III SA/Kr 614/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Bożenna Blitek (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala W dniu 12 sierpnia 2010 r. wpłynął do Burmistrza Gminy wniosek A. B., D. B., K. B., M. B., S. M., E. M. i A. K. o wszczęcie na podstawie art. 61 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego postępowania w przedmiocie likwidacji działalności gospodarczej prowadzonej przez osobę fizyczną, ze względu na negatywne oddziaływanie na środowisko. Wnioskodawcy podali, że B. C. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Transportowy "A" z siedzibą w S. Zakład ten funkcjonuje od 1995 r., a przedmiotem jego działalności jest transport ciężarowy. Baza transportowa tego Zakładu została zlokalizowana w miejscowości S nr [...]. Tam też znajduje się miejsce parkowania dwóch samochodów ciężarowych marki Tatra, dwóch koparek, a także jednego samochodu marki Żuk. Wnioskodawcy wskazali, że pojazdy te są uruchamiane na przedmiotowej nieruchomości, z której wyjeżdżają do otrzymanych zleceń. Baza transportowa funkcjonuje przez cały dzień, od wczesnych godzin rannych do późnych wieczornych, kiedy to pojazdy te zjeżdżają do bazy. Ponadto, na przedmiotowej nieruchomości prowadzone są bieżące naprawy wskazanych wyżej pojazdów i wszystko to, zdaniem wnioskodawców, powoduje nadmierne wydzielanie spalin do powietrza atmosferycznego, skażenie gleby w miejscu parkowania oraz przekraczanie dopuszczalnego poziomu hałasu. W dniu 1 września 2010 r. Burmistrz Miasta wszczął postępowanie w przedmiocie likwidacji działalności gospodarczej B. C. z powodu jej negatywnego oddziaływania na środowisko. W dniu 28 września 2010 r. jeden z wnioskodawców M. B. zapoznał się ze zgromadzonymi w niniejszej sprawie dokumentami i wyjaśnił, że jego intencją nie była likwidacja działalności gospodarczej lecz usunięcie ciężkiego sprzętu budowlanego ze strefy zamieszkania, gdyż każdorazowe uruchamianie silników powoduje, że spaliny przenoszą się na działkę sąsiednią i jest to uciążliwe dla jej mieszkańców. W piśmie z dnia 4 października 2010 r. pozostali wnioskodawcy sprecyzowali swój wniosek z dnia 9 sierpnia 2010 r. wnosząc o wydanie decyzji zakazującej garażowania ciężkiego sprzętu budowlanego zarejestrowanego do działalności gospodarczej na działce nr [...] w S. Ich zdaniem, prowadzenie działalności gospodarczej poza obiektami budowlanymi jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a każde uruchomienie silnika powoduje nadmierne zadymienie terenu co przenosi się na sąsiednie działki i stwarza realne zagrożenie życia i zdrowia dla mieszkańców w bezpośrednim sąsiedztwie. Do pisma zostało dołączone pełnomocnictwo dla M. B. Decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] Burmistrz Gminy umorzył postępowanie administracyjnej w sprawie wydania decyzji dotyczącej zakazu parkowania ciężkiego sprzętu budowlanego w strefie zamieszkania w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej przez B. C. Organ I instancji stwierdził, że na gruncie ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej w postępowaniu dotyczącym wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, za stronę może być uznany tylko ten kto posiada chronione w płaszczyźnie prawnej uprawnienie do żądania dokonania wpisu, kwestionowania jego poprawności lub wykreślenia. Jedynie zatem osoba fizyczna zamierzająca podjąć działalność gospodarczą ma interes prawny w przedmiocie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej lub jego wykreślenia, czyli posiada status strony w takim postępowaniu administracyjnym. Natomiast inne osoby nie mają prawnie zagwarantowanego interesu podważania czynności organu w przedmiocie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Z kolei według art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną postępowania administracyjnego jest ten, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Tym samym - zdaniem organu I instancji - nie wystarczy wnieść podanie, aby uruchomić postępowanie administracyjne albo brać udział w postępowaniu już prowadzonym, czyli aby być stroną tego postępowania, ale musi jeszcze obiektywnie istnieć, regulowany przepisami powszechnie obowiązującymi, interes prawny lub obowiązek żądającego udziału w postępowaniu. Burmistrz Miasta uznał zatem, że M. B. oraz pozostali Wnioskodawcy nie są stronami w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym i nie są umocowani do skutecznego wniesienia