II SA/Wa 1639/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z urzędu na inne stanowisko służbowe – oddala skargę – Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2007 r. Dz. U. Nr 43, poz. 277 ze zm.), z dniem [...] marca 2011 r. zwolnił skarżącego [...] A. B. z zajmowanego stanowiska służbowego oraz delegowania i z dniem [...] kwietnia 2011 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Oddziale [...] w G. oraz mianował go na stanowisko [...]. W uzasadnieniu podał m.in., że wymieniony pełni służbę w Policji od dnia [...] lipca 2007 r., zaś od dnia [...] lutego 2011 r. został delegowany do czasowego jej pełnienia w Oddziale [...] w G. Następnie dowódca Oddziału [...] w G. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o przeniesienie wymienionego policjanta [...] do pełnienia służby w Oddziale [...] w G. W dalszej części wskazano na konieczność wzmocnienia stanu etatowego powyższej jednostki wynikającą z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa na terenie obiektu Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz na potrzeby służby wyrażające się koniecznością prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji przez Oddział [...] w G., w związku z faktem objęcia przez Polskę z dniem 1 lipca 2011 r. przewodnictwa w Radzie Unii Europejskiej i związane z tym wyzwania stojące przed [...] Policją, która odpowiedzialna będzie za zapewnienie bezpieczeństwa zarówno zagranicznym gościom przybyłym na spotkania, jak i pozostałym obywatelom miasta. Powołał się również na zapis art. 25 ust. 1 ustawy o Policji i konsekwencje z niego płynące w postaci obowiązku podporządkowania się policjanta szczególnej dyscyplinie służbowej stwierdzając jednocześnie, że skarżący został przeniesiony na stanowisko równorzędne do G., a mieszka w G. i będzie otrzymywał równoważnik pieniężny za przejazd do miejsca pełnienia służby. W odwołaniu do Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r., skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego wskazując na brak podstaw do wydania zaskarżonej; decyzji. W uzasadnieniu natomiast podał, że przed wydaniem przedmiotowego rozkazu został delegowany do czasowego pełnienia służby w Oddziale [...] w G., rozumiejąc tym samym dyspozycyjność oraz zdyscyplinowanie i nie sprzeciwił się tej decyzji, gdyż miał pewność, że jest to rozwiązanie tymczasowe. Zatem jego przeniesienie jest wynikiem braku sprzeciwu od rozkazu personalnego o delegowaniu. Ponadto opisał swoją sytuację rodzinną wskazując, że jest on jedyną osobą, która ma możliwość sprawowania opieki nad wymagającą stałej opieki chorą matką, gdyż ani ojciec, ani siostra skarżącego nie mogą się nią zająć ze względu na swoje zobowiązania wynikające z pracy i z nauki. Z kolei dojazdy do nowej jednostki uniemożliwią mu zajmowanie się chorą matką, bowiem poprzednio podróż do pracy zajmowała mu 15 minut, a teraz 1,5 godziny, a za ten "bezowocnie" spędzony czas nie otrzymuje on żadnego wynagrodzenia, który mógłby spożytkować ewentualnie na opiekę nad matką. Ponadto w ten sposób organ narazi się na zbędne koszty przejazdów skarżącego, zaś w myśl art. 32 ust. 1 ustawy, przeniesienie policjanta z urzędu do służby w innej miejscowości wymaga, a contrario, jego zgody i na koniec dodał, że nie uwzględniono słusznego interesu obywatela, a on sam był wielokrotnie wyróżniany oraz uznany przez przełożonych "za jednego z wybitniejszych" funkcjonariuszy w jednostce i w tej sytuacji ma prawo do rozwijania oraz podnoszenia swoich kwalifikacji. Natomiast – jego zdaniem – służba w Oddziale [....] w G. odbiera mu te uprawnienia. