VIII SA/Wa 12/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na przestrzenny znak towarowy oddala skargę. Decyzją z [...] października 2011 r. Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej (dalej: "Urząd Patentowy" lub "organ") działając na podstawie art. 245 oraz art. 248 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: "u.p.w.p.") po rozpoznaniu wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją własną z [...] maja 2011 r. odmawiającą udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy EKOFLORA nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżąca zgłosiła do rejestracji w dniu [...] czerwca 2009 r. za numerem [...] znak towarowy słowny EKOFLORA, przeznaczony do oznaczania towarów w klasie 31, a mianowicie: cebulki kwiatowe, kwiaty naturalne, kwiaty suszone do dekoracji, wieńce do kwiatów naturalnych, rośliny, rośliny strączkowe świeże, rośliny suszone do dekoracji, winorośle, wodorosty spożywcze dla ludzi lub zwierząt, zarodki [botanika], zboże w ziarnach nieprzetworzone, ziarna [nasiona], ziarna [zboża], ziarno do żywienia zwierząt, zioła ogrodowe świeże, korzenie jadalne, krzewy, krzewy róż, rabarbar, sadzonki, sałata, siano. Urząd Patentowy decyzją z [...] maja 2011 r. działając na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 u.p.w.p. odmówił udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony za numerem [...] znak towarowy EKOFLORA. Po przeprowadzeniu badania organ stwierdził, że zgłoszony znak nie ma dostatecznych znamion odróżniających, stanowi jedynie słowne i bezpośrednie wskazanie na towary, do których oznaczenia został przeznaczony, dlatego nie może być zarejestrowany jako znak towarowy. Ponadto zaznaczył, że przedrostkiem EKO nie powinny być znakowane towary, które nie spełniają warunków zawartych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007 z 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych (Dz. U. L. 189 z 20 lipca 2007 r., s. 1; dalej: "rozporządzenie nr 834/2007"). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu. Wskazał, iż zdolność odróżniająca nie została zdefiniowana zarówno na gruncie u.p.w.p., jak i dotyczącego znaków towarowych prawa unijnego. Dokonał interpretacji poszczególnych elementów zgłoszonego znaku na tle szczególnych wyroków ETS akceptując możliwość oceny poszczególnych elementów znaków znaku towarowego oddzielnie, jak i oceny znaku towarowego jako integralnej całości. W ocenie skarżącego zgłoszony znak EKOFLORA posiada zdolność odróżniającą, gdyż składające się na niego elementy EKO oraz FLORA zostały zapisane w sposób łączny. Według Spółki taka kompozycja nadaje znakowi fantazyjny charakter mimo, że znak nie posiada fantazyjnej formy graficznej. Nawet oba składające się na znak słowa nie noszą charakteru opisowego w stosunku do zgłoszonych towarów. Ponadto znak nabył zdolność odróżniającą na podstawie art. 130 u.p.w.p. poprzez jego używanie. Jednocześnie skarżąca podniosła, iż została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego [...] stycznia 2005 r., ale powstała w wyniku przekształcenia spółki cywilnej utworzonej w 1994 r. W jej ocenie na zdolność odróżniającą znaku wskazuje fakt wcześniejszej rejestracji przez Urząd Patentowy oznaczeń słownych podobnych do zgłoszonego znaku. Wskazując na art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 834/2007, Spółka oświadczyła, że nie zajmuje się produkcją produktów rolnych do których ma zastosowanie ww. przepis, ani ich sprzedażą pod znakiem towarowym. Rozpoznając sprawę ponownie Urząd Patentowy, w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z [...] października 2011 r., przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, iż generalną zasadą ustawy Prawo własności przemysłowej