II OSK 1986/12

Dnia 23 stycznia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms /spr./ sędzia NSA Leszek Kamiński sędzia del. WSA Robert Sawuła Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Po 1062/11 w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżony wyrok, 2) uchyla zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2011 r., 3) zasądza na rzecz skarżącego J. A. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu kwotę 1310 (jeden tysiąc trzysta dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2011 r., którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] lutego 2011 r. o warunkach zabudowy i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Prezydent Miasta Poznania, po ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemną halą garażową, na działkach nr [...] i [...], obr. G. w P. przy ul. D. W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z tym, iż planowana inwestycja przewidziana jest do realizacji w głębi nieruchomości, w celu prawidłowego ustalenia parametrów dla planowanej inwestycji, a przede wszystkim ustalenia przebiegu obowiązującej linii zabudowy, obszar analizowany rozszerzono tak, aby w jego granicach znalazła się działka położona przy ul. D. [...], która jest zagospodarowana w sposób umożliwiający ustalenie przebiegu obowiązującej linii zabudowy dla planowanej inwestycji. W konsekwencji od północy, południa oraz zachodu obszar analizowany wyznaczono w promieniu 50 m (minimalny promień obszaru analizowanego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynosi 50 m), natomiast od wschodu w odległości około 127 m. Organ wyjaśnił, iż w tak wyznaczonym obszarze znajdują się: działki położone wzdłuż ul. D. z budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi oraz budynkiem dydaktycznym [...]; z budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi; działki położone wzdłuż ul. U. z budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, niezabudowane działki istniejące w głębi nieruchomości położonych przy ul. D. Odnosząc się do istniejącej w tym obszarze zabudowy organ wyjaśnił, że dokonał analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich i za podstawę analizy przyjął obszar stanowiący jednorodny układ pod względem funkcji (zabudowa mieszkalna wielorodzinna) i gabarytów zabudowy, w którym pominięto działki niezabudowane oraz działki, na których istnieje zabudowa mieszkalna jednorodzinna, ponieważ pod względem funkcji oraz gabarytów zabudowa taka nie nawiązuje do jednorodnego charakteru zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. W obszarze analizowanym przeważa zabudowa mieszkalna wielorodzinna zlokalizowana wzdłuż ciągów komunikacyjnych, we frontowych częściach nieruchomości, ale także pojawia się zabudowa zlokalizowana w głębi nieruchomości, w tzw. "drugiej linii zabudowy" (budynek położony przy ul. D. [...] oraz działka nr [...] położona przy ul. D. [...], dla której wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę). Tym samym planowana inwestycja kontynuuje funkcję zabudowy występujące w obszarze analizowanym oraz parametry, linię zabudowy, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabaryty i formę architektoniczną obiektów budowlanych zlokalizowanych na tym obszarze, tym samym zamierzenie spełnia warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Ponadto organ wyjaśnił, iż planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej, istniejące i projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, a teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych oraz planowane zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania A. B. oraz T., uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] lutego 2011 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w tej sprawie doszło do nieuzasadnionego poszerzenia obszaru analizowanego w kierunku wschodnim i przyjęcia promienia obszaru o długości 127 m., nie znajdującego oparcia w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). W tej sprawie zabudowa znajduje się nie tylko od strony wschodniej, zaś organ niedostatecznie wyjaśnił, dlaczego jedynie działka położona przy ul. D. [...] miałaby być miarodajna dla ustalenia warunków zabudowy. Powołując się na § 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wskazał, że linia zabudowy nie zawsze musi stanowić kontynuację istniejącej linii zabudowy, bowiem przepis § 4 ust. 4 powołanego rozporządzenia nie uzależnia wyznaczenia innej linii zabudowy, jak argumentuje to organ pierwszej instancji, od istnienia "drugiej linii zabudowy", ale od wyników analizy, a przepis