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska, odwołania z delegowania, przeniesienia z urzędu oraz mianowania na nowe stanowisko służbowe i ustalił datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego, odwołania z delegowania na dzień [...] maja 2011 r. oraz datę przeniesienia do dalszego pełnienia służby i datę mianowania na nowe stanowisko służbowe na dzień [...] czerwca 2011 r., zaś w pozostałej części utrzymał go w mocy. W uzasadnieniu – powołując się na argumentację organu pierwszej instancji – podał, że w myśl art. 1 ust. 1 ustawy, Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonania tego zadania jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice zaś tej dyspozycyjności określa ustawa oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze, a stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron, albowiem służba w Policji nie jest zwykłą pracą najemną i dlatego też stosunek służbowy ma charakter administracyjnoprawny. W związku z tym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Z tego właśnie względu art. 28 ust. 1 ustawy stanowi, że mianowanie będące źródłem stosunku służbowego następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. Wynika stąd, że konsensusu wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nieustalenie warunków pełnienia tej służby. Ustawowe ograniczenia w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe należy traktować jako wyjątki od zasady dającej przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego. Poza tymi ograniczeniami przełożony właściwy w sprawach osobowych, może bez zgody policjanta przenieść go na inne stanowisko służbowe, w tym na stanowisko równorzędne. W myśl art. 32 ust. 1 ustawy, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Stosownie natomiast do art. 36 ust. 1 ustawy, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby, albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę, natomiast zgodnie z ust. 2 tegoż przepisu, do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta), jeżeli przeniesienie między województwami następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji, właściwy dla województwa, w który policjant ma pełnić służbę. Stosując przy interpretacji powołanych przepisów zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej należy przyjąć, że właściwy komendant Policji jest uprawniony w drodze decyzji uznaniowej, na podstawie art. 36 ustawy, do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w innej miejscowości bez jego zgody. Należy także zauważyć, że ustawa nie określa przy tym żadnych warunków owego przeniesienia, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Tak sformułowany przepis pozwala zatem uznać, że przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany przez właściwy organ oraz uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne i nie ma charakteru dowolności. Decyzja o przeniesieniu i mianowaniu [...] A. B. podjęta została bowiem na wniosek Dowódcy Oddziału [...] w G., wynikający z konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji przez Oddział [...] w G. Komendant Wojewódzki Policji w G., jako organ administracji odpowiedzialny za ochronę ładu i porządku publicznego na podległym mu terenie i zobowiązany do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, zadziałał w tej sprawie wnikliwie i pragmatycznie. Przeniósł bowiem [...] A. B. do posiadającej takie potrzeby jednostki organizacyjnej Policji, o czym świadczy między innymi liczba wakatów w tejże jednostce, która na dzień [...] kwietnia 2011 r. wynosiła [...], jak również wcześniejsze delegowanie policjanta do czasowego pełnienia służby w Oddziale [...] w G. W rozkazie personalnym uwzględniono zarówno dobro służby, jak i interes strony. Mianowanie wymienionego policjanta nastąpiło bowiem na stanowisko równorzędne do zajmowanego pod względem grupy zaszeregowania i stopnia etatowego, a także przyznano mu dodatek służbowy w dotychczasowej wysokości. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu uznano, że nie zasługują, one na uwzględnienie, bowiem każdy policjant winien jest podporządkować się szczególnej dyscyplinie służbowej, wyrażającej się w potrzebie pełnienia służby w tej jednostce, w której – w ocenie przełożonych – jego umiejętności i osiągnięcia zawodowe zostaną najlepiej wykorzystane dla potrzeb służby. Ponadto kwestia posiadanych kwalifikacji, w żaden sposób nie została zdeprecjonowana przez organ pierwszej instancji, bowiem Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie kwestionuje umiejętności oraz wiedzy skarżącego i w ocenie przełożonego jego umiejętności i osiągnięcia zawodowe zostaną wykorzystane dla potrzeb służby w nowej jednostce. Niezasadny jest także