jest, iż znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny i które nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa (art. 120 ust. 1 u.p.w.p.), mające dostateczne znamiona odróżniające (art. 129 ust. 1 pkt 2 u.p.w.p.). Podniósł, iż zgodnie z powszechnym poglądem znak nie musi wykazywać oryginalności ani nowości. Jednakże jego forma przedstawieniowa powinna być na tyle charakterystyczna, aby była w stanie zwrócić uwagę klienteli i stanowić o jego zdolności identyfikującej towar w obrocie. Wymóg zdolności odróżniającej jest spełniony, gdy znak odróżnia w stopniu dostatecznym. A zatem ustawa Prawo własności przemysłowej nie określa zdolności odróżniającej w sposób pozytywny. Zawiera jednak wskazówki co do kryteriów, według których należy dokonywać jej oceny. Organ podniósł także, iż ocena zdolności odróżniającej jest wypadkową dwóch elementów. Z jednej strony forma przedstawieniowa znaku musi być "sama w sobie" na tyle charakterystyczna, aby mogła identyfikować towar. Z drugiej strony musi zapewniać kupującemu możliwość dokonania wyboru towaru według niej, bez konieczności ustalania pochodzenia towaru drogą okrężną, np. przez szukanie na towarze nazwy producenta. Urząd Patentowy stwierdził, iż przedmiotowe oznaczenie EKOFLORA jest znakiem opisowym. Uznanie zaś znaku opisowego za pozbawiony zdolności odróżniającej uzasadniają dwa względy. Po pierwsze znak ma przekazywać informację o pochodzeniu towaru a nie o nim samym, po drugie znak, do którego z mocy rejestracji płynie wyłączność używania, nie może pozbawiać konkurentów możliwości przekazywania kupującym informacji o towarze. W ocenie organu, za znaki opisowe należy uznać takie znaki, które składają się wyłącznie z oznaczeń służących w obrocie do przekazywania informacji o cechach towarów. Opisowy charakter znaku wyraża się w tym, że jedyną i bezpośrednio przekazaną informacją jest ta, która wskazuje na cechę towaru. W ocenie organu zgłoszony znak jest wyłącznie znakiem słownym. Zatem jego wyraz graficzny, który w rzeczywistości będzie oddziaływał na potencjalnego klienta jest niedookreślony. Ilość cech indywidualizujących znak słowny jest w swej istocie zdecydowanie mniejsza od znaku słowno-graficznego. Tak więc każda decyzja zgłaszającego o wyłączeniu (rezygnacji) grafiki, która w sposób najbardziej bezpośredni i stosunkowo prosty pozwala nadać oznaczeniu indywidualny charakter, pociąga za sobą wymóg znacznie większej dbałości o jego nowość i oryginalność. Nadto znak składa się ze słów, które mają określone znaczenie. Słowo "eko" oznacza pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący na ich związek znaczeniowy ze środowiskiem naturalnym lub jego ochroną. Natomiast słowo "flora" to ogół gatunków roślin charakterystycznych dla danego obszaru, środowiska lub okresu geologicznego, zgodnie z PWN. W świetle przedstawionej definicji znaku towarowego Urząd Patentowy wywiódł, iż nie jest znakiem towarowym oznaczenie EKOFLORA, ponieważ przedrostek EKO (powszechnie rozumiany jako skrót od ekologii – "dziedzina biologii badająca wzajemne stosunki między organizmami, a otaczającym je środowiskiem") nie posiada sam w sobie żadnej zdolności odróżniającej i dodanie go do jakiegokolwiek wyrazu, nie nadaje nowemu połączeniu rozróżnialności. Znak stanowi więc, jedyne słowne i bezpośrednie wskazanie na towary, do których oznaczania został przeznaczony. Konkludując Urząd Patentowy przywołując definicję zawartą w art. 2 lit. k rozporządzenia Rady (WE) nr S3 4/2007 wskazał, iż w decyzji własnej z [...] maja 2011 r. uwzględnił i uzasadnił niedopuszczalność rejestracji znaków z oznaczeniami typu "EKO". Podniósł także, iż zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 834/2007 uznaje się, że produkt