III SA/Lu 771/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Aleksandra Frączkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi F. B. Usługi Transportowe - Przewóz w Ruchu Pasażerskim na decyzję Komendanta N. Oddziału Straży Granicznej w C. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2011 r., Nr [...], Komendant N. Oddziału Straży Granicznej w C. po rozpatrzeniu odwołania F. B. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej: k.p.a., art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), dalej: u.t.d. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu [...] lipca 2011 r. w drogowym przejściu granicznym w T. na kierunku wyjazdowym z Polski do odprawy granicznej stawił się A. B. kierujący autobusem marki S. o nr rej. [...]. Podczas kontroli przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym kierowca nie okazał funkcjonariuszowi Straży Granicznej ważnego zezwolenia na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym. Kierowca okazał wypis Nr [...] z Zezwolenia Nr [...] ważnego od [...] marca 2011 r. do [...] kwietnia 2011 r., wydanego dla F. B. - [...], wypis z Licencji Wspólnotowej Nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem oraz formularz jazdy nr 4 z Książki formularzy jazdy nr [...]. W trakcie czynności kontrolnych funkcjonariusz Straży Granicznej stwierdził, że charakter wykonywanego przewozu świadczył o wykonywaniu okazjonalnego przewozu osób w międzynarodowym transporcie drogowym. Komendant Placówki Straży Granicznej w T. decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. w związku z lp. 2.1. załącznika do ustawy, nałożył na F. B. karę pieniężną w wysokości 6000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. F. B. w odwołaniu od powyższej decyzji zarzucił brak ustaleń organu kontrolnego świadczących o wykonywaniu przewozu niezwolnionego z obowiązku uzyskania zezwolenia zgodnie z art. 18 ust. 3 u.t.d. Skarżący podważył również obowiązek posiadania zezwolenia na przewozy okazjonalne w świetle art. 18 ust. 2 u.t.d. w związku z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz. U. UE L z dnia 20 marca 1992 Nr 74, str. 1), dalej: rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92, zarzucając sprzeczność art. 18 ust. 2 u.t.d. w związku z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 684/92. Komendant N. Oddziału Straży Granicznej decyzją z dnia [...] października 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przewóz wykonywany w dniu [...] lipca 2011 r. był przewozem okazjonalnym, wykonywanym z naruszeniem art. 18 ust. 2 u.t.d., nie spełniającym również warunków określonych w art. 18 ust. 3 ustawy. Organ odwoławczy wskazał, kiedy - zgodnie art. 18 ust. 3 u.t.d. - następuje zwolnienie od wymogu zezwolenia. Komendant N. Oddziału Straży Granicznej powołał również postanowienia Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś o międzynarodowych przewozach drogowych z dnia 20 maja 1992 r. (M.P. z 2001 r. Nr 46, poz. 743), dalej: Umowa i wyjaśnił, że art. 4 Umowy dotyczy przewozów, rozpoczynających się na terytorium państwa Umawiającej się strony na którym pojazd został zarejestrowany, przy czym ostatni przejazd powinien zakończyć się na terytorium państwa Umawiającej się strony, na którym pojazd został zarejestrowany. Organ wyjaśnił następnie, że przewóz odpowiadający warunkom określonym art. 4 lit. a) Umowy będzie miał miejsce w tedy gdy pojazd przewiezie tę samą grupę podróżnych na całej trasie bez wymiany lub pozostawienia podróżnych w trakcie podróży. Natomiast wypełnienie art. 4 lit. b) niniejszej Umowy nastąpiłoby w przypadku kiedy, przejazd z podróżnymi odbywałby się w jednym kierunku (przejazd rozpoczęty z pasażerami z kraju zarejestrowania pojazdu), a w kierunku przeciwnym następuje przejazd pojazdu w stanie próżnym (powrót do kraju rejestracji pojazdu bez pasażerów) i na odwrót czyli - przejazd rozpoczęty z kraju rejestracji pojazdu bez pasażerów w celu odebrania ich z terytorium państwa umawiającej się strony a w kierunku przeciwnym odbywałby się przejazd pojazdu zarejestrowanego w kraju rejestracji z pasażerami w celu zakończenia przejazdu. Fakt, iż w dniu [...] lipca 2011 r. wyjeżdżając "na pusto" z Polski po grupę osób do B. autobusem użytkowanym przez skarżącego rozpoczęto przewóz, zaś w drodze powrotnej do Polski, tj. [...] lipca 2011 r., zgłoszono do odprawy granicznej 20 osób podróżnych, których przewoźnik wcześniej nie zawiózł, świadczy o tym, że przewóz ten nie wyczerpywał w pełni żadnego z przypadków wymienionych wart. 18 ust. 3 pkt 1-3 u.t.d. Organ podkreślił, że skarżący nie wykazał, aby w dniu wykonywania przewozu osób posiadał ważne zezwolenie na wykonywanie międzynarodowego przewozu okazjonalnego (art. 18 ust. 2 u.t.d.). Okazany przez kierowcę wypis nr [...] z Zezwolenia