II SA/Wa 2633/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skargi P. G. – redaktora naczelnego dziennika "L" na odmowę Zarządu Głównego Polskiego Związku Łowieckiego w przedmiocie udzielenia informacji prasowej postanawia – odrzucić skargę, – zwrócić skarżącemu P. G. uiszczony wpis w kwocie 200 zł (dwieście złotych). Redaktor Naczelny dziennika "L." P. G. pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. zwrócił się do Zarządu Głównego Polskiego Związku Łowieckiego z wnioskiem o udzielenie informacji prasowej oraz informacji publicznej na temat kosztów przyjętych do kalkulacji ceny szkolenia na uprawnienia podstawowe do wykonywania polowania przez Zarządy Okręgowe PZŁ w W. i G. w [...] r., w podanych we wniosku pozycjach kosztów. W odpowiedzi na powyższe, rzecznik prasowy PZŁ pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. odmówił udzielenia powyższej informacji twierdząc, że zgodnie z § 3 pkt 1 Uchwały nr 8 Naczelnej Rady Łowieckiej z dnia 25 września 2001 r., szkolenie nowo wstępujących do Polskiego Związku Łowieckiego i kandydatów na selekcjonerów organizuje zarząd okręgowy PZŁ, dla osób zamieszkałych na terenie danego okręgu i w związku z powyższym szczegółowe zapytania dotyczące organizacji oraz przeprowadzenia szkolenia należy kierować do zarządów okręgowych PZŁ będących przedmiotem wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Redaktor Naczelny dziennika "L." powtórnie zażądał udzielenia odpowiedzi na swój wniosek wskazując, że uchwały wewnętrznych organów PZŁ nie są prawem powszechnie obowiązującym. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. rzecznik prasowy PZŁ odmówił udzielenia informacji powołując się na fakt udzielenia jej przez zarządy okręgowe PZŁ w G. i L. Redaktor Naczelny dziennika "L." zwrócił się pismem z dnia [...] września 2011 r. (data nadania w dniu [...] września 2011 r.) do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] października 2011 r., skarżący P. G. wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia wnioskowanej informacji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucając zaskarżonej odmowie z dnia [...] sierpnia 2011 r. i z dnia [...] sierpnia 2011 r.: 1. naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy Prawo prasowe poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą okoliczności odmowy udzielenia informacji prasowej przez Zarząd Główny Polskiego Związku Łowieckiego, 2. naruszenie art. 4 ust. 3 ustawy poprzez niezachowanie wymagań jakie powinna spełniać odmowa udzielenia informacji prasowej w postaci wskazania powodów odmowy i zwłokę w jej udzieleniu, 3. naruszenie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą okoliczności odmowy udzielenia informacji publicznej przez Zarząd Główny Polskiego Związku Łowieckiego. W uzasadnieniu natomiast podał m.in., że – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – nie zwracał się o informacje dotyczące Zarządu Okręgowego w L. W odpowiedzi na skargę Polski Związek Łowiecki wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że nie odmówił udzielenia informacji, lecz nie będąc w jej posiadaniu, wskazał jedynie podmioty, które ją posiadają. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm.), przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności. W świetle powyższego przepisu bezspornym zatem jest, że po pierwsze żądane we wniosku Redaktora Naczelnego dziennika "L." informacje dotyczące kosztów przyjętych do kalkulacji ceny szkolenia na uprawnienia podstawowe do wykonywania polowania przez Zarządy Okręgowe PZŁ w W. i G. w [...] r., w podanych we wniosku pozycjach kosztów są informacją prasową, a po drugie zaś, że Zarząd Główny Polskiego Związku Łowieckiego jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia tej informacji, o ile – oczywiście – znajduje się w jej posiadaniu. Natomiast w myśl art. 3a ustawy, z zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198). W tym miejscu należy wyrazić pogląd, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Z tego mianowicie powodu, że Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania do udostępnienia informacji publicznej, ponieważ ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania tegoż Kodeksu jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji. Oznacza to zatem, że nie stosuje się przepisów k.p.a. do czynności materialnotechnicznej polegającej na jej udzieleniu, bądź – jak w przypadku ustawy Prawo prasowe – do odmowy udzielenia informacji, bowiem powyższa odmowa nie ma charakteru decyzji administracyjnej. Skoro tak, to uzależnienie wniesienia skargi na odmowę udzielenia informacji prasowej nie jest obwarowane uprzednim, co już wyżej zasygnalizowano, wniesieniem środka zaskarżenia, czy też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Dodać w tym miejscu należy, że jeśli ustawodawca uzależnia zaskarżenie bezczynności od wniesienia powyższych środków, to czyni to w sposób wyraźny, zaś co się tyczy bezczynności dotyczącej wniosku o udostępnienie informacji publicznej, to przepisu takiego brak jest w powyższej ustawie. Podobnie stanowisko znajduje swoje uzasadnienie w judykaturze (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05). Powyższa ocena ma również swoje uzasadnienie w fakcie, że postępowanie w sprawie uzyskania informacji prasowej ma szczególny charakter i jeśli chodzi o terminy jej udzielenie, jest nawet bardziej rygorystyczne, aniżeli w ustawie o dostępie do informacji publicznej. I tak według art. 4 ust. 1 ustawy Prawo prasowe, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej w terminie trzech dni. Zatem hipotetyczna autorewizja organu po ewentualnym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, kłóciłaby się z wykładnia celowościową ustawy i intencją ustawodawcy co do powinności stosunkowo bardzo szybkiego udzielnia informacji prasowej. Wobec takiej analizy stwierdzić zatem należy, że przy odmowie udzielenia informacji prasowej, nie ma zastosowania przepis art. 53 § 2 in fine ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a mianowicie gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie po wystosowaniu przez skarżącego takiego wezwania w dniu [...] września 2011 r., to skargę do sądu wnosi się w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania. Stąd też – w myśl art. 4 ust. 4 ustawy Prawo prasowe, odmowę udzielenia informacji można zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie ostatnia odmowa organu nastąpiła za pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. i w związku z tym termin wniesienia skargi do Sądu upłynął w dniu [...] września 2011 r., zaś skarżący złożył ją po tym terminie, a mianowicie dopiero w dniu [...] października 2011 r. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 2 i § 3, a w sprawie kosztów na podstawie art. 231 § 1 pkt 1) cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.