opatrzony jest terminem odnoszącym się do ekologicznej metody produkcji, jeżeli przy znakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych taki produkt, jego składniki lub materiały paszowe opisywane są za pomocą terminów sugerujących nabywcy, że produkt ten, jego składniki lub materiały paszowe zostały uzyskane zgodnie z przepisami określonymi w ww. rozporządzeniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Spółka wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji z [...] października 2011 r., jak i decyzji z [...] maja 2011 r. Autor skargi zarzucił organowi naruszenie przepisów tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 140 k.p.a. i w związku z art. 252 u.p.w.p. oraz naruszenia art. 130 zd. 1 u.p.w.p., polegające na zaniechaniu przez Urząd Patentowy podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w szczególności przez zaniechanie wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego, a także nie wzięciu pod uwagę wszystkich okoliczności związanych z oznaczeniem towarów w obrocie znakiem towarowym, a w konsekwencji błędne ustalenie na podstawie zebranego materiału dowodowego, że zgłaszane oznaczenie nie posiada pierwotnej zdolności odróżniającej, podczas gdy dokonanie przez Urząd Patentowy prawidłowej oceny zgodnie z dyrektywami dotyczącymi badania zdolności odróżniającej, w szczególności dokonanie badania znaku towarowego jako integralnej całości, prowadzić powinno do wniosków odmiennych; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. i w związku z art. 252 u.p.w.p., a także art. 144 u.p.w.p., polegające na zaniechaniu przez Urząd Patentowy podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w szczególności przez zaniechanie wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego w aspekcie badania, czy znak towarowy nabył wtórną zdolność odróżniającą poprzez jego rzeczywiste i konsekwentne używanie, podczas gdy prawidłowo dokonana ocena całości materiału dowodowego prowadzić powinna do uznania, że znak towarowy mógł nabyć wtórną zdolność odróżniającą; 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. i w związku z art. 252 u.p.w.p., polegające na zaniechaniu przez Urząd Patentowy podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w szczególności przez zaniechanie wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego, poprzez zaniechanie wezwania skarżącej do przedstawienia dodatkowego materiału dowodowego przemawiającego za nabyciem przez znak towarowy wtórnej zdolności odróżniającej w sytuacji, jeżeli Urząd Patentowy uznał, że przedstawiony przez skarżącą materiał dowodowy jest niewystarczający do poczynienia takiego ustalenia, podczas gdy na organie administracji publicznej ciąży obowiązek wezwania strony postępowania do przedłożenia dodatkowych dowodów, gdy materiał dowodowy przez nią przedstawiony jest zdaniem organu niewystarczający do ustalenia stanu faktycznego zgodnego z twierdzeniem strony; 4) art. 8 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. i w związku z art. 252 u.p.w.p. poprzez niewskazanie przez Urząd Patentowy dlaczego i na jakiej podstawie nie uznał przez skarżącą dowodów przemawiających za wtórną zdolnością odróżniającą przedstawionych, podczas gdy organ administracji publicznej ustalając stan faktyczny ma obowiązek wskazać, na których dowodach się oparł i którym dowodom odmówił wiarygodności, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 5) art. 6 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. i w związku z art. 252 u.p.w.p. poprzez wydanie decyzji niekompletnej w zakresie wskazania podstawy prawnej w oparciu o którą organ odmówił rejestracji znaku towarowego zawierającego przedrostek "EKO", podczas gdy organy administracji publicznej mając obowiązek