Nr [...] wskazywał na to, że zezwolenie w dniu [...] lipca 2011 r. było nieważne. Organ za błędne uznał powoływanie się przez skarżącego na przepisy rozporządzenia Rady (EWG) NR 684/92. Art. 1 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że w przypadku przewozu z Państwa Członkowskiego do państwa trzeciego i z powrotem, niniejsze rozporządzenie stosuje się do części podróży na terytorium Państwa Członkowskiego, na którym zabrano lub na które dowieziono pasażerów, po zawarciu niezbędnej umowy między Wspólnotą a zainteresowanym państwem trzecim. Takiego porozumienia między wspólnotą a Republika Białorusi nie podpisano. Ust. 3 rozporządzenia stanowi natomiast, że do czasu zawarcia umów między Wspólnotą a zainteresowanymi państwami trzecimi, niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na postanowienia dotyczące przewozu, określone w ust. 2, zawarte w umowach dwustronnych, podpisanych przez Państwa Członkowskie z tymi państwami trzecimi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie F. B. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 107 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niedokładne wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak odniesienia do kwestii istotnych w uzasadnieniu decyzji; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 ust. 1 i 2 u.t.d. poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie; 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 3.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92; 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 §1 i 80 k.p.a. poprzez nierzetelność w gromadzeniu materiału dowodowego w sprawie i uznanie, że przewóz podlegał obowiązkowi posiadania zezwolenia; 5) pominięcie w toku rozpoznawania sprawy okoliczności, że toczy się postępowanie zażaleniowe w sprawie zawieszenia postępowania o wymierzenie kary, ze względu na wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności zezwolenia o nr U-1 036; 6) naruszenie art. 2, 7, 20, 22, 92 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie ich w chwili stosowania prawa. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organowi niedokładne określenie podstawy prawnej decyzji, gdyż nie wskazano dokładnie, który z dziewięciu punktów art. 92 ust. 1 u.t.d. został naruszony. Skarżący podniósł, że określając terminy przekroczenia granic w zezwoleniu rażąco naruszono art. 21 ust. 1 pkt 2 u.t.d. W ocenie skarżącego określenie terminów przekroczenia granicy w zezwoleniu jest obarczeniem strony dodatkowymi warunkami, niewymienionymi w ustawie. Skarżący podniósł, że stanowiący delegację ustawową art. 20 ust. 2 u.t.d. upoważnił właściwego ministra do określenia wzoru zezwolenia "uwzględniając zakres niezbędnych danych". Zdaniem skarżącego, nie sposób uznać, żeby wprowadzenie do wzoru zezwolenia na wykonywanie przewozów okazjonalnych wymogu określenia daty przekraczania granicy, mieściło się w zakresie niezbędnych danych, o których mowa w art. 20 ust. 2 u.t.d. W odpowiedzi na skargę Komendant N. Oddziału Straży Granicznej w C. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Organ podkreślił, że w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś o międzynarodowych przewozach drogowych. Przepisy rozporządzenia Rady (EWG) Nr 684/92 nie miały w rozpoznawanej sprawie zastosowania, ponieważ nie doszło do zawarcia umowy między Wspólnotą a Republiką Białorusi. Komendant N. Oddziału Straży Granicznej w C. przy piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. nadesłał kopię decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 18 ust. 2 u.t.d. wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym wykraczającym poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wymienione w tym przepisie dokumenty, do których przy wykonywaniu międzynarodowego przewozu wahadłowego lub okazjonalnego zalicza się odpowiednie zezwolenie lub formularz jazdy (art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d.). Stosownie do art. 92 ust. 1 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub innych wymienionych przepisów, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15000 zł. Brak wymaganego zezwolenia skutkuje nałożeniem na wykonującego przewóz drogowy kary pieniężnej w kwocie 6000 zł na podstawie art. 92 ust. 1 w związku z lp. 2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Jak wynika z art. 4 pkt 2 u.t.d., międzynarodowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób i rzeczy pojazdem samochodowym, przy czym jazda pojazdem między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. W niniejszej sprawie ustalono bezspornie, że w dniu [...] lipca 2011 r. skarżący wykonywał międzynarodowy transport drogowy. Zasadnie organy administracji przyjęły, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, zdefiniowany