VI SA/Wa 129/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z [...] listopada 2011 r. - wydaną m.in. na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (j.t. Dz. U. z 2005 r., nr 145, poz. 1221 ze zm.) dalej jako ustawa o ochronie; utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (dalej KWP) z [...] września 2011 r., którą cofnięto W. K. (dalej skarżący) licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia (dalej licencja). Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W sierpniu 2011 r. KWP wszczął z urzędu wobec skarżącego postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia mu licencji. Jako przesłankę wszczęcia organ wskazał fakt skazania skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w S. za przestępstwo z art. 178a §1 k.k. (v. wyrok Sądu Rejonowego w S. z [...] lutego 2011 r. sygn. akt [...], prawomocny od 5 lipca 2011 r.). KWP w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że skarżący przestał spełniać warunek określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie tj. warunek braku skazania pracownika ochrony prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne, gdyż został skazany przez sąd karny za czyn z art. 178a §1 k.k. Skarżący w terminie złożył od powyższej decyzji odwołanie, w którym wnosząc o jej uchylenie wyjaśnił, że czyn za który został skazany – prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwym - 0.98mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, był incydentem i nie miał żadnego związku z wykonywaną przez niego pracą zawodową. Nadto zarzucił, że organ nie wziął pod uwagę faktu, że licencję posiadał od 2004r. i przez cały ten czas sumiennie i bez zastrzeżeń wykonywał obowiązki agenta ochrony. Wnoszący odwołanie podał również, że odebranie mu licencji spowoduje konsekwencje dla całej jego rodziny, gdyż on jest jej jedynym żywicielem, a praca w ochronie jedynym źródłem utrzymania. KGP utrzymując w mocy decyzję KWP wskazał, że wobec dyspozycji art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie oraz tego, że skarżący został skazany przez sąd karny prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, nie było możliwości wydania innego rozstrzygnięcia jak tylko o cofnięciu licencji. Organ wyjaśnił przy tym, że cofnięcie licencji nie jest dodatkową karą za popełniony przez skarżącego czyn, ale skutkiem administracyjnoprawnym ustalenia, że skarżący jako posiadacz licencji został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, co w konsekwencji spowodowało, iż przestał spełnić jedne z istotnych, ustawowo określonych wymogów do zachowania licencji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji KGP. Raz jeszcze podkreślił, że licencję posiadał od 2004 r. i zawód swój wykonywał bez zastrzeżeń. Czyn, za który został skazany nie był w żaden sposób związany z pracą. Wskazał, że pozbawienie go licencji odczuje cała rodzina, gdyż on jest jedynym jej żywicielem, a jego praca jedynym źródłem utrzymania. Wnoszący skargę podał, że nigdy wcześniej nie był karany za przestępstwo umyślne. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych, jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a.) Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, gdyż zaskarżona decyzja KGP, utrzymująca w mocy decyzję KWP, którą cofnięto skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia nie narusza prawa. W niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny i niekwestionowany przez skarżącego. Argumentacja prawna organów Policji obu instancji jest w zasadzie taka sama i sprowadza się do stwierdzenia, że wobec skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo umyślne, skarżący przestał spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie. Skutkiem powyższego KWP był zobowiązany na mocy art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie do cofnięcia licencji. Przepis ten bowiem jednoznacznie, w sposób nie dopuszczający innego rozwiązania stwierdza, że Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 2 pkt (...) 5 ustawy o ochronie. Sąd stwierdza, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się otrzymany przez KWP odpis prawomocnego wyroku, którym skarżący został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k. (kierowanie pojazdem mechanicznym po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości) i skazany za to przestępstwo na karę grzywny oraz kary dodatkowe. Nadto Sąd zauważa, że nie jest kwestionowane w orzecznictwie oraz doktrynie prawa karnego, że występek określony w art. 178a k.k. ma charakter umyślny. W ocenie Sądu otrzymanie informacji o skazaniu pracownika ochrony fizycznej prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne stanowiło podstawę do wszczęcia przez KWP postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej. Przeprowadzone postępowanie administracyjne potwierdziło fakt skazania skarżącego za przestępstwo umyślne. Organ Policji zwrócił się do sądu karnego o odpis prawomocnego wyroku, którym skazano skarżącego. W tej sytuacji, wobec skazania skarżącego jako pracownika ochrony fizycznej prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, organ mógł jedynie stwierdzić, że przestał on spełniać warunek niekaralności za tego rodzaju przestępstwa, wymagany w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie od ubiegających się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, a następnie - na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie - wydać decyzję o cofnięciu licencji (tzw. uznanie związane). W tym miejscu Sąd przyznaje rację organom Policji, że ustawodawca nie przewidział w takim przypadku możliwości innego rozstrzygnięcia. Inaczej mówiąc, prawomocny wyrok skazujący pracownika ochrony fizycznej (...) za przestępstwo umyślne wiąże bezwzględnie organy Policji, rozstrzygające w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji, stosownie do przywołanego art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie. W takiej sytuacji cofnięcie licencji następuje obligatoryjnie, bez konieczności badania dodatkowych kwestii m.in. tych, na które uwagę zwracał skarżący w odwołaniu i skardze. W niniejszej sprawie w istocie zarzuty skargi nie kwestionują wskazanego powyżej trybu postępowania organu. Skarżący nie kwestionuje samego faktu skazania go wyrokiem sądu karnego, lecz zwraca uwagę na niewzięcie przez organy przy wydawaniu decyzji pod rozwagę, że czyn nie został popełniony w związku z wykonywaniem pracy i że było to zdarzenie incydentalne. Zdaniem Sądu zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Wobec treści omówionych wyżej przepisów, stanowiących materialnoprawną podstawę cofnięcia przedmiotowej licencji, nie było potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów. Na wynik sprawy nie miały i nie mogły mieć więc wpływu podnoszone przez skarżącego okoliczności, że czyn został popełniony bez związku z pracą agenta ochrony i że skarżący wcześniej nie był karany. Jak już wyżej wskazano z punktu widzenia normy zawartej w art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie istotnym było jedynie ustalenie, czy wobec skarżącego zapadł prawomocny wyrok skazujący go za przestępstwo umyślne. Taką okoliczność ustalono, więc organ jako związany treścią tego wyroku był zobligowany do cofnięcia licencji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako że nie miała usprawiedliwionych podstaw.