wniosku o wszczęcie postępowania w tej sprawie. Burmistrz Gminy podał również, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dają możliwość gminie kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej (tzw. władztwo planistyczne gminy), jednak przepisy tej ustawy nie przewidują możliwości władczej ingerencji Burmistrza Gminy w sposób wykonywania prawa własności przez właścicieli. Nie ma on zatem umocowania prawnego do wydania władczego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, czyli wydania decyzji administracyjnej: negatywnej lub pozytywnej. Organ I instancji podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządzony i uchwalony na zasadach i w trybie określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zgodzie z powszechnie obowiązującymi przepisami, mimo niosących w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, nie narusza zasady ochrony własności, przewidzianej w art. 21 Konstytucji RP. Organ I instancji zaznaczył przy tym, że każde ograniczenie prawa własności, w tym także to uzasadnione ochroną praw osób trzecich bądź interesem publicznym, powinno zostać wyrażone w sposób maksymalnie precyzyjny, albowiem jest rozwiązaniem wyjątkowym w stosunku do zasady ochrony prawa własności. W razie wątpliwości dotyczących zakresu jego ograniczenia należy więc dokonywać wykładni na korzyść zasady. Ponadto Burmistrz Gminy podał, że M. B. w postępowaniu podnosił również negatywne oddziaływanie na środowisko związane z parkowaniem samochodów wykorzystywanych do działalności gospodarczej w miejscowości S. W zakresie tym organ wyjaśnił, że w postępowaniu prowadzonym w 2009 r. - w sprawie wykreślenia wpisu do ewidencji B. C. - powziął wiadomość o możliwości zanieczyszczenia środowiska, o czym pismem z dnia 26 listopada 2009 r. zawiadomił Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska i otrzymał pismo zwrotne, w którym stwierdzono, że przedmiotowa działalność gospodarcza nie została zaliczona do działalności stwarzającej szkodę w środowisku. Materiał ten włączono do akt sprawy i wnioskodawca M. B. miał możliwość zapoznania się z jego treścią. Burmistrz Gminy zwrócił również uwagę na to, że żądania M. B. odnoszą się do kwestii regulowanych przez prawo cywilne, albowiem odnoszą się do pojęcia "immisji", które jest instytucją prawa cywilnego i w tym zakresie prawo cywilne przewiduje szereg instrumentów w ramach prawa sąsiedzkiego, z których dana osoba może skorzystać, aby chronić swoją nieruchomość przed skutkami działalności prowadzonej na sąsiedniej nieruchomości. Kwestie te rozstrzygane są przez sądy powszechne, a nie organy administracyjne. Burmistrz Gminy stwierdził, że niniejsza sprawa jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, a to oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne, a poza tym wnioskodawcy nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu. W odwołaniu od powyższej decyzji Burmistrza Gminy, M. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Pełnomocnik odwołującego się podniósł, że decyzja organu I instancji jest sprzeczna z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w ogóle nie donosi się do treści wniosku z dnia 9 sierpnia 2010 r. Jego zdaniem, sprawa ta nie jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ponieważ nie odpadł przedmiot i podmiot postępowania, a zatem istnieje podstawa do wydania merytorycznej decyzji przez Burmistrza Gminy. Nadto według pełnomocnika, wnioskodawcy, a więc i M. B., są stronami w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż przedmiotowa sprawa dotyczy ich interesu prawnego. Pełnomocnik odwołującego się zarzucił również, że organ administracji publicznej nie dokonał oględzin nieruchomości – miejsc parkingowych pojazdów, które znajdują się bezpośrednio przy ścianie budynku mieszkalnego, w którym są okna i zamieszkują ludzie na stałe, co jest niezgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przedmiotowe miejsca parkingowe nie zostały zabezpieczone w sposób uniemożliwiający przedostawanie się substancji szkodliwych do gruntu (brak separatorów). Nie uzyskano także zgody sąsiadów na parkowanie ciężkich pojazdów budowlanych w tak bliskim sąsiedztwie. Pełnomocnik odwołującego się zarzucił, że organ administracji publicznej nie wziął pod uwagę dowodów wnioskowanych przez A. B. w piśmie z dnia 25 października 2010 r., a powołane w decyzji orzecznictwo sądów administracyjnych nie ma zastosowania w sprawie. Pismem z dnia 15 listopada 2010 r. A. B., D. B., K. B., S. M., E. M. i A. K. wnieśli odwołanie od decyzji Burmistrza Gminy z dnia [...] 