działania na podstawie i w granicach przepisów prawa zobowiązane są w szczególności do podania podstawy prawnej decyzji oraz do przytoczenia przepisów prawa, na których opierają swoje rozstrzygnięcie; które to naruszenia w konsekwencji doprowadziły do naruszenia przez Urząd Patentowy prawa materialnego, tj. art. 121 u.p.w.p poprzez jego niezastosowanie oraz art. 129 ust. 1 pkt 2 wraz z ust. 2 w zw. z art. 130 zd. 2 u.p.w.p. poprzez ich błędne zastosowanie w istniejącym stanie faktycznym sprawy i w konsekwencji odmowę udzielenia prawa ochronnego z powołaniem się na błędne ustalenie braku zdolności odróżniającej znaku towarowego. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w wydanych decyzjach z [...] października 2011 r., jak i z [...] maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Zgodnie z art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które: nie mają dostatecznych znamion odróżniających; z zastrzeżeniem art. 130 nie mają dostatecznych znamion odróżniających oznaczenia, które: składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności. Zgodnie z art. 130 p.w.p. przy ocenie, czy oznaczenie ma dostateczne znamiona odróżniające, należy uwzględnić wszystkie okoliczności związane z oznaczaniem nim towarów w obrocie. Odmowa udzielenia prawa ochronnego na podstawie przepisu art. 129 ust. 1 pkt 2 nie może nastąpić w szczególności, jeżeli przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym znak ten nabrał, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w przeciętnych warunkach obrotu. Znakiem towarowym może być dowolne oznaczenie, w szczególności wyraz, rysunek, ornament, kompozycja kolorystyczna lub zestawienie powyższych oznaczeń, nadające się do odróżniania w obrocie towarów pochodzących od jednego przedsiębiorstwa od towarów innych przedsiębiorstw. Podstawową funkcją, istotą znaku towarowego jest zdolność odróżniania towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów tego samego rodzaju pochodzących od innych przedsiębiorstw. Rolą znaku towarowego jest odróżnianie w taki sposób, który nie wprowadza uczestników obrotu w błąd, co do pochodzenia poszczególnych towarów. Tak więc znakiem towarowym może być wyłącznie oznaczenie do używania którego można przyznać prawo wyłączne tylko jednemu podmiotowi przy jednoczesnym zachowaniu prawa swobodnego dostępu innym uczestnikom obrotu gospodarczego do oznaczeń ogólnoinformujących. Odróżniający charakter znaku towarowego w rozumieniu art. 129 p.w.p. oznacza, że dany znak towarowy pozwala odbiorcy rozpoznać towary lub usługi objęte wnioskiem o rejestrację jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa, a tym samym umożliwia odróżnienie tych towarów i usług od towarów i usług innych przedsiębiorstw (vide wyrok Trybunału z dnia 7 października 2004 r. w sprawie C-136/02 P Mag Instrument przeciwko OHIM, pkt 29). Właściwość posiadania dostatecznych znamion odróżniających oznaczeń zgłoszonych w celu uzyskania prawa wyłącznego jest podstawową przesłanką udzielenia ochrony na takie oznaczenia. Te dostateczne znamiona odróżniające oznaczenia pozwalają postrzegać przez właściwy krąg odbiorców składający się z przeciętnych, właściwie poinformowanych, dostatecznie uważnych i rozsądnych konsumentów towarów i usług towarów nim oznaczonych, że dany towar wśród towarów tego samego rodzaju pochodzi od konkretnego podmiotu (vide wyrok Trybunału z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie C-24/05 P August Storck KG przeciwko OHIM, pkt 23). Tak więc, dostatecznych znamion odróżniających nie posiadają takie oznaczenia, które nie pozwalają zindywidualizować towaru, jako pochodzącego od konkretnego przedsiębiorstwa na podstawie charakterystycznej postaci samego oznaczenia z jednej