w art. 4 pkt 11 u.t.d. jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym wykonywanie przez skarżącego międzynarodowego przewozu okazjonalnego w ustalonych w sprawie okolicznościach faktycznych wymagało uzyskania i posiadania przy sobie przez wykonującego przejazd oraz okazania na żądanie organu kontrolującego stosownego zezwolenia, gdyż obowiązek uzyskania zezwolenia w występującym w sprawie przypadku nie został wyłączony postanowieniami Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzonej w Mińsku w dniu 20 maja 1992 r. W art. 3 Umowy postanowiono, że regularne przewozy podróżnych, jak również przewozy wahadłowe między terytoriami obu Umawiających się Stron oraz w tranzycie przez ich terytoria mogą być wykonywane po uprzednim uzyskaniu zezwolenia. Stosownie do treści art. 4 Umowy, przewozy podróżnych autobusami, inne niż przewozy regularne, nie podlegają wymogowi uprzednio uzyskania zezwoleń właściwych władz Umawiających się Stron, pod warunkiem że: a) pojazd przewozi tę samą grupę podróżnych na całej trasie bez wymiany lub pozostawienia podróżnych w trakcie podróży, b) przejazd z podróżnymi odbywa się w jednym kierunku, a w kierunku przeciwnym następuje przejazd autobusu w stanie próżnym i na odwrót. W świetle przywołanego przepisu Umowy przewozy okazjonalne mogą odbywać się bez zezwolenia jedynie w okolicznościach określonych w art. 4 Umowy. Wskazuje na to jednoznacznie zamieszczenie w części wstępnej tego przepisu – jeszcze przed treścią punktów a) i b) – sformułowania "pod warunkiem, że". Takie umiejscowienie w przepisie wskazanego ostatnio sformułowania oznacza zarazem, że dla skorzystania ze zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na przejazd okazjonalny w okolicznościach niniejszej sprawy norma punktu b) art. 4 Umowy musiałaby zostać wypełniona w całości. Przejazd musiałby odbywać się w sposób ściśle opisany w punkcie art. 4 b) Umowy, wedle którego przejazd z podróżnymi odbywa się w jednym kierunku, a w kierunku przeciwnym następuje przejazd autobusu w stanie próżnym i na odwrót. Użyty w tym przepisie zwrot "i na odwrót" jest prawidłowo odczytywany przez organ jako wskazujący na niejako dwa etapy, w jakich dopiero następuje wypełnienie normy art. 4 lit. b) Umowy. Mianowicie, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przewóz rozpoczyna się od przejazdu z podróżnymi w jednym kierunku (przejazd rozpoczęty z pasażerami z kraju zarejestrowania pojazdu), a po ich zawiezieniu do miejsca docelowego powrotny przejazd pojazdu do kraju rejestracji pojazdu odbędzie się bez podróżnych (w stanie próżnym) – i na odwrót czyli – rozpoczęcie przejazdu pojazdu nastąpi bez podróżnych (w stanie próżnym) w celu odebrania ich z terytorium drugiej Umawiającej się Strony, na które przewoźnik uprzednio zawiózł tę grupę podróżnych, a w kierunku przeciwnym nastąpi przejazd autobusu z podróżnymi. Trzeba zwłaszcza zauważyć, że w końcowej części przepisu art. 4 lit. b) Umowy zastosowano spójnik "i" ("i na odwrót"), co oznacza koniunkcję, a zatem wymóg wystąpienia sytuacji opisanych w obu częściach przepisu połączonych tym spójnikiem. Nie posłużono się natomiast w tym zakresie spójnikiem "lub", który wskazywałby na możliwość stosowania przepisu alternatywnie w obu sytuacjach. W rozpoznawanej sprawie kontrolowany pojazd w dniu [...] lipca 2011 r. wyjeżdżał z Polski bez pasażerów, po grupę znajdującą się na terytorium Białorusi. W drodze powrotnej do Polski, w dniu [...] lipca 2011 r., do odprawy granicznej zgłoszono 20 podróżnych, których przewoźnik wcześniej nie zawoził. Warunki określone w art. 4 lit. b) Umowy nie zostały więc spełnione. Organ administracji prawidłowo zatem uznał, że przewóz nie spełniał warunków zwolnienia od wymogu posiadania zezwolenia na wykonywanie przewozów okazjonalnych. Odnosząc się do zarzutu określonego w punkcie drugim petitum skargi, dotyczącego naruszenia art. 20 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 pkt 2 u.t.d., stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 u.t.d zezwolenie wydaje się na wniosek przedsiębiorcy na czas nie dłuższy niż rok. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym dołącza się: 1) przebieg trasy przewozu dla każdej grupy osób, uwzględniający miejsce początkowe i docelowe przewozu, długość tej trasy podaną w kilometrach oraz przejścia graniczne; 2) wykaz terminów przewozów; 3) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną trasą przewozu; 4) kopię umowy między organizatorem przewozu a przewoźnikiem drogowym; 5) harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierowców (art. 22 ust. 3 u.t.d.). Stosownie do treści art. 20 ust. 1 u.t.d., w zezwoleniu określa się w szczególności: 1) warunki wykonywania przewozów; 2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; 3) miejscowości, w których znajdują się przystanki – przy przewozach regularnych osób. Użyte w tym przepisie sformułowanie "w szczególności" wskazuje, że nie jest to zamknięty katalog elementów zezwolenia. Zgodnie z ust. 2 art. 20 u.t.d. minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zezwolenia i wypisu z zezwolenia, o którym mowa w art. 18 u.t.d., uwzględniając zakres niezbędnych danych. Uwzględniając uregulowania zawarte w przepisach art. 20 ust. 1 pkt 1-2 oraz art. 22 ust. 3 u.t.d. stwierdzić należy, że wymóg wskazania daty przekroczenia granicy mieści się w zakresie niezbędnych danych, o których mowa w art. 20 ust. 2 u.t.d. Wbrew twierdzeniom skarżącego, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie wzorów zezwoleń na wykonywanie krajowych i międzynarodowych przewozów drogowych osób i rzeczy (Dz. U. Nr 144, poz. 1519) nie wprowadza dodatkowych, pozaustawowych warunków wykonywania przewozów okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym. W tym miejscu podkreślić jeszcze raz należy, że trakcie kontroli w dniu [...] lipca 2011 r. kierowca pojazdu nie posiadał ważnego w dniu kontroli zezwolenia na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym. W trakcie kontroli kierowca okazał wypis Nr [...]z Zezwolenia Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym, wydanego dla skarżącego. W zezwoleniu wskazano daty przekroczenia granicy: [...] marca 2011 r., [...] marca 2011 r., [...] marca 2011 r., [...] kwietnia 2011 r. i [...] kwietnia 2011 r., przejście graniczne – T. – B. oraz rodzaj przewozu – dwustronny relacji Polska – Białoruś. Z zezwolenia tego wynikało wprost, że było ono ważne od [...] marca 2011 r. do [...] kwietnia 2011 r. Niewątpliwy brak ważnego zezwolenia na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym upoważniał organ do stwierdzenia naruszenia art. 18 ust. 2 u.t.d. i nałożenia na skarżącego na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym kary pieniężnej za wykonywanie przewozu bez wymaganego zezwolenia. Za niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia przepisów art. 7,77 § 1 i 80 k.p.a. Przepis art. 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie natomiast z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Ocena dowodów dokonana być musi zgodnie z art. 80 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, organy administracji oparły się na prawidłowo zebranym w sprawie, wszechstronnie rozważonym i ocenionym zgodnie z art. 80 k.p.a. materiale dowodowym. Organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.) i na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości 6 000 zł. Nietrafny jest również zarzut skargi dotyczący niewystarczająco precyzyjnego powołania w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej, ponieważ w uzasadnieniu decyzji Komendanta N. Oddziału Straży Granicznej podstawę tę zacytowano w całości (str. 3 decyzji), wyraźnie wskazując, że chodzi o art. 92 ust. 1 pkt 7 i 8 u.t.d. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że organy administracji działały w ramach i na podstawie prawa. Tym samym również zarzut naruszenia przepisów Konstytucji nie zasługiwał na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 3.1 rozporządzenia rady (EWG) Nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz. U. UE L Nr 74, str. 1), stwierdzić należy, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wskazane przepisy nie miały zastosowania. Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia w przypadku międzynarodowego przewozu osób z Państwa Członkowskiego do państwa trzeciego i z powrotem, rozporządzenie stosuje się do części podróży na terytorium Państwa Członkowskiego, na którym zabrano lub na które dowieziono pasażerów, po zawarciu niezbędnej umowy między Wspólnotą a zainteresowanym państwem trzecim. Skoro takiej umowy między Wspólnotą a Republiką Białorusi nie zawarto, to zgodnie z ust. 3 omawianego przepisu do czasu zawarcia umów między Wspólnotą a zainteresowanymi państwami trzecimi, rozporządzenie nie ma wpływu na postanowienia dotyczące przewozu, określone w ust. 2, zawarte w umowach dwustronnych, podpisanych przez Państwa Członkowskie z tymi państwami trzecimi. Odnosząc się do zarzutu pominięcia faktu, że toczy się postępowanie zażaleniowe w sprawie zawieszenia postępowania ze względu na wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zezwolenia na wykonywanie okazjonalnych przewozów w międzynarodowym transporcie drogowym wyjaśnić należy, że zezwolenie, o którym mowa, nie dotyczyło okresu wykonywania kontrolowanego przewozu (było wydane tylko na okres od [...] maca do [...] kwietnia 2011 r.), a ponadto decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej omawianego zezwolenia. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.