II SA/Łd 1380/11

Dnia 15 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant p.o. asystenta sędziego Nina Krzemieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zatwierdzenia podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nr [...] z dnia [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego W. Ł. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. działając na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a., art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. Nr 79 z 2001r. poz.856 ze zm.), art. 143, 144, 145, 146 i 148 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. nr 46 z 2000 r., poz. 543 ze zm.) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia 4 października 2006 r. znak TP.7430-24/06. Jak ustalono w toku postępowania, pismem z dnia 13 czerwca 2006 r. W. i J. małżonkowie Ł. zwrócili się do organu I instancji z wnioskiem o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału działki nr 1415 położonej w K., przy ul W. oraz wydanie decyzji zatwierdzającej projekt podziału. Pismo to zostało podpisane własnoręcznie przez obydwoje współwłaścicieli dzielonej nieruchomości. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2006 r. znak TP.I.73270/24/2006 Wójt Gminy K. pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości. Rzeczone postanowienie uzyskało przymiot ostateczności. W dniu 27 września 2006 r. W. Ł. ponownie wniósł o wydanie decyzji zatwierdzającej zaproponowany podział nieruchomości. Decyzją z dnia z dnia 4 października 2006 r. TP.7430-24/06, Wójt Gminy K. zatwierdził podział nieruchomości położonej w K. przy ul. W. 1, oznaczonej nr ewid. 1415 o powierzchni 5225m2, uregulowanej w KW Nr [...] na działki nr 1415/1, 1415/2 i 1415/3. W decyzji wskazano, że działka oznaczona nr 1415/3 o pow. 639 m2 wydzielona w wyniku podziału pod drogi publiczne, przechodzi z mocy prawa na własność Gminy K. za odszkodowaniem, zaś działki o nr 1415/1 i 1415/2 będą stanowiły samodzielne działki budowlane. Powyższe rozstrzygnięcie na skutek odwołania W.Ł. zostało następnie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 16 listopada 2006 r. KO-5999 utrzymane w mocy. Decyzja Kolegium nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. Pismem z dnia 30 kwietnia 2007 r. W. Ł. wystąpił do organu w sprawie odstąpienia od podziału działki, po rozpatrzeniu którego ostateczną decyzją z dnia 13 czerwca 2007 r. Wójt Gminy K. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 4 października 2006 r. w sprawie podziału działki. Wobec powyższego pismem z dnia 10 stycznia 2011 r., sprecyzowanym następnie pismem z dnia 10 lutego 2011 r. W. Ł. w trybie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia 4 października 2006 r. znak TP.7430-24/06, zatwierdzającej podział nieruchomości położonej w K. przy ul. W. 1, oznaczonej nr ewid. 1415, podnosząc, iż rzeczona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ustalony stan faktyczny sprawy uzasadniał w przekonaniu Kolegium wydanie decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia 4 października 2006 r., bowiem w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z podstaw stwierdzenia nieważności, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Rozważana decyzja z dnia 4 października 2006 r. wydana została na podstawie przepisów art. 93 ust. 1, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1 i art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i - w przekonaniu Kolegium - nie można postawić jej zarzutu wydania z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja o podziale nie zawiera żadnych wad formalnych ani materialnych, zwłaszcza, że dokonany podział był zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonym uchwałą nr XXXVI/296/2005 z dnia 20 października 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Łódz. nr 378, poz. 3952). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W. Ł. wniósł o uchylenie decyzji Kolegium i stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej podział jego nieruchomości z dnia 4 października 2006 r. Zdaniem strony, organ błędnie przyjmuje, że decyzja o podziale nieruchomości została wydana po rozpatrzeniu wniosku jego i jego żony J.Ł., która w tym czasie przebywała za granicą. W. Ł. oświadczył, że oboje z żoną nie składali żadnego wniosku w sprawie podziału, zaś dokonany podział nastąpił wbrew ich woli. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając między innymi na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 156 § 1, art. 157 § 1, art. 158 § 1 k.p.a. - utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r. nr [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ omówił przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, określone w art. 156 § 1 k.p.a. i reguły obowiązujące w toku postępowania nieważnościowego, wyjaśniając, że obowiązkiem Kolegium w tej sprawie było przeanalizowanie decyzji o podziale w kontekście wszystkich ustawowych podstaw stwierdzenia nieważności decyzji, określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., przy czym ocena tych okoliczności powinna odnosić się do stanu prawnego i stanu faktycznego sprawy, istniejących w dniu wydania kwestionowanej decyzji, tj. w dniu 4 października 2006 r. Rozpatrując załączony do sprawy materiał dowodowy Kolegium stwierdziło, iż stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] r. o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia 4 października 2006 r. znak: TP.7430-24/06 jest prawidłowe, gdyż ani okoliczności podnoszone przez W.Ł. w jego wnioskach: o stwierdzenie nieważności decyzji i o ponowne rozpatrzenie sprawy, ani ustalone z urzędu przez organ w toku postępowania nie uzasadniają tezy, iż kwestionowana decyzja o zatwierdzeniu podziału nieruchomości została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W opinii Kolegium sporna decyzja nie jest również dotknięta żadną inną wadą, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Decyzja o zatwierdzeniu podziału nieruchomości położonej w obrębie K., oznaczonej jako działka nr 1415, wydana została w pierwszej instancji przez Wójta Gminy K., a więc organ właściwy zarówno rzeczowo (art. 96 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami), jak i miejscowo (zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 K.p.a.) do rozpatrzenia sprawy. W kontekście art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ wskazał, iż przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o realnie istniejącą podstawę prawną, którą stanowiły przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami: art. 93 ust. 1, 2 i 3, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1 i 1a, art. 98 ust. 1 oraz stosowne przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. nr 268, poz. 2663). Decyzja Wójta Gminy K. nie jest też obarczona drugą z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to znaczy nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Postępowanie w sprawie podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1415 zostało wszczęte na wniosek osób posiadających interes prawny to jest właścicieli nieruchomości, którymi byli W.Ł. i jego żona J.Ł. Wspomniany wniosek został podpisany przez oboje małżonków. Powoływanie się przez skarżącego na fakt, iż jego żona zamieszkiwała w tym czasie poza granicami kraju, a zatem nie mogła osobiście podpisać wniosku nie może odnieść zamierzonego skutku, bowiem nawet jeżeli J. Ł. zamieszkiwała za granicą już w dacie wystąpienia z wnioskiem o podział nieruchomości, to okoliczność ta nie stanowiła jeszcze przeszkody w złożeniu przez nią podpisu pod wnioskiem, tym bardziej, że forma tego dokumentu nie wzbudza wątpliwości Kolegium co do jego autentyczności. Jeżeli natomiast strona powołuje się na jego sfałszowanie, to na niej, a nie na organie spoczywa ciężar udowodnienia tej okoliczności. Fakt, iż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, stanowi jedną z przyczyn wznowienia postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., a nie przyczynę stwierdzenia nieważności decyzji. Wznowienie postępowania w oparciu o tę podstawę musi być jednak poprzedzone stwierdzeniem sfałszowania dowodu, orzeczonym przez sąd lub inny organ. Dalej Kolegium stwierdziło, że przed wydaniem decyzji Wójt Gminy K. wydał postanowienie w trybie art. 93 ust. 4 i 5 tej ustawy, w którym pozytywnie zaopiniował przedłożony mu wstępny projekt podziału działki nr 1415 jako zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. Postanowienie to nie zostało zaskarżone w drodze zażalenia, skutkiem czego stało się ostateczne i wiążące dla organu na dalszym etapie postępowania. Projekt podziału nieruchomości uwidoczniony na mapie sytuacyjnej nieruchomości z projektem podziału nr ewid. 052-91/2006, stanowiącej załącznik do decyzji Wójta Gminy K. o zatwierdzeniu podziału nieruchomości, jest powieleniem koncepcji podziału, która uprzednio została pozytywnie zaopiniowana przez ten organ. Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy potwierdzają stanowisko wyartykułowane w uzasadnieniu skarżonej decyzji (a wcześniej w uzasadnieniu postanowienia z dnia 28 czerwca 2006 r. znak: TP 1.73270/24/2006), iż proponowany przez W. i J. Ł. podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1415 jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego, zarówno gdy chodzi o przeznaczenie terenu, jak i możliwość zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Dotyczy to wszystkich działek wyodrębnionych w wyniku podziału: działek nr 1415/1 i 1415/2, położonych na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 1.MN/U.7- o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, nadających się do zagospodarowania na cel określony w planie i spełniających szczegółowe wymogi planistyczne co do powierzchni i szerokości frontu działki oraz działki nr 1415/3, położonej w całości na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami: KDL 20 i KDL 21, o przeznaczeniu pod drogi publiczne gminne (odpowiednio ulicę P. i ulicę W.). Zdaniem Kolegium, przeprowadzona w toku postępowania analiza decyzji Wójta Gminy K. z dnia 4 października 2006 r. znak: TP.7430-24/06 pod kątem wydania jej z rażącym naruszeniem prawa nie wykazała, aby decyzja ta była dotknięta tego rodzaju wadą. Abstrahując od przesłanek materialnoprawnych decyzji, Kolegium uznało, że w toku postępowania podziałowego nie doszło także - wbrew twierdzeniom W.Ł. - do rażącego naruszenia przepisów art. 10 § 1, art. 28, art. 40, art. 109 § 1 k.p.a. W. Ł. nie sprecyzował konkretnie, na czym miałoby polegać uchybienie przez organ wskazanym przepisom, odnoszącym się generalnie do kwestii udziału strony w postępowaniu administracyjnym i obowiązku organu doręczania jej pism (w tym decyzji), i w stosunku do której ze stron miałyby one zostać naruszone. Kwestia ta nie podlega jednak analizie w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, albowiem niezawiniony przez stronę brak udziału w postępowaniu administracyjnym stanowi ewentualną podstawę do wznowienia postępowania, będącego odrębnym trybem weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Ustosunkowując się natomiast do zarzutu błędnego, zdaniem strony, określenia adresu nieruchomości będącej przedmiotem postępowania w decyzji Wójta Gminy K. z dnia 4 października 2006 r. i w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nr S.K.O-806/2011, organ wyjaśnił, że kwestia ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, albowiem nie zachodzą żadne wątpliwości co do tożsamości nieruchomości. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że w odniesieniu do decyzji Wójta Gminy K. z dnia 4 października 2006 r. nie są spełnione także pozostałe przesłanki, określone enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 3-7 k.p.a. Co do ostatniej z wymienionych przesłanek, na którą wyraźnie powoływał się W.Ł. we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (nie precyzując jednak swojego zarzutu w tym zakresie), Kolegium wyjaśniło, że przepis art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. odsyła do przepisów szczególnych, w których ustawodawca przewidział sankcję nieważności decyzji w przypadku ziszczenia się warunków określonych w ich treści (tzw. klauzule nieważności). Są to sytuacje wyjątkowe i muszą wynikać wprost z przepisów prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. W. Ł. wniósł o uchylenie decyzji wydanych przez Kolegium i stwierdzenie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia 4 października 2006 r. o podziale nieruchomości. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a., art. 28 k.p.a., art. 40 k.p.a., art. 109 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że wniosek o podział działki został podpisany przez współwłaścicieli oraz, że J. Ł. była stroną postępowania podziałowego. Jak wynika z akt sprawy J.Ł. zaprzeczyła jakoby podpisywała jakikolwiek wniosek w tym zakresie, a zatem istnieje uzasadnione podejrzenie, nie tylko braku powiadomienia jej o toczącym się postępowaniu, ale również o fałszerstwie dokumentu (podrobienie podpisu). W tych okolicznościach – zdaniem skarżącego - SKO winno na podstawie art. 304 § k.p.k. w związku z art. 3 k.p.a. powiadomić organy ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, tym bardziej, że w świetle stanowisk stron niniejszego postępowania czynu tego mógł się dopuścić urzędnik samorządowy. W tej sytuacji bezspornie zaskarżona decyzja zapadła również z naruszeniem art. 8 k.p.a., ponieważ Kolegium nie wyjaśniło podnoszonych przez strony rozbieżności w zgromadzonej dokumentacji w zakresie podpisania wniosku podziałowego. Skoro bowiem - wniosek ten, co wyraźnie wynika z uzasadnienia