strony, a z drugiej strony to owa postać oznaczenia zapewnia nabywcy trafność wyboru ze względu na pochodzenie towaru. W wyroku z dnia 10 grudnia 1996 r. (sygn. akt III RN 50/96, zapadłym w czasie obowiązywania ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych - Dz. U. z 1985 r. Nr 5, poz. 17 z późn. zm.) Sąd Najwyższy w kwestii posiadania zdolności odróżniania przez oznaczenie stwierdził, że "przepis art. 7 ust. 1 u.z.t. nie przesądza, czy wszystkie lub tylko niektóre z wymienionych w tym przepisie oznaczeń mogą nabyć zdolność odróżniania wskutek używania w obrocie gospodarczym. Przy ocenie, czy oznaczenie posiada zdolność odróżniania należy jednak uwzględniać interes uczestników obrotu gospodarczego, który wyraża się w swobodnym dostępie do wszystkich oznaczeń informujących o nazwie lub cechach towarów lub usług. Taki interes można potwierdzić tak długo, jak długo dany znak jest odbierany jako nazwa produktu lub informacja o właściwościach towaru lub usługi. W przypadku wielu takich oznaczeń, nawet długotrwałe używanie w charakterze znaku towarowego w celu wskazania na pochodzenie towaru z przedsiębiorstwa, nie może doprowadzić do zmiany pierwotnej informacji odnoszącej się do produktu jako takiego w nośnik informacji właściwej znakowi towarowemu. Dlatego też takie oznaczenia nie mogą być rejestrowane jako znaki towarowe". Dalej Sąd Najwyższy stwierdził, że interes uczestników obrotu gospodarczego nakazuje wyłączenie od rejestracji takich oznaczeń, ponieważ ich rejestracja prowadziłaby do monopolizacji używania tych oznaczeń przez poszczególnych przedsiębiorców, co w rezultacie stanowiłoby bardzo poważne i nieuzasadnione ograniczenie działalności innych przedsiębiorców. Jak z powyższego wynika, prawo wyłączne może zostać udzielone na oznaczenie posiadające zdolność odróżniającą abstrakcyjną lub konkretną. Zdolność odróżniającą abstrakcyjną posiada znak towarowy kiedy oceniany abstrakcyjnie tj. w oderwaniu od konkretnych towarów lub usług nadaje się do odróżniania towarów lub usług, natomiast zdolność odróżniająca konkretna ma miejsce wówczas, gdy znak towarowy nadaje się do odróżniania towarów lub usług dla których został przeznaczony od towarów lub usług innego przedsiębiorstwa. Tak więc znak towarowy ma za zadanie służyć odróżnianiu w obrocie towarów lub usług konkretnego przedsiębiorstwa od towarów lub usług pochodzących z innych przedsiębiorstw. Przechodząc do oceny przedmiotowego znaku na wstępie wskazać należy, że został on przeznaczony do oznaczeń towarów w klasie 31 tj. cebulki kwiatowe, kwiaty naturalne, kwiaty suszone do dekoracji, wieńce do kwiatów naturalnych, rośliny strączkowe świeże, rośliny suszone do dekoracji, winorośle, wodorosty spożywcze dla ludzi i zwierząt, zarodki (botanika), zboże w ziarnach nieprzetworzone, ziarna (nasiona), ziarna (zboża), ziarno do żywienia zwierząt, zioła ogrodowe świeże, korzenie jadalne, krzewy, krzewy róż, rabarbar, sadzonki, sałata, siano. Zasadnie zatem przyjął Urząd, że towary te przeznaczone są dla praktycznie nieograniczonego grona konsumentów. Zatem dla jego oceny stosować należy model przeciętnego konsumenta. Przedmiotowe oznaczenie EKOFLORA nie zawiera w sobie dostatecznie charakterystycznych cech, które mogłyby pełnić indywidualizujący charakter, jak również jego stosunek, do towarów do oznaczenia których jest przeznaczony, nie jest abstrakcyjny czy fantazyjny. Sąd podzielił ocenę organu wskazującą, że przedmiotowe oznaczenie pozbawione jest zdolności odróżniającej, ze względu na swój opisowy charakter. W/wym. oznaczenie pozbawione jest cech charakterystycznych, które mogłyby utkwić w świadomości przeciętnego odbiorcy i w konsekwencji nie nadaje się do identyfikacji towaru jako pochodzącego od skