 r. w urzędzie stawił się skarżący, który oświadczył, że lokal nr [...] przy ulicy Ś [...] w K. wraz z kolegą wynajął od H. M. i opuścił go 2 lata temu. Wyprowadzając się opróżnił lokal ze swoich rzeczy osobistych oraz przedmiotów codziennego użytku. Wyjaśnił, że zmiana miejsca pobytu spowodowana była stanem zdrowia jego matki, która wymagała opieki. Wówczas skarżący wyprowadził się do miejscowości B., gdzie zamieszkuje do chwili obecnej. Skarżący wyjaśnił ponadto, że nie interesuje się lokalem, pomimo tego, iż pracuje w K., a także nie partycypuje w kosztach jego utrzymania. Organ podkreślił, że skarżący, do nieruchomości przy ulicy Ś. [...] w K. przyjeżdżał jedynie w celu zabrania korespondencji ze skrzynki pocztowej, jednakże nigdy nie wchodził do lokalu nr [...]. Skarżący oświadczył również, że posiada klucze do rzeczonej nieruchomości. Przesłuchani w charakterze świadków J. P., Z. R., oraz K. K. zeznali, że skarżący nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Ponadto T. W., oświadczył, że skarżący nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ulicy Ś. [...] w K. od czerwca 2009 r. Skarżący opróżnił przedmiotowy lokal ze swoich rzeczy osobistych oraz przedmiotów codziennego użytku i przekazał komplet kluczy do przedmiotowego lokalu, lokatorce nieruchomości przy ulicy Ś. [...] w K.. W lokalu nr [...] pozostał jedynie stary rozkładany fotel, oraz szafa, które Tomasz Wcisło usunął w związku z przeprowadzanym za zgodą administracji remontem w 2009 r. Organ administracji stwierdził, że na podstawie zebranego w trakcie postępowania administracyjnego materiału dowodowego ustalono bezspornie, iż skarżący nie zamieszkuje w chwili obecnej w lokalu nr [...] przy ulicy Ś. [...] w K. Zdaniem organu wskazują na to zarówno zgodne wyjaśnienia stron, jak i zeznania świadków, przesłuchanych w toku prowadzonego postępowania które organ uznał jako dowód. Organ administracji podkreślił, że skarżący nie posiada w lokalu rzeczy osobistych i rzeczy codziennego użytku oraz nie ponosi żadnych kosztów z nim związanych. Od momentu opuszczenia lokalu nr [...] przy ulicy Ś. [...] w K., skarżący nie interesuje się przedmiotowym lokalem, jak sam oświadczył do protokołu w dniu [...] marca 2011 r. Od momentu opuszczenia rzeczonego lokalu zamieszkuje wraz ze swoją matką w miejscowości B., gdzie skupia się jego centrum spraw życiowych. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący, który podniósł, że H.M. nie przedstawiła oryginału tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, a jedynie kserokopię więc samo to wyklucza, w jego ocenie, wszczęcie postępowania. Ponadto podniósł, że H. M., jest ubezwłasnowolniona od wielu lat, więc jej podpis nie ma skutków prawnych. Skarżący podkreślił, że przez cały czas posiada komplet kluczy do lokalu nr [...] i nikomu ich nie oddawał. Nie może dostać się do mieszkania z powodu zmiany zamków. Jego zdaniem mieszkanie przy ul. B. [...] nie przestało być jego centrum życiowym, nie zabierał również z mieszkania swoich rzeczy, a zmiana pobytu podyktowana była koniecznością opieki się chorą matką. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że jak wynika z materiału dowodowego skarżący opuścił lokal nr [...] przy ul. Ś. [...] w K. około 2 lata temu. Ustalony stan faktyczny sprawy daje podstawę do wymeldowania skarżącego w drodze decyzji administracyjnej, w oparciu o przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Skarżący opuszczając lokal nr [...] przy ul. Ś. [...] w K. nie wykonał ciążącego na nim obowiązku wymeldowania się z tego lokalu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący podkreślił, że nie można twierdzić, iż skoncentrował sprawy życiowe w innym miejscu. Nadal korzysta z usług banku, przychodni i poczty w P. Zarzucił, że wymeldowanie go ma na celu umożliwienie wykupu mieszkania od Gminy Miejskiej Kraków przez T. W. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia [...] marca 2012 r. pełnomocnik skarżącego domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenia w całości poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie: a) art. 15 ust. 1 w zw. z art. 8 ust 1 pkt 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w zw. z art. 25 k.c. poprzez błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że skarżący opuścił miejsce swojego stałego pobytu, gdy w rzeczywistości jedynie ze względów rodzinnych przebywał poza miejscem stałego zameldowania oraz przez błędne przyjęcie, że zostały spełnione warunki uzasadniające wymeldowanie skarżącego; b) art. 77 § 1 k.p.a. w zw., z art. 7 k.p.a. i art. 15 ust 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i art. 107 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego oraz niepodjęcie przez organ w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; c) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez brak odniesienia się organu I jak i II instancji do zarzutów przedstawionych odpowiednio organom pierwszej instancji w toku postępowania oraz w odwołaniu od decyzji rozpatrywanym przez organ II instancji. Pełnomocnik ponownie podkreślił, że opuszczenie miejsca zamieszkania przy ul. B. w K. przez skarżącego było wywołane jedynie faktem konieczności opieki nad chorą matką. Powyższa sytuacja trwa do chwili obecnej z uwagi na fakt, że matka skarżącego nadal wymaga stałej opieki. Brak zatem przesłanek trwałości oraz dobrowolności opuszczenia spornego lokalu, o których mowa w decyzjach organu. Pełnomocnik zarzucił, iż organy administracji nie weryfikują faktu samowolnego opróżnienia lokalu z części rzeczy skarżącego oraz faktu, że skarżący pracuje w Krakowie, codziennie dojeżdża do chorej matki, a wszelką korespondencję np. z Sądu, organów administracji, miejsca pracy itd. odbiera pod adresem spornego lokalu. Wyrokiem z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1143/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 tej ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, że do wymeldowania w trybie administracyjnym niezbędne jest spełnienie następujących przesłanek: faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Sąd stwierdził, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne i wynika z jej własnej woli. Koniecznym jest zatem dokonanie oceny zamiaru osoby, która ma być wymeldowana. Niezbędnym w tej kwestii jest uwzględnienie obiektywnych przesłanek opuszczenia, takich jak: powód opuszczenia, możliwość dostępu do lokalu, wola powrotu i utrzymywania związków z miejscem stałego pobytu. Nawet jeśli przyjąć, jak chce skarżący, iż nie opuścił on lokalu, a został pozbawiony do niego dostępu poprzez zmianę zamków, to podkreślić należy, że nie podejmował on żadnych prawnych kroków, które umożliwiłyby mu powrót do lokalu. Celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji. Ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzenia do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania. Decyzja ta nie powoduje powstania, ani utraty jakichkolwiek praw, nie ma więc żadnego wpływu na możliwość wykupu przez H. M. mieszkania przy ul. Ś [...]. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący obecnie zamieszkuje z matką w B., jednakże - jak podkreślił - pobyt ten ma charakter czasowy, gdyż musi się matką opiekować i w przyszłości zamierza powrócić do mieszkania przy ul. B.. Zamiar, to jest wola skarżącego ma znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło, jednakże w rozpatrywanej sprawie znaczenie nadrzędne ma możliwość dostępu do lokalu. O braku możliwości dostępu do lokalu świadczy fakt, iż zamieszkujący obecnie w mieszkaniu przy ul. B. T. W. oraz H. M. będąca najemcą lokalu, nie widzą możliwości aby skarżący ponownie zamieszkał w przedmiotowym lokalu. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący nie ma dostępu do przedmiotowego lokalu. Nie ogniskuje tam swoich spraw życiowych, gdyż skoncentrował je w innym miejscu. Ponadto mieszkaniem się nie interesuje, jak sam zeznał do protokołu w dniu [...] marca 2011 r. i obecnie nie wie, co dzieje się z mieszkaniem, nie wie czy jest tam woda i prąd. Zdaniem Sądu, należy zatem przyjąć, że w sprawie nastąpiło świadome, dobrowolne i trwałe opuszczenie przez skarżącego dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a pozostawienie zameldowania stanowiłoby w takiej sytuacji jedynie fikcję meldunkową. Zaskarżona decyzja odpowiada więc prawu. Sąd uznał, że w sprawie nie zostały naruszone przepisy art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a., a organ II instancji w sposób prawidłowy ocenił zebrany materiał dowodowy nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną wniósł G.Z. podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 8 ust 1 pkt 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że skarżący dobrowolnie i trwale opuścił miejsce swojego stałego pobytu, gdy w rzeczywistości jedynie ze względów rodzinnych przebywał poza miejscem stałego zameldowania, 2) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie oceny zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego ze wszystkimi przepisami istotnymi w danej sprawie a to poprzez brak weryfikacji zarzutów skarżącego dotyczących niepodjęcia przez organy administracji w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, 3) art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na dokonaniu tej oceny z całkowitym pominięciem dowodów przedstawionych przez skarżącego i sprzeczność ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez przyjęcie, że skarżący dobrowolnie opuścił miejsce zameldowania, 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia i nieodniesienie się do wszystkich argumentów przedstawionych przez skarżącego oraz niedokonanie interpretacji przepisów prawa w odniesieniu do analizowanego stanu faktycznego, poprzez przytoczenie jedynie literalnego brzmienia przepisów o postępowaniu administracyjnym. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że po raz kolejny wskazuje że opuszczenie miejsca zamieszkania przy ul. B. w K. przez było wywołane jedynie faktem konieczności opieki nad chorą matką. Zgodnie z treścią art. 8 pkt 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przebywanie w określonym miejscu dłużej niż trzy miesiące nie powoduje zmiany charakteru pobytu z czasowego na stały, jeżeli wiąże się z względami rodzinnymi, zdrowotnymi itd. Z treści przywołanego przepisu powyższe przesłanki nie doznają ograniczenia czasowego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w sprawie nie budzi wątpliwości że jego matka wymagała i nadal wymaga stałej opieki, co spowodowało konieczność zmiany miejsca pobytu przez skarżącego. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że posiada klucze do spornego lokalu jednak przez fakt wymiany zamków przez osobę obecnie zajmującą lokal nie ma do niego dostępu. Skarżący kasacyjnie wskazał, że w orzecznictwie podkreśla się iż "Trwałym i dobrowolnym opuszczeniem lokalu jest nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i założeniem w nowym ośrodku swoich osobistych i majątkowych interesów" (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24.06.2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 277/11 w: Legaiis). Skarżący kasacyjnie stwierdził też, że nadal pracuje w Krakowie, tu koncentruje swoje interesy, pod adresem spornego lokalu odbiera korespondencję. Odnośnie do braku podejmowania działań mających na celu przywrócenie mu faktycznego władztwa nad spornym lokalem skarżący kasacyjnie stwierdził, że ma trudności w samodzielnym radzeniu sobie np. przed sądami czy organami administracyjnymi, a ponadto cierpi miedzy innymi na depresję, stany lękowe, niepewność w relacjach społecznych. Tym samym braku podjęcia kroków prawnych w celu uzyskania dostępu do lokalu nie należy traktować abstrakcyjnie a wyłącznie przez okoliczności konkretnego przypadku, to jest sytuacji osobistej skarżącego kasacyjnie oraz jego matki. Brak podjęcia działań prawnych nie może więc uzasadniać przyjęcia że skarżący kasacyjnie opuścił miejsce zameldowania w sposób dobrowolny i trwały. Skarżący kasacyjnie podniósł, że Sąd I instancji nie dokonał oceny zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności ze wszystkimi istotnymi przepisami w przedmiotowej sprawie. Dotyczy to w szczególności przepisów o postępowaniu administracyjnym a to z obowiązkiem podjęcia przez organy administracji wszelkich niezbędnych czynności - także z urzędu - w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zapewnieniu obywatelom czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego etapie co ma pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz ich świadomość prawną. Skarżący kasacyjnie podniósł, że kolejny raz wskazuje, iż w toku postępowania administracyjnego nie podjęto szeregu czynności a to brak ponownego przesłuchania skarżącego w sytuacji zgłaszanych przez niego zastrzeżeń co do treści protokołu jego przesłuchania, czy też brak weryfikacji okoliczności że pomimo, jak twierdzą inicjatorzy postępowania o wymeldowanie, skarżący zerwał kontakt z miejscem zameldowania to nadal odbiera korespondencję kierowaną na adres zameldowania. "Pominięcie oceny zgromadzonego materiału dowodowego (np. dokumentu urzędowego bez przeprowadzenia przeciwdowodu, opinii biegłych, zeznań świadków) w zestawieniu z uzasadnieniem faktycznym decyzji administracyjnej prowadzić może do oceny naruszenia przepisów prawa materialnego przez zastosowanie do stanu faktycznego, którego prawidłowość ustalenia budzi wątpliwości" (Metodyka Pracy Sędziego w sprawach administracyjnych. Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, Wolters Kluwer Polska, Warszawa 2009, str. 212). W tym kontekście za naruszenie obowiązku oceny przez Sąd, aktu administracyjnego pod względem jego zgodności ze wszystkimi przepisami istotnymi w danej sprawie, uznać należy stwierdzenie wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu, że Sąd uznał, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. oraz ze organy prawidłowo dokonały oceny materiału dowodowego. Wobec powyższych argumentów, w ocenie skarżącego kasacyjnie, uzasadniony wydaje się być zarzut stawiany treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W myśl art. 141 §4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Nadto w doktrynie (T. Woś, Komentarz do art. 141 p.p.s.a. w: Romańska Marta, Knysiak- Molczyk Hanna, Woś Tadeusz (redakcja) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis) podkreśla się również, że "szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku zajmuje wskazanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Samo więc przytoczenie przepisów prawnych lub powołanie się na ich literalne brzmienie nie jest wystarczające". W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny oparł się wyłącznie na literalnym brzmieniu przepisów postępowania administracyjnego - tak doniosłych dla oceny prawidłowości, kompletności i legalności każdego postępowania toczącego się przed organami administracji państwowej, samorządowej itd. - stwierdzając że nie doszło do ich naruszenia. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał interpretacji wskazanych przepisów prawa w odniesieniu do analizowanego stanu faktycznego. W piśmie z dnia [...] maja 2012 r. H. M. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez G.Z.nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 8 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 j.t.). Nie można mówić o błędnej wykładni tego przepisu poprzez błędne przyjęcie, że skarżący kasacyjnie dobrowolnie i trwale opuścił miejsce swojego stałego pobytu. Sąd I instancji słusznie uznał, że przesłanką wymeldowania osoby z pobytu stałego jest trwałe i dobrowolne opuszczenie przez tę osobę jej stałego miejsca pobytu. Okoliczność, czy skarżący kasacyjnie dobrowolnie i trwale opuścił miejsce pobytu jest okolicznością faktyczną a nie okolicznością prawną. Zarzut błędnego uznania przez Sąd, że skarżący kasacyjnie dobrowolnie i trwale opuścił miejsce stałego pobytu mógłby więc być rozpatrywany jedynie jako zarzut niezasadnego uznania przez Sąd, że organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych nie zaś jako zarzut naruszenia prawa materialnego. Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Zasadnie Sąd I instancji uznał, że organy administracji prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy oraz dokonały właściwej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Zasadnie też Sąd I instancji uznał, że organy administracji w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych pozwalających na stwierdzenie, że zaistniały przesłanki wymeldowania skarżącego kasacyjnie z miejsca stałego pobytu. Domaganie się od organów administracji, by ponownie przesłuchały skarżącego kasacyjnie tylko z tego powodu, że złożył on oświadczenie, w którym zawarł odmienne twierdzenia od tych, które przedstawił podczas przesłuchania nie znajduje uzasadnienia. Okoliczność, że po złożeniu zeznań skarżący kasacyjnie uznał, że ich treść może być dla niego niekorzystna i złożył oświadczenie, w którym zanegował swoje zeznanie nie nakładała na organ administracji obowiązku ponownego przesłuchiwania go. Zeznania oraz oświadczenie były dowodami, które podlegały ocenie przez organy administracji pod kątem ich wiarygodności i przydatności do poczynienia ustaleń faktycznych. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zaakceptował fakt pozbawienia skarżącego kasacyjnie możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący kasacyjnie miał możliwość udziału w postępowaniu administracyjnym i z prawa tego korzystał. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. Przepisy te mają zastosowanie do oceny dowodów, które przeprowadzane są przez sąd administracyjny nie zaś przez organy administracji. Z akt sądowych Sądu I instancji nie wynika, by Sąd ten na etapie postępowania sądowego dopuścił dowód z dokumentu. Z protokołu rozprawy wynika, że Sąd nie wydawał postanowienia o dopuszczeniu dowodu z dokumentu. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie wynika również, by Sąd ten uzasadniając wydane rozstrzygnięcie powoływał się na jakikolwiek dokument, który złożony został do akt sprawy na etapie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c., gdyż przepisów tych w przedmiotowej sprawie nie stosował i nie miał obowiązku stosować. Niezasadny jest także zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji dokonał analizy wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych i dał temu należyty wyraz w uzasadnieniu wyroku. Przesłanki wymeldowania określone są w art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji, które Sąd I instancji zasadnie uznał za prawidłowe, wskazywały, że przesłanki wymeldowania skarżącego kasacyjnie wymienione w ww. przepisie zostały spełnione. Stan faktyczny i prawny w przedmiotowej sprawie nie był skomplikowany i nie wymagał przeprowadzania przez Sąd I instancji skomplikowanych analiz. Stąd też nie można czynić temu Sądowi zarzutu, że uzasadnienie wyroku nie zawiera takich skomplikowanych analiz. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.