2010 r. Nr [...] podnosząc argumenty tożsame z przedstawionymi w odwołaniu przez pełnomocnika M. B. Ponadto odwołujący się stwierdzili, że opinie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska są niewiarygodne oraz stronnicze i zarzucili organowi administracyjnemu, że nie przesłuchał najbliższych sąsiadów przedmiotowej bazy transportowej na okoliczność: ile razy dziennie wyjeżdża i wjeżdża ciężki sprzęt budowlany, a ile trwa rozruch samochodu marki Tatra. Pismem z dnia 25 stycznia 2011 r. odwołujący uzupełnili odwołanie zarzucając organowi administracyjnemu, że ten nie wystąpił do Wydziału Architektoniczno-Budowlanego o ustalenie czy prowadzona działalność firmy A na działce nr [...] w S jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i podnosząc, że podstawowym przeznaczeniem gruntów oznaczonych symbolem M1 jest zabudowa zagrodowa dla rolników i zabudowa mieszkaniowa. Decyzją z dnia 17 marca 2011 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] 2010 r. Nr [...]. Organ II instancji wyjaśnił, że postępowanie administracyjne może być prowadzone zarówno z urzędu, tj. z inicjatywy organu administracji publicznej, jak też na wniosek strony. Każdorazowo dla możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego musi jednak istnieć przepis prawa materialnego stwarzający po stronie organu kompetencje do załatwienia danej sprawy, tj. zarówno do prowadzenia postępowania, jak i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kolegium podało, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.), podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Natomiast właściwy organ nie może żądać ani uzależniać swojej decyzji w sprawie podjęcia, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej przez zainteresowaną osobę, od spełnienia przez nią dodatkowych warunków, nieprzewidzianych przepisami prawa. Z kolei w myśl art. 18 tej ustawy, przedsiębiorca jest obowiązany spełniać określone przepisami prawa warunki wykonywania działalności gospodarczej, w szczególności dotyczące ochrony przed zagrożeniem życia, zdrowia ludzkiego i moralności publicznej, a także ochrony środowiska. W ocenie Kolegium, zarzuty i argumentacja powołane w pierwotnym wniosku z dnia 9 sierpnia 2010 r., w jego sprostowaniu z dnia 5 października 2010 r. oraz wynikające z treści odwołania, wskazują na uciążliwości, jakie dla nieruchomości sąsiednich powoduje działalność gospodarcza prowadzona na działce nr [...] w miejscowości S. Uciążliwościami tymi są nadmierny hałas powodowany ruchem ciężkich pojazdów, spaliny, trudności z poruszaniem się po drodze dojazdowej, jak też bezpieczeństwo na drodze z tym związane, na okoliczność czego dołączono w toku postępowania pismem z dnia 9 września 2010r. opinię "C" dotyczącą bezpieczeństwa w miejscu drogi wewnętrznej na działce nr [...] w S. Zdaniem Kolegium, wszystkie wymienione wyżej okoliczności dotyczą sposobu wykonywania działalności gospodarczej na działce nr [...], jednakże nie należą do spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej poprzez zakazanie prowadzenia takiej działalności, czy – jak o to zwrócono się w sprostowaniu wniosku – wydanie decyzji zakazującej garażowania ciężkiego sprzętu budowlanego. Kolegium podało również, że organ I instancji słusznie przyjął brak przymiotu stron postępowania w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego w odniesieniu do wnioskodawców albowiem w oparciu o regulacje ustawy o swobodzie działalności gospodarczej brak jest podstaw do przyjęcia, że z wnioskiem czy to o zarejestrowanie, czy tak samo o wykreślenie określonej działalności gospodarczej mogą skutecznie wystąpić tzw. osoby trzecie, których wpis lub wykreślenie działalności bezpośrednio nie dotyczy. Kolegium podniosło, że powołane we wniosku immisje należą do kwestii regulowanych przez Kodeks cywilny jako związane z wykonywaniem prawa własności nieruchomości, a zatem właściwymi do prowadzenia tego typu spraw są sądy powszechne. Z kolei w przedmiocie zanieczyszczenia środowiska organ odwoławczy zwrócił uwagę, że organ I instancji podjął działania celem wyjaśnienia sprawy pod kątem naruszenia przepisów ochrony środowiska, powiadamiając Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Kolegium jednocześnie stwierdziło, że brak jest podstaw do rozstrzygnięcia żądania wnioskodawców w formie decyzji administracyjnej, a wobec okoliczności, że postępowanie było przez organ I instancji prowadzone poprzez podejmowanie określonych czynności wyjaśniających, zasadnie je umorzono. Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się M. B., w którego imieniu działał profesjonalny pełnomocnik, i pismem z dnia 19 kwietnia 2011 r. wniósł na nią skargę domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 8 i art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż zaskarżona decyzja narusza art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Nie odniósł się do kierowanych w trakcie postępowania zarzutów prowadzenia przez B. C. działalności gospodarczej niezgodnie z przepisami prawa administracyjnego, a w szczególności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Poza tym organ nie ustosunkował się do podnoszonych przez skarżącego argumentów, że działalność prowadzona przez B. C. wiąże się z zagrożeniem bezpieczeństwa dla zdrowia i życia ludzi na drodze wewnętrznej na działce nr [...] w S (co udokumentowane zostało opinią firmy C) oraz powoduje zagrożenie dla środowiska. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że w ocenie organu sprawy te - jako dotyczące sposobu wykonywania działalności gospodarczej nie należą do spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Jednak, zdaniem pełnomocnika skarżącego, zgodnie z art. 78 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w razie powzięcia wiadomości o wykonywaniu działalności gospodarczej niezgodnie z przepisami ustawy, a także w razie stwierdzenia zagrożenia życia lub zdrowia, niebezpieczeństwa powstania szkód majątkowych w znacznych rozmiarach lub naruszenia środowiska w wyniku wykonywania tej działalności, wójt, burmistrz lub prezydent miasta niezwłocznie zawiadamia właściwe organy administracji publicznej. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, powyższy przepis daje burmistrzowi środki prawne do kontroli działalności gospodarczej włącznie z możliwością zakazania jej prowadzenia. Pełnomocnik skarżącego nie zgodził się również z argumentem organu, że skarżącemu nie przysługuje w prowadzonym postępowaniu status strony albowiem skarżący jest właścicielem działki przylegającej bezpośrednio do działki, na której prowadzona jest uciążliwa działalność gospodarcza, niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że na podstawie art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zgodnie natomiast z art. 3 tej ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Pełnomocnik skarżącego zarzucił również, że organ nie odniósł się do sformułowanych przez skarżącego zarzutów dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że obszar, na którym prowadzona jest przedmiotowa działalność gospodarcza oznaczony został jako M1 – obszar mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w obiektach mieszkalnych dopuszcza się możliwość prowadzenia działalności gospodarczej przy zachowaniu zasady braku uciążliwości dla mieszkalnictwa, a zgodnie z § 4 pkt 15 tego planu - działalność nieuciążliwa to taki rodzaj usług, który nie wywołuje uciążliwości dla otoczenia, tj. ewentualna uciążliwość zamyka się w obrębie działki. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, przedmiotowa działalność w postaci prowadzenia bazy transportowej z samej swojej istoty wykracza poza granicę działki, na której jest prowadzona. Ponadto narusza inne przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności Rozdziału II § 8, w którym przewidziano możliwość tworzenia małych parkingów (do 8 stanowisk), co zdaniem pełnomocnika skarżącego, odnosi się do samochodów osobowych. Pełnomocnik skarżącego uznał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zezwala w ogóle na urządzanie na przedmiotowym obszarze parkingu dla ciężkiego sprzętu budowlanego. Jego zdaniem, przedmiotowa działalność narusza również § 6 pkt 4, zgodnie z którym wprowadzanie do wód powierzchniowych ścieków z kanalizacji opadowej uwarunkowane jest ich wcześniejszym oczyszczeniem i dotyczy to zwłaszcza terenów parkingów i dróg. Tymczasem skarżący sygnalizował organowi, że miejsca parkingowe nie są zabezpieczone w sposób uniemożliwiający przedostawanie się substancji szkodliwych do gruntu (brak separatorów). Powyższe kwestie regulowane są przepisami prawa administracyjnego, przy czym realizacja przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do organów gminy. W związku z powyższym – zdaniem pełnomocnika skarżącego - zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa i jako taka winna zostać uchylona. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Kolegium nie zgodziło się z zarzutem, że nie ustosunkowało się do twierdzeń i argumentacji podnoszonej przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Organ przytoczył treść art. 6 ust. 1 i 2, art. 18 i art. 78 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej stwierdzając, że w jego ocenie przedmiotem zarzutów w niniejszej sprawie jest naruszanie przez prowadzoną działalność gospodarczą prawa własności nieruchomości sąsiednich w zakresie uciążliwości powodowanych sposobem jej wykonywania. Jak bowiem wskazano w odwołaniu od decyzji organu I instancji, uciążliwościami związanymi z kwestionowaną działalnością gospodarczą są nadmierny hałas powodowany ruchem ciężkich pojazdów, spaliny, trudności i bezpieczeństwo z poruszaniem się po drodze dojazdowej. Kolegium podkreśliło, że w zaskarżonej decyzji wskazano, iż w sprawach związanych z wykonywaniem prawa własności nieruchomości właściwymi są sądy powszechne, a w przedmiocie trudności związanej z poruszaniem się po drodze dojazdowej należy mieć z kolei na względzie to, że odpowiednie przepisy dopuszczają poruszanie się po danej drodze pojazdów o określonym tonażu, co wynika przede wszystkim z parametrów drogi. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że status strony postępowania - w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego - oceniany winien być w zależności od rodzaju prowadzonego postępowania administracyjnego i w związku z tym w przedmiotowej sprawie o przymiocie strony postępowania nie może przesądzać wyłącznie kwestia bezpośredniego graniczenia nieruchomości ze sobą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Sądu, skarga M. B. jest całkowicie nieuzasadniona. Na wstępie należy zaznaczyć, że rację mają organy administracyjne wskazując, że stroną w sprawie o wpis do ewidencji działalności gospodarczej i wykreślenie z ewidencji gospodarczej konkretnego podmiotu gospodarczego jest sam podmiot gospodarczy i prawa strony nie przysługują ani skarżącemu ani wnioskodawcom w niniejszej sprawie. Należy zauważyć, że profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej twierdząc, że skarżący ma interes prawny w prowadzeniu tego rodzaju postępowania nie wskazał konkretnego przepisu prawa, z którego interes ten miałby wynikać. W szczególności, nie stanowi takiej podstawy prawnej wskazany w skardze art. 78 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.), który stanowi: "Art. 78. 1. W razie powzięcia wiadomości o wykonywaniu działalności gospodarczej niezgodnie z przepisami ustawy, a także w razie stwierdzenia: zagrożenia życia lub zdrowia, niebezpieczeństwa powstania szkód majątkowych w znacznych rozmiarach lub naruszenia środowiska w wyniku wykonywania tej działalności, wójt, burmistrz lub prezydent miasta niezwłocznie zawiadamia właściwe organy administracji publicznej. 2. Zawiadomione organy niezwłocznie powiadamiają wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o podjętych czynnościach. 3. W przypadku braku możliwości zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może nakazać, w drodze decyzji, wstrzymanie wykonywania działalności gospodarczej na czas niezbędny, nie dłuższy niż 3 dni. 4. Decyzji nakazującej wstrzymanie wykonywania działalności gospodarczej w razie stwierdzenia zagrożenia życia lub zdrowia, niebezpieczeństwa powstania szkód majątkowych w znacznych rozmiarach lub naruszenia środowiska w wyniku wykonywania tej działalności nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności." Z treści przytoczonego wyżej przepisu nie wynikają kompetencje wójta, burmistrza lub prezydenta miasta do wydania decyzji zakazującej prowadzenia działalności wpisanej do ewidencji gospodarczej, czy decyzji o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej lub do wydania decyzji "zakazującej parkowania ciężkiego sprzętu budowlanego" na działce będącej własnością osoby trzeciej, jak chce tego skarżący. Z treści przepisu wynikają jedynie uprawnienia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta do zawiadomienia właściwych organów w przypadku powzięcia wiadomości, o wykonywaniu działalności gospodarczej niezgodnie z przepisami ustawy o swobodzie działalność gospodarczej, a także w razie stwierdzenia: zagrożenia życia lub zdrowia, niebezpieczeństwa powstania szkód majątkowych w znacznych rozmiarach lub naruszenia środowiska w wyniku wykonywania tej działalności. Należy zauważyć, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się odpowiedź Zastępcy Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 10 sierpnia 2010 r. nr [...] skierowana do Urzędu Miejskiego, informująca, że działalność gospodarcza prowadzona przez B. C.