II GSK 1855/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt VI SA/ Wa 2405/11 w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz wykreślenia z rejestru przedsiębiorców oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2405/11 oddalił skargę [...] na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz wykreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. I W dniu 16 kwietnia 2011 r. Wojewoda P. przeprowadził kontrolę w [...]. Na podstawie ustaleń zawartych w protokole kontroli, Wojewoda [...] w piśmie z [...] lipca 2011 r., oceniając działalność [...], stwierdził rażące naruszenia warunków wykonania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia przez niego ośrodka szkolenia. Polegały one na przeprowadzeniu szkolenia niezgodnie z programem szkolenia oraz wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnie ze stanem faktycznym. Stwierdzono również inne naruszenia, polegające na dokonaniu przez jedną osobę wpisu w dzienniku zajęć, potwierdzającego obecność tej osoby na zajęciach realizowanych w dniu następnym oraz na tym, że tematyka szkolenia ("Wizerunek firmy - obsługa klienta) nie wyczerpywała właściwego tematu, zaś prezentowane szkolenie było na niskim poziomie. Wojewoda P. pismem z [...] kwietnia 2011 r. przekazał [...]protokoły z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2011 r[...] pismem z [...] maja 2011 r. zgłosił następujące zastrzeżenia do protokołów nr [...] i nr [...] z przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2011 r. kontroli. Wojewoda P. nie uwzględnił wniesionych przez skarżącego zastrzeżeń. W wystąpieniu pokontrolnym z [...] lipca 2011 r. skierowanym do [...] wskazał, że prowadząc środek szkolenia, dopuścił się rażących naruszeń wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia. Przedsiębiorca odmówił podpisania protokołów kontroli z [...] kwietnia 2011 r., a wezwany do przekazania Wojewodzie informacji o sposobie wykorzystania uwag i wniosków oraz wykonaniu zaleceń, a także o podjętych działaniach lub przyczynach ich nie podjęcia - nie odebrał tego pisma. Wojewoda P. pismem z [...] lipca 2011 r. zawiadomił [...] o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zakazania prowadzania ośrodka szkolenia, o którym mowa w art. 39g ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.; dalej: u.t.d.), pod nazwą: [...] oraz wykreśleniu ww. ośrodka z rejestru ośrodków szkolenia prowadzonego przez Wojewodę P. Wojewoda P. wydał decyzję z [...] lipca 2011 r. o zakazie prowadzenia przez [...] ośrodka szkolenia pod nazwą: [...] - figurującego w rejestrze Wojewody P. pod numerem [...]oraz wykreśleniu [...], prowadzącego ośrodek szkolenia z rejestru Wojewody Pomorskiego przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia. Orzekając na skutek odwołania skarżącego Minister Infrastruktury decyzją z [...] października 2011 r. Nr [...]- działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c) u.t.d. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy, powołując się na przepis art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c) oraz art. 39 h ust. 3 pkt 2 u.t.d. wskazał m. in., że [...] stwierdził w trakcie przeprowadzonej kontroli naruszenia, które słusznie zakwalifikował do kategorii rażących naruszeń. Minister Infrastruktury stwierdził także, że organ I instancji powołał się na ustawowe przesłanki rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia określone, tj.: przeprowadzanie szkolenia niezgodnie z programem szkolenia oraz wydanie świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym. Organ odwoławczy wskazał, że obowiązek prowadzenia kursów kwalifikacyjnych zgodnie z programem szkolenia i okoliczność, że zakres programowy szkolenia określony został w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie szkolenia kierowców wykonujących przewóz drogowy (Dz. U. Nr 53, poz. 314). Minister Infrastruktury podkreślił, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji w sposób niewystarczający umotywował niski poziom prowadzonego szkolenia. Nie podał również, co niezgodnego z tematem szkolenia wykładowca zaprezentował w trakcie zajęć, czy na pokazie multimedialnym. Niesłusznie pominął wyjaśnienia wykładowcy (zawarte w piśmie [...] z dnia [...] maja 2011 r.), zgodnie z którymi w pierwszej godzinie szkolenia prowadzący szkolenia odpowiadał na pytania i wyjaśniał wątpliwości powstałe podczas prowadzonych zajęć, a realizując zasadniczy tematu szkolenia podkreślił, że sposób