decyzji jest najistotniejszym dowodem w sprawie - to podważenie tego dokumentu przez zainteresowanych właścicieli działki musi skutkować uznaniem, iż decyzja podziałowa wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w motywach decyzji. Postanowieniem z dnia 15 marca 2012r. z urzędu zawiadomiono Prokuraturę Rejonową w Pabianicach o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 270 §1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (Dz.U. nr 88, poz. 553 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy prawa w stopniu skutkującym jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż postępowanie prowadzone w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest nową sprawą, a nie kontynuacją postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, zakończonego decyzją ocenianą w trybie postępowania nieważnościowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu jedynie wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej tą decyzją. Przepis art. 156 § 1 k.p.a., wielokrotnie przywoływany w niniejszej sprawie, stanowi, iż nieważność decyzji stwierdza się jeżeli: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią pozostaje ustalenie, czy wszyscy współwłaściciele nieruchomości, położonej w K., przy ul. W. , stanowiącej działkę o ewidencyjnym numerze 1415 wnioskowali o jej podział. O ile bowiem zgodzić należy się z organem, iż, co do zasady, pominięcie określonego podmiotu jako strony postępowania, stanowić może co najwyżej podstawę do żądania wznowienia postępowania, o tyle w przypadku gdy, przesłankę pozytywną wydania określonej decyzji stanowić może wyłącznie żądanie określonego podmiotu (jak w tym przypadku wszystkich współwłaścicieli nieruchomości podlegającej podziałowi), jego brak rozpatrywać należy w kategoriach rażącego naruszenia prawa, stanowiącego podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie bowiem z treścią art. 97 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli nieruchomość jest przedmiotem współwłasności lub współużytkowania wieczystego, podziału można dokonać na wniosek wszystkich współwłaścicieli lub współużytkowników wieczystych. Z oświadczeń składanych przez J.Ł. w toku postępowania nieważnościowego wynika, iż nie tylko nie brała ona udziału w toczącym się postępowaniu podziałowym, lecz również nie składała wniosku o podział nieruchomości, której pozostawała współwłaścicielką. W tym kontekście, rozważenia przez organ wymagała kwestia ustalenia, czy podpis znajdujący się pod wnioskiem z dnia 13 czerwca 2006r., inicjującym postępowanie podziałowe, złożony został przez J.Ł. W aktach sprawy brak jest bowiem jakiegokolwiek innego dokumentu, który wskazywałby na wyrażenie przezeń woli dokonania podziału nieruchomości. Okoliczności wspomnianej nie można przy tym traktować jako dowodu, na którego podstawie ustalono istotne w sprawie okoliczności faktyczne, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem nie obejmowała ona "wyjaśnienia sprawy" (tj. ustalenia stanu faktycznego w toku postępowania wyjaśniającego) lecz określała prawidłowość jej wszczęcia. Osobną kwestią pozostaje natomiast ustalenie sprawcy ewentualnego podrobienia podpisu J.Ł. skoro podpis ten znajduje się na wspólnym wniosku małżonków Ł., zaś autentyczności własnego podpisu skarżący kwestionował. Skoro zatem, organ w toku postępowania nieważnościowego powziął z urzędu wiedzę na temat możliwości popełnienia przestępstwa, polegającego na podrobieniu podpisu J.Ł. pod wnioskiem o wszczęcie postępowania, winien był skierować stosowne zawiadomienie do organów ścigania oraz, na podstawie art. 97 § 1 p kt 4 k.p.a., zawiesić postępowanie nieważnościowe do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, związanego z oceną wiarygodności dokumentu, stanowiącego podstawę wszczęcia postępowania podziałowego. Rozstrzygnięcie sprawy przed ustaleniem powyższych okoliczności stanowi zaś naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., bowiem w istocie nie ustalono (w kontekście oświadczeń składanych przez J.Ł.), czy z wnioskiem o podział nieruchomości wystąpili wszyscy jej współwłaściciele. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zaś po myśli art. 200 p.p.s.a. zasądzając ona rzecz skarżącego ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu przezeń wpisowi sądowemu. Z uwagi natomiast na charakter prawny zaskarżonej decyzji (niewymagającej wykonania i nienadającej się do wykonania) za bezprzedmiotowe uznano orzekanie w trybie art. 152 p.p.s.a. w spawie jej wykonywania do dnia uprawomocnienia się wyroku. B.C.