– właściciela Zakładu Transportowego "A" z siedzibą w S - na działce położonej w miejscowości S nr [...] nie została zaliczona do działalności stwarzającej ryzyko szkody w środowisku. Z powyższego wynika, że Burmistrz Gminy wypełnił obowiązek wynikający z przepisu art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Należy podkreślić, że w aktach sprawy znajduje się informacja Burmistrza Gminy z dnia 30 lipca 2010 r. skierowana do wnioskodawców, w tym do strony skarżącej, z której wynika, że zgodnie z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego miedzy innymi miejscowości S w Gminie K – działalność gospodarcza prowadzona w S nr [...] ma miejsce na terenie M1 – tereny mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego – na którym dopuszcza się możliwość prowadzenia działalności gospodarczej przy zachowaniu zasady braku uciążliwości prowadzonego programu usługowego dla mieszkańców, przez który rozumie się taki rodzaj działalności, który nie powoduje standardów jakości ustalonych dla środowiska, a zwłaszcza hałasu, wibracji czy zanieczyszczenia środowiska, w tym substancji zapachowych. W powyższym piśmie podano, że z protokołów kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nr [...] z dnia 11 września 2007 r. oraz nr [...] z dnia 14 sierpnia 2008 r. wynika, że nie stwierdzono naruszenia przez B. C. w wyniku prowadzonej działalności przepisów ustawy o ochronie środowiska w zakresie ochrony wód, ochrony powietrza, gospodarki odpadami i w zakresie ochrony przed hałasem. Z powyższej informacji wynika także, że na terenie M1 obowiązuje zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W tym zakresie Sąd zwraca uwagę, że z art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) wynika delegacja ustawowa do wydania przez Radę Ministrów rozporządzenia określającego rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z wydanego na tej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wynika, że istotnie opisywana przez skarżącego działalność B. C., w tym parkowanie sprzętu budowlanego na jego działce nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W szczególności nie można zaliczyć opisywanej działalności B. C. do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 56 tego rozporządzenia. Sąd zauważa, że wskazane w skardze rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie albowiem § 2 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi: "§ 2. 1. Przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2." Zdaniem Sądu, mają rację organy administracyjne wskazując, że przedmiotem wniosku i skargi jest naruszanie prawa własności w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej B. C. powodującej hałas, wydzielanie spalin czy trudności w poruszaniu się po drodze wewnętrznej, które nie należy do drogi postępowania administracyjnego, gdyż w sprawach związanych z wykonywaniem prawa własności właściwe są sądy powszechne. Potwierdza to treść samej skargi wskazująca, że "przedmiotowa działalność w postaci prowadzenia bazy transportowej z samej swej istoty wykracza poza granicę działki, na której jest prowadzona". Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że skarżący - działający przez profesjonalnego pełnomocnika - nie wskazał żadnego przepisu prawa, z którego wynikałaby kompetencja Burmistrza Gminy do wydania decyzji zakazującej B. C. "parkowania ciężkiego sprzętu budowlanego" w siedzibie prowadzonej przez niego firmy pod nazwą Zakład Transportowy "A". W tej sytuacji, zdanie Sądu, organy administracyjne prawidłowo wskazały na przepis art. 105 § 1 kpa jako na podstawę prawną wydanej decyzji o umorzeniu postępowania, który stanowi: "Art. 105. § 1.Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części." W oparciu o powyższe ustalenia, rozważania oraz wskazane i przytoczone przepisy prawa – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdza, że organy administracyjne obu instancji wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa i z tego względu Sąd skargi nie uwzględnił orzekając na mocy art. 151 p.p.s.a. - jak w sentencji.