wyrażony przez skarżącego pogląd, że pełnienie służby w Oddziale [...] w G. ogranicza jego prawa do realizacji ambicji zawodowych, jak również do prawidłowego i właściwego wykorzystania dotychczasowego doświadczenia. Powyższe nie jest bowiem uzależnione od miejsca pełnienia służby, lecz między innymi od osobistego zaangażowania policjanta. Ponadto ocena policjanta, że jego wiedza, doświadczenie i praktyka może być bardziej efektywnie wykorzystana na szczeblu Komendy Miejskiej Policji w G. powinna pozostać w gestii właściwego przełożonego. W świetle powyższego wzmocnienie stanu osobowego Oddziału [...] w G. o policjanta posiadającego doświadczenie i stosowne kwalifikacje zawodowe, przyczyni się niewątpliwie do poprawy realizacji zadań nałożonych na wymienioną jednostkę organizacyjną. Wskazano również, że kwestia dotycząca dojazdów do nowej jednostki, może wprawdzie stanowić dla niego uciążliwość, jednak ze względu na niezbędność zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, możliwość przeniesienia policjanta do dalszego pełnienia służby w innej jednostce nie może być uzależniona od odległości dzielącej miejsce zamieszkania od miejsca pełnienia służby. Podkreślono, że ustawodawca przewidział możliwość rekompensowania policjantom pełniącym służbę poza miejscem zamieszkania uciążliwości z tym związanych, poprzez zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby oraz zapewnienie w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego bądź kwatery tymczasowej. W konsekwencji argumentacja skarżącego kwestionująca rozkaz personalny o przeniesieniu, nie równoważy potrzeb służby, a samo przeniesienie nie narusza interesu skarżącego. Przepisy ustawy pozostawiają bowiem właściwym przełożonym ocenę zasadności i celowości przeniesienia policjanta. W związku z powyższym stwierdzono, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydając rozkaz personalny nr [...] w dniu [...] marca 2011 r., działał na podstawie i w granicach obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Natomiast zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wniesione przez skarżącego odwołanie wstrzymało wykonanie zaskarżonej decyzji, albowiem rozstrzygnięciu temu nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, jak również nie podlegało ono natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Dlatego też, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, należało uchylić zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i delegowania oraz daty przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Oddziale [...] Policji w G. oraz mianowania policjanta w strukturach nowej jednostki. Niniejszą decyzją zmieniono datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska i delegowania na dzień [...] maja 2011 r. oraz datę przeniesienia i mianowania na dzień [...] czerwca 2011 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa, a to: 1. art. 7 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącego, przy delegowaniu go do pełnienia służby w G. w zakresie umożliwienia mu dalszego pełnienia służby w [...]; 2. art. 8 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie polegające na nieustosunkowaniu się przez organ do wszystkich twierdzeń istotnych do załatwienia sprawy; 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie polegające na braku zajęcia stanowiska w stosunku do wszystkich zarzutów przez niego podniesionych. W uzasadnieniu – powołując się już na zarzuty z odwołania i ich argumentację – podał, że nie sposób uznać, jakoby uwzględniono zarówno interes służby, jak i słuszny interes strony, bowiem zaskarżony rozkaz przyczynił się do powstania po jego stronie dolegliwości związanych z chorobą matki i w konsekwencji pozbawienia jej opieki. Tym samym organ nie uwzględnił jego sytuacji życiowej i osobistej, a wydany rozkaz był konsekwencją braku sprzeciwu, co do czasowego delegowania go. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2007 r. Dz. U. Nr 43, poz. 277 ze zm.), policjant może być m.in. przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości m.in. z urzędu. Zaś w myśl ust. 2 tego przepisu, do przenoszenia policjanta właściwy jest m.in. komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa. Z kolei według art. 32 ust. 1 ustawy, do m.in. zwalniania policjanta ze stanowiska uprawniony jest m.in. komendanta wojewódzki. Z powyższych zatem przepisów wynika, a stanowiły one podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, że po pierwsze w żaden sposób nie można z nich wywieść, iż – wbrew stanowisku skarżącego – do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu, jest wymagana jego zgoda. Rację ma bowiem organ, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Jej hierarchiczność i dyspozycyjność, jako immanentne cechy tej służby, służą wykonaniu nałożonych na tę formację zadań i z tego też powodu obowiązujące w niej zasady zdyscyplinowania różnią się zasadniczo od innych grup zawodowych, z czego skarżący musiał sobie zdawać sprawę przystępując dobrowolnie do jej pełnienia. Innymi słowy mówiąc, służba w Policji charakteryzuje się stosunkiem administracyjnoprawnym i w związku z powyższym to na przełożonym spoczywa obowiązek jednostronnego i władczego kształtowania tzw. polityki kadrowej. Po drugie nieporozumieniem jest zarzut skarżącego o naruszeniu art. 7 k.p.a., przy "delegowaniu" go do pełnienia służby, bowiem to przeniesienie, a nie delegowanie jest przedmiotem niniejszej sprawy. Po trzecie wreszcie, użyte w treści art. 36 ust. 1 sformułowanie "może być przeniesiony" oznacza, że faktycznie decyzja w tym względzie – i tu należy się zgodzić ze skarżącym – ma charakter uznaniowy, tzn. należy do sfery uznania administracyjnego. W praktyce oznacza to, że rozstrzygnięcie w niej zawarte nie może być dowolne, lecz musi wynikać z wszechstronnego oraz bardzo dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a ten cel można osiągnąć jedynie poprzez szczegółowe zbadanie sprawy administracyjnej i utrwalenia owych badań w aktach sprawy. Zatem obowiązki organu w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym skrępowaniu, ponieważ w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę w decyzji uznaniowej jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela wynikającym z treści art. 7 k.p.a. Natomiast z drugiej strony ograniczenie swobody uznania administracyjnego ustawodawca określa poprzez dyrektywy wyboru i wobec powyższego przy wydawaniu tego rodzaju decyzji organ musi rzetelnie i bardzo wnikliwie przeanalizować wszystkie okoliczności danej sprawy aby dojść do przekonania, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki i dopiero wówczas, w konsekwencji, wydać decyzję o takim charakterze. Wobec powyższego podejmując decyzję o charakterze uznaniowym, organ administracji musi przestrzegać m.in. zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej, a więc podejmować wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz kierować się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych (art. 7 k.p.a.). Stąd też jest również zobowiązany do należytego oraz wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.) i musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć oraz ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) i uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując, uznaniowy charakter przepisu nie może więc prowadzić do wydania rozstrzygnięcia dowolnego, tj. bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie oraz bez odniesienia się do wszystkich okoliczności w niej występujących i mogących mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ – w ocenie Sądu – w sposób prawidłowy zastosował się do wymienionych wyżej powinności. Ponadto wskazać należy skarżącemu, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona do badania, czy nie nosi ona cech dowolności, a nie zajmuje się celowością bądź też słusznością takiego rozstrzygnięcia. Innymi słowy mówiąc, decyzja uznaniowa może być przez Sąd uchylona w sytuacji stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów procesowych lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, zaś tego rodzaju naruszenie będzie miało miejsce wówczas, gdy organ pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Zatem analizując powyższe i przenosząc to na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje. Otóż rację należy przyznać skarżącemu, że organ drugiej instancji ustosunkowując się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, nie uwzględnił potrzeby – jak wskazał skarżący – opiekowania się przez niego chorą matką. Jednakże nie ma to, zdaniem Sądu, wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem wymieniony chcąc uzyskać zamierzony przez siebie cel, winien w miarę precyzyjnie wskazać na kierujące nim przesłanki i szczegółowo uzasadnić swoje zarzuty, nie obarczając tym wymogiem organu. Tymczasem poza lakonicznym stwierdzeniem o potrzebie opiekowania się chorą matką, skarżący w żadnym stopniu nie podał, na co matka choruje i w jakim zakresie (czasowym oraz co do formy), potrzebuje jego opieki. Taka zaś argumentacja jest niezbędna do wykazania słusznego interesu skarżącego. Niezależnie od powyższego nie podał, a wymaga to ewentualnej oceny przez organ, z jakich powodów, poza zobowiązaniami wynikającymi z pracy oraz z nauki, które skarżący również posiada, jego ojciec ani siostra nie mogą się zająć chorą matką. Można zatem zasadnie przyjąć, że przy nieznacznej reorganizacji obowiązków wszystkich członków rodziny, matka skarżącego nie zostanie pozbawiona opieki. Tym bardziej, że w trakcie wcześniejszego delegowania skarżącego, takiego problemu wymieniony nie sygnalizował. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że odległość dzieląca G. od G. nie jest aż tak znaczna, aby dezorganizowała życie osobiste skarżącego. Ponadto to właśnie interes służby wymaga i jest to z punku polityki kadrowej optymalne rozwiązanie, aby do służby w G. i w granicach tego samego województwa, przenieść funkcjonariusza mieszkającego w [...] i – co należy podkreślić – bardzo dobrze skomunikowanej, aniżeli z miejscowości znacznie bardziej oddalonej i gorzej skomunikowanej z G. Takie bowiem rozwiązanie – ujmując rzecz hipotetycznie – przy niemożliwości i abstrahując już od powodów niezamieszkania tego ostatniego funkcjonariusza w G., powodowałoby zarówno wymierne straty po stronie interesu służby, jak i po stronie słusznego interesu owego policjanta. Zatem rozstrzygnięcie w stosunku do skarżącego jest – zdaniem Sądu – najbardziej optymalne. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, że nie otrzyma on za to żadnego wynagrodzenia, bowiem – jak słusznie wskazał organ i co jest zgodnie z obowiązującym stanem prawnym – skarżący będzie otrzymywał równoważnik pieniężny za przejazd do miejsca pełnienia służby, zaś to do oceny organu pozostawić należy, czy owe koszty są "zbędne". W szczególności, jeśli się uwzględni opisane już wyżej hipotetyczne rozwiązanie dotyczące policjanta spoza [...]. Przyznać ponadto należy rację organowi, że swoje kwalifikacje bez żadnych problemów i równie dobrze, może skarżący podnosić i rozwijać w nowym miejscu pełnienia służby, bowiem G. nie można zaliczyć do miejscowości, która nie daje takiej możliwości, podobnie jak i nowe miejsce pełnienia służby. Wszak w żaden sposób skarżący nie wykazał, jak służba w Oddziale [...] w G. uniemożliwia mu rozwijanie się w zakresie swoich kwalifikacji i ambicji zawodowych. Stwierdzić ponadto należy, że organ w sposób prawidłowy i przekonywujący uzasadnił interes społeczny, który – zdaniem Sądu – w świetle powyższej analizy dopuszcza jego prymat nad interesem skarżącego. Z tego mianowicie powodu, że wskazał na [...] istniejących wakatów w Oddziale [...] w G., zaś z drugiej musi on zapewnić bezpieczeństwo na terenie komendy wojewódzkiej, a ponadto przy tak szczupłej obsadzie personalnej nie był on w stanie prawidłowo realizować ustawowe zadania wynikające z objęciem przez Polskę w dniu 1 lipca 2011 r. przewodnictwa w Radzie Unii Europejskiej. Reasumując, organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się – zdaniem Sądu – ani naruszenia przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, ani też przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wszak – i co winno być oczywiste dla skarżącego – konsensusu w służbie wymaga się jedynie (co do zasady) przy przyjęciu do służby w Policji, a nie do ustalania warunków jej pełnienia. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.