prowadzonego przez niego zajęć jest zgodny z zasadami metodyki oraz techniką prowadzenia zajęć dla dorosłych. Występujące powtórzenia miały na celu utrwalenie przekazanej wiedzy. Z powyższych względów organ odwoławczy uwzględnił wyjaśnienia wykładowcy. Ponadto, [...] powołał się na wieloletnie doświadczenie dydaktyczne. Minister Infrastruktury odnosząc się do zarzutu wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnie ze stanem faktycznym wskazał, że [...] wystawił w dniu [...] kwietnia 2011 r. dziewięć świadectw kwalifikacji zawodowej, potwierdzających ukończenie szkolenia. Dokumenty poświadczające odbycie szkolenia okresowego zostały wydane m. in. [...] oraz [...] podczas gdy pierwszy zespół kontrolny stwierdził brak na zajęciach wskazanych dwóch osób (koniec kontroli o godz. [...]). Według informacji przedsiębiorcy, dwaj nieobecni podczas kontroli uczestnicy szkolenia pojawili się na zajęciach o godzinie [...]. Minister Infrastruktury uznał na podstawie wyjaśnień skarżącego, że siedmiu uczestników szkolenia ([...]), którym wystawiono świadectwa kwalifikacji zawodowej w dniu [...] kwietnia 2011 r. odbyło [...] godziny szkolenia. Dwie osoby ([...]) jedynie jedną godzinę szkolenia od godz. [...] (zakończenie zajęć w dniu [...] kwietnia 2011 r.). Wszyscy uczestnicy szkolenia w dniu [...] kwietnia 2011 r. (piątego dnia szkolenia okresowego) byli obowiązani zrealizować siedem planowych godzin zajęć. Dodatkowo, [...] uczestników szkolenia miało uzupełnić tego dnia jeszcze 3 zaległe godziny szkolenia z dnia poprzedniego, tj. z [...] kwietnia 2011 r. W sumie powinni odbyć w niedzielę 10 godzin szkolenia, co byłoby niezgodne z przepisami ustawy z dnia [...] września 2001 r. o transporcie drogowym. Przy czym, dwaj uczestnicy szkolenia okresowego, tj. [...]mieli do uzupełnienia sześć (6) godzin zajęć, czyli w sumie mieli odbyć [...] godzin zajęć. Uczestnicy szkolenia, którym wydano dnia [...] kwietnia 2011 r. świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające ukończenie szkolenia okresowego, odbyli tego dnia jedynie 3 dodatkowe godziny zajęć. Minister Infrastruktury powołał się na § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie szkolenia kierowców wykonujących przewóz drogowy, szkolenie okresowe prowadzone w formie kursu okresowego lub w formie cyklu zajęć obejmuje zajęcia teoretyczne trwające 35 godzin. Oznacza to, że w przypadku siedmiu uczestników szkolenia, którzy uczestniczyli w dodatkowych 3 godzinach zajęć w dniu [...] kwietnia 2011 r. zostały spełnione wymagania, dotyczące odbycia wymaganego 35-godzinnego wymiaru szkolenia okresowego. Natomiast w przypadku [...] suma odbytych zajęć wynosi jedynie 32 godziny. Mimo braku trzech godzin zajęć [...] wystawił tym dwóm osobom świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające ukończenie szkolenia okresowego w pełnym wymiarze godzin. Powyższym rażąco naruszył wykonywanie warunków prowadzenia działalności w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia. WSA w Warszawie oddalając skargę [...] na decyzję organu II instancji wskazał, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił, iż skarżący wystawił 17 kwietnia 2011 r. dziewięć świadectw kwalifikacji zawodowej potwierdzających ukończenie 35-godzinnego szkolenia, wydanych także [...], którzy odbyli jedynie 32 godziny zajęć. W ocenie Sądu I instancji kwestią istotną dla oceny legalnego działania organu jest przypadek [...], u których suma odbytych zajęć wyniosła jedynie 32 godziny. Mimo braku trzech godzin zajęć skarżący wystawił im świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające ukończenie szkolenia okresowego w pełnym wymiarze godzin. W związku z powyższym prawidłowe jest ustalenie Wojewody Pomorskiego o wydaniu przez [...], w dwóch przypadkach, świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym. Tym samym przedsiębiorca rażąco naruszył wykonywanie warunków prowadzenia działalności w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia. W związku z powyższym prawidłowe jest ustalenie Wojewody P. o wydaniu przez [...], w dwóch przypadkach, świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym. Uprawniona jest zatem konkluzja organu odwoławczego, iż przedsiębiorca rażąco naruszył tym wykonywanie warunków prowadzenia działalności w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia. Tym samym zarzut podniesiony przez skarżącego co do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przez Wojewodę P. art. 39h ust. 3 pkt 2 u.t.d., w ocenie Sądu nie znalazł potwierdzenia. Przedsiębiorca prowadzący ośrodek szkolenia ma obowiązek prowadzenia szkoleń zgodnie z obowiązującymi programami. Naruszenie art. 39 h ust. 2 pkt 3c oraz ust. 3 pkt 2 u.t.d. stanowi przesłankę do uznania rażącego naruszenia prawa. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł [...]wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznania skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 39h ust. 2 i ust 3 u.t.d. Zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podał, że na gruncie tej sprawy koniecznym winno być przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez inny zespół kontrolujący. Zespół te powinien w szczególności wysłuchać skarżącego oraz osoby prowadzącej szkolenie, osób szkolonych, dokonać powtórnej wizytacji szkoleń. Tych ostatnich w okresie od dnia [...] kwietnia 2011 r., odbyło się bowiem kilka. Skarżący podkreślił, że problemy z nadgorliwością urzędników sprawujących kontrolę nad ośrodkami szkolenia zauważył sam ustawodawca, który z dniem 1 stycznia 2012 r. dokonał zmiany treści art. 39h ust. 3 u.t.d. Sprecyzował, iż rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia jest wielokrotnie prowadzenie szkolenia z naruszeniem programu szkolenia lub warunkami szkolenia. Autor skargi kasacyjnej odnosząc się do przypadku [...] wskazał, iż wbrew twierdzeniom wskazanym w decyzji, obaj Panowie odbyli szkolenie w pełnym zakresie, tj. w wymiarze 35 godzin. Zespół kontrolujący nie podjął żadnych działań wyjaśniających tą kwestię. Przyjął, że ww. osoby odbyły szkolenie w mniejszym wymiarze niż wymagane. [...] ze względu na spóźnienie na szkolenie "odrobili" ten czas poprzez niekorzystanie z przerw i "nadrobienie" zaległego materiału. Skarżący ma świadomość, że działanie takie jest pewnym uchybieniem, jednakże nie może być oceniane jako rażące naruszenie warunków prowadzenia ośrodka szkolenia zawodowego kierowców. Ponadto uchybienie to było jednorazowe wynikające z wyjątkowej sytuacji. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 39h ust. 2 i 3 u.t.d., zaś w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 106 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie jest wyrok Sądu I instancji oddalający skargę skarżącego wniesioną od decyzji Ministra Infrastruktury utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, tj. Wojewody P., który na podstawie art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c) w zw. z art. 39h ust. 3 pkt 2 u.t.d. zakazał prowadzenia przez skarżącego ośrodka szkolenia oraz wykreślił przedsiębiorcę [...] - [...] z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia. Jak akcentuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania - jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., który - jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej - miałby być naruszony przez Sąd I instancji poprzez nie wzięcie pod uwagę przez WSA w Warszawie akt sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w S., tj. jak wskazuje kasator akt postępowania przygotowawczego wszczętego z inicjatywy Wojewody P. w niniejszej sprawie a prawomocnie umorzonego na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., z których bezspornie wynika - jak twierdzi kasator w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - bezpodstawność zarzutów stawianych przez Wojewodę Pomorskiego, a będących podstawą do wydania zaskarżonej przeze mnie decyzji. Odnosząc się do tego zarzutu na wstępie należy stwierdzić, że art. 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza ścisłe granice wykorzystywania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, a jedynie dowód z dokumentów, ma to być dowód uzupełniający, a jego dopuszczenie jest uprawnieniem sądu. Nadto, wskazać należy, że przepis ten nie jest instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1306/08, LEX 558886). Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych akta z innego postępowania mogą zawierać dokumenty utrwalające dowody, których w postępowaniu przed sądem administracyjnym przeprowadzać nie wolno np. zeznania świadków. Dopuszczając dowody uzupełniające z całych akt z innego niż objęte sądową kontrolą postępowania sąd administracyjny wykraczałby poza zakres dopuszczalnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym środków dowodowych. Z tego względu strona składając wniosek dowodowy na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. powinna wskazać, z jakich konkretnie dokumentów sąd powinien przeprowadzić dowody uzupełniające (por. wyrok NSA z 16 maja 2006 r., sygn. akt I FSK 590/05). Skarżący w rozpoznawanej sprawie tego nie uczynił. Ponadto, stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżący kasacyjnie powinien wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucając w niniejszej sprawie naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie wykazano, jaki wpływ mogło mieć nieprzeprowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dowodu z akt postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w S. na wynik rozpoznawanej sprawy. Brak wskazania tego koniecznego związku między zarzucanym uchybieniem procesowym a wynikiem sprawy dodatkowo powoduje, że zarzut ten nie mógł być skuteczny. Ponadto, należy dodać, iż stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, charakteryzujące się wysokim stopniem ogólności, nie stanowią próby podważenia przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, lecz stanowią niedopuszczalną polemikę z poczynionymi ustaleniami i wyprowadzonymi na ich podstawie wnioskami. Praktycznie jedyny zarzut sprowadzający się do nieprzeprowadzenia dowodu z akt postępowania prokuratorskiego, nie został w sposób rzeczowy umotywowany, przede wszystkim zaś nie wykazano, jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy w kontekście szeregu innych przeprowadzonych dowodów. Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 39h ust. 2 i 3 u.t.d. poprzez błędną wykładnię oraz jego niewłaściwe zastosowanie. Odnosząc się do tego zarzutu należy podkreślić w pierwszej kolejności, że kasator nie wskazał konkretnych jednostek redakcyjnych art. 39h ust. 2 i 3 u.t.d., a mianowicie art. 39h ust. 2 u.t.d. podzielony jest na punkty i podpunkty, natomiast 39h ust. 3 u.t.d. składa się z trzech punktów. Naczelny Sąd Administracyjny – jako związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.ps.a.) – nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to bowiem powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Kasator nie wykazał, na czym polega wadliwe zrozumienie przez Sąd I instancji treści przepisu art. 39h ust. 2 i 3 u.t.d., jak również jego niewłaściwe zastosowanie. Już z tych powodów nie jest możliwe merytoryczne ustosunkowanie się do tego zarzutu. Podkreślić należy, że naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym zrozumieniu treści określonej normy prawnej, tj. na wadliwym zrozumieniu treści przepisów. Natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie podciągnięto pod hipotezę określonej normy prawnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie zarówno Sąd I instancji, jak i organy prawidłowo zinterpretowały i zastosowały art. 39h ust. 2 i 3 u.t.d., a w istocie art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c) oraz ust. 3 pkt 2 u.t.d., które były podstawą decyzji organu I instancji i których naruszenie przez skarżącego skutkowało wydaniem przez organ I instancji decyzji o zakazie prowadzenia ośrodka szkolenia oraz wykreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia. Tym samym zarzut co do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 39h ust. 2 i ust. 3 u.t.d., nie znalazł potwierdzenia. Prawidłowe bowiem jest ustalenie Wojewody P. o wydaniu przez skarżącego - [...], w dwóch przypadkach, świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym. A mianowicie zarówno w przypadku [...], jak i [...] suma odbytych zajęć wniosła jedynie 32 godziny, podczas gdy zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie szkolenia kierowców wykonujących przewóz drogowy (Dz. U. z 2010, Nr 53, poz.314) szkolenie okresowe obejmuje zajęcia teoretyczne trwające 35 godzin. Pomimo braku trzech godzin zajęć skarżący [...] wystawił tym dwóm osobom świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające ukończenie szkolenia okresowego w pełnym wymiarze godzin. Uprawniona była zatem - jak słusznie stwierdził Sąd I instancji - konkluzja organu odwoławczego, iż przedsiębiorca rażąco naruszył tym wykonywanie warunków prowadzenia działalności w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia. Przedsiębiorca prowadzący ośrodek szkolenia ma obowiązek prowadzenia szkoleń zgodnie z obowiązującymi programami. Naruszenie zaś art. 39h ust. 2 pkt 3 lit c) oraz ust. 3 pkt 2 u.t.d. stanowi przesłankę do uznania rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za bezzasadną i na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.