art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma na celu blokowania inwestycji, ale zachowanie ładu przestrzennego w terenie. Ponadto za błędne Kolegium uznało założenie organu I instancji, że działkę, dla której wydane zostało pozwolenie na budowę dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego, należy traktować na równi z działką zabudowaną, o której mowa art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Za niedopuszczalne organ odwoławczy uznał pominięcie działek zabudowanych budynkami jednorodzinnymi, bowiem przepisy nie dopuszczają takiej możliwości, aby brać pod uwagę jedynie niektóre działki z obszaru analizowanego. Wadliwie wyznaczony obszar analizowany, nieprawidłowo przeprowadzona analiza i nieprawidłowe przedstawienie jej wyników (ustaleń) w formie opisowej i graficznej, praktycznie w każdym przypadku musi skutkować uchyleniem wydanej na ich podstawie decyzji, gdyż przeprowadzenie analizy przez organ odwoławczy stałoby w sprzeczności z art. 136 i 138 § 2 K.p.a. oraz naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania. W ocenie Kolegium nadal niewyjaśnione zostały kwestie dotyczące dostępu do drogi publicznej. Jakkolwiek na etapie uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy inwestor nie musi legitymować się prawem do nieruchomości, które zamierza zabudować, to muszą one mieć już zapewniony dostęp do drogi publicznej. Terenem inwestycji jest w istocie działka nr [...], a poprzez działkę [...] odbywać się ma obsługa komunikacyjna planowanej zabudowy. Kolegium wskazało, iż brak jest dowodów, że każdoczesnemu właścicielowi działki o nr [...] przysługuje służebność drogi koniecznej wytyczona na działce o nr [...], stanowiącej własność Miasta Poznania i zarządzanej przez Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Mieszkaniowej w Poznaniu. Ponadto organ pierwszej instancji nie wyjaśnił kwestii braku określenia w decyzji szerokości elewacji frontowej zgodnie z powołanym rozporządzeniem, mimo, że z uzasadnienia decyzji wynika, że planowana inwestycja kontynuuje szerokość elewacji frontowej budynków charakterystycznej dla zabudowy występującej w obszarze analizowanym. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że analiza obszaru nie została sporządzona w sposób umożliwiający ocenę, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone przepisem art. 61 ust. pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obszar analizowany wyznaczono od północy, południa i wchodu w promieniu 50 m, natomiast od wschodu w odległości około 127 m od granic działki objętej inwestycją. Poza granicami obszaru analizowanego znajdują się działki zabudowane, ulica U. oraz tereny z drugiej jej strony, które mogły zostać ocenione na etapie sporządzania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Sąd pierwszej instancji uznał, że rozważenia wymagało, czy można ograniczyć obszar analizowany tak, jak przyjęto w analizie i decyzji organu I instancji, do obszaru niesymetrycznie wyznaczonego, poprzez przeprowadzenie oceny, czy obszar poza wyznaczonymi liniami w całości lub znacznej części różni się urbanistycznie od obszaru przyjętego do analizy. Jedynym uzasadnieniem dla "rozciągnięcia" obszaru analizowanego w jednym kierunku było znalezienie punktu odniesienia dla planowanej zabudowy na działce zlokalizowanej w znacznej odległości od linii granicznej drogi publicznej. Ponadto niedopuszczalne jest pominięcie na etapie ustalania wskaźników i parametrów dotyczących nowej zabudowy, działek zabudowanych budynkami jednorodzinnymi. Na potrzeby analizy należy uwzględnić wszystkie nieruchomości położone w wyznaczonym na jej potrzeby obszarze. W ocenie Sądu pierwszej instancji zasadne było zatem uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał również, że inwestor nie wykazał, że działka nr [...] ma rzeczywisty dostęp do drogi publicznej. Działki nr nr [...] i nr [...] stanowią własność różnych podmiotów. Powyższe okoliczności wymagały rozważenia przez organ I instancji, który przyjął, w ślad za wnioskiem, iż teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, bowiem działka nr [...] zlokalizowana jest przy ul. D. Kwestia dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej wymaga w tym przypadku wyjaśnienia. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 52 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący podniósł, że postępowanie w tej sprawie toczy się już kilka lat i Samorządowe Kolegium Odwoławcze już trzykrotnie uchylało decyzję o warunkach zabudowy, podnosząc wobec nich coraz to nowe zastrzeżenia. Za poszerzenie obszaru analizowanego w kierunku wschodnim przemawiało istnienie w promieniu 127 m od granicy obszaru objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy budynku mieszkalnego w tzw. drugiej linii zabudowy, a także okoliczność wydania pozwolenia na budowę dla kolejnego podobnie zlokalizowanego budynku, którego realizacja już się rozpoczęła. Obszar analizowany wyznaczony wokół działki budowlanej nie musi być symetryczny. Wytyczony obszar analizowany powinien obejmować teren, który wyodrębnia się od innych terenów pod względem pełnionej funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (w tej sprawie zabudowa wielorodzinna, w sąsiedztwie której występuje także zabudowa jednorodzinna). Nowa zabudowa powinna znajdywać swe uzasadnienie na zasadzie kontynuacji w zabudowie i zagospodarowaniu terenu w bliższym i dalszym sąsiedztwie, a nie koniecznie z parametrami, cechami i formami wszelkiej zabudowy, występującej w obszarze analizowanym. Natomiast zasady dobrego sąsiedztwa nie stosuje się, zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, co oznacza, że nie było podstaw, by ujmować je w przeprowadzonych przez organ analizach urbanistycznych. Określenie granic terenu planowanej inwestycji jest autonomicznym uprawnieniem inwestora, a rolą organ jest wyłącznie odniesienie się do tak określonych granic terenu. Zarówno Sąd pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy naruszyły to uprawnienie inwestora, ponieważ wskazały, że inwestycja w istocie ogranicza się wyłącznie do działki nr [...], a tylko deklaruje chęć realizacji na działce nr [...], w sytuacji gdy na działce tej miałaby się znaleźć tylko droga dojazdowa i 10 miejsc parkingowych. Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął, że zamiarem inwestora jest realizacja dwóch odrębnych inwestycji, dla których wymagane jest odrębne spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przytaczając takie podstawy kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – wiążą się ściśle z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz stosowaniem tych przepisów przez organ odwoławczy, samorządowe kolegium odwoławcze, w toku rozpoznawania sprawy na skutek odwołania wniesionego od decyzji organu pierwszej instancji, a w tym kontekście z oceną legalności zaskarżonej decyzji organu odwoławczego przez sąd administracyjny. Z analizy uzasadnienia zaskarżonego wyroku, można wyprowadzić wniosek, że zdaniem Sądu pierwszej instancji, jeżeli organ odwoławczy ma zastrzeżenia co do przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na obszarze analizowanym wyznaczonym wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek inwestora, to konieczne jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy termu organowi do ponownego rozpoznania. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji podziela w istocie rzeczy stanowisko organu odwoławczego, że organ ten nie może rozpoznać sprawy co do jej istoty, po ewentualnym uzupełnieniu materiału dowodowego i wyjaśnieniu dodatkowych okoliczności sprawy, a więc nie może we własnym zakresie dokonywać analizy zabudowy i zagospodarowania terenu wokół działki, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Pogląd, że organ odwoławczy nie może we własny zakresie dokonać ustalenia i oceny, czy spełniony jest warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z tego tylko powodu, że ma zastrzeżenia co do obszaru objętego analizą lub wniosków wyprowadzonych z tej analizy, jest niezgodny z tym przepisem. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy, tak jak w każdej sprawie administracyjnej, załatwienie sprawy jest obowiązkiem organu pierwszej instancji, a w razie wniesienia odwołania jest obowiązkiem organu odwoławczego. Trafnie podniesiono w skardze kasacyjnej, że organ odwoławczy powinien rozpoznać sprawę co do jej istoty, stosując przepisy prawa materialnego i nie może ograniczyć się do wskazania krytycznych uwag odnośnie postępowania przed organem pierwszej instancji i wydanej przez ten organ decyzji. Kompetencja organu odwoławczego obejmuje rozpoznanie sprawy, a nie tylko ocenę postępowania i decyzji organu pierwszej instancji, co oznacza, że organ odwoławczy ma obowiązek ustalić, czy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, który obejmuje przeprowadzoną analizę, ewentualnie po uzupełnieniu tego materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym, spełniony jest warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchylenie się od wykonania tego obowiązku stanowi naruszenie także tego przepisu, niezależnie od równoczesnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Akceptacja takiego rozumienia i stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzasadnia stwierdzenie, że przepis ten został naruszony także przez Sąd pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie jest to tym bardziej wyraziste, że postępowanie administracyjne toczy się od października 2006 r. i w tej sprawie organ odwoławczy już dwukrotnie uchylał decyzje organu pierwszej instancji (decyzja SKO z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz decyzja SKO z dnia [...] stycznia 2010 r.), a zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. uchylił po raz trzeci decyzje organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Trafny jest również zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej co do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie jest trafne stanowisko Sądu pierwszej instancji, podzielające pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż dostęp do drogi publicznej oznacza, że teren objęty wnioskiem, na którym ma powstać nowa zabudowa ma nie tylko rzeczywisty, ale także prawny dostęp do drogi publicznej. Istota decyzji o warunkach zabudowy polega na tym, że inwestor nie ma obowiązku wykazania tytułu prawnego do nieruchomości znajdujących się na terenie objętym wnioskiem. Trafnie podniesiono w skardze kasacyjne, że to inwestor określa granice terenu objętego wnioskiem, na którym zamierza realizować określone przedsięwzięcie inwestycyjne. Jeżeli więc inwestor wskazał jako teren inwestycji także działkę nr [...], przez którą będzie dostęp do drogi publicznej z działki nr [...], to przedmiotem oceny może być to, czy działka nr [...] może być wykorzystana w tym celu, przy spełnieniu określonych warunków, a nie to czy inwestor ma już tytuł prawny do korzystania z tej działki. Decyzja o warunkach zabudowy ma określać warunki w zakresie dostępu do drogi publicznej, których spełnienie jest konieczne dla realizacji określonej inwestycji. Nie jest więc prawidłowe stanowisko, że dostęp do drogi publicznej w takim przypadku wymaga wykazania przez inwestora, iż działka nr [...] ma prawny dostęp do drogi publicznej albo wykazania, że "każdoczesnemu właścicielowi działki nr [...] przysługuje służebność drogi koniecznej wytyczona na działce nr [...]", jak to określił organ w zaskarżonej decyzji. Pominięto całkowicie, że zarządca drogi postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej działki nr [...] przez działkę nr [...], pod warunkiem ustanowienia służebności przechodu i przejazdu, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało to postanowienie w mocy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r., co może wskazywać na możliwość dostępu do drogi publicznej przez działkę nr 60/6. W skardze kasacyjnej trafnie podniesiono, że skoro inwestor wskazał jako teren inwestycji działki nr [...] i [...], to nie można twierdzić, iż inwestycja ma być realizowana wyłącznie na działce nr [...] albo zamiarem inwestora jest realizowanie dwóch odrębnych inwestycji, jednej na działce nr [...] a drugiej na działce nr [...]. Te względy przemawiają za uwzględnieniem skargi kasacyjne i uchyleniem zaskarżonego wyroku, pomimo że nie jest trafny zarzut naruszenia art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to przepis nie miał zastosowania i nie był stosowany w tej sprawie, albowiem kwestia dostępu do drogi publicznej przez działkę nr [...] nie może być rozpatrywana w kontekście wykonywania urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu tego przepisu. Z uwagi na usprawiedliwione zarzuty naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę na podstawie art. 188 P.p.s.a. Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., ponieważ organ odwoławczy nie miał podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, przez co naruszył nie tylko wskazane wcześniej przepisy prawa materialnego, ale także przepis art. 138 § 2 K.p.a. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, uwzględniając także to, że organ odwoławczy wcześniej już dwukrotnie uchylał decyzje organu pierwszej instancji, obowiązkiem organu odwoławczego było dążenie do końcowego załatwienia sprawy, z wykorzystaniem możliwości ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego oraz poddania analizie istniejącej zabudowy w celu ustalenia, czy spełniony jest warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 i ust. 7 tej ustawy. Ewentualne uzupełnienie analizy w zakresie zabudowy wokół działki (działek), wskazanej jako teren objęty wnioskiem o warunki zabudowy, jeżeli jest to uzasadnione, może nastąpić w postępowaniu odwoławczym i nie jest konieczne przekazywanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 203 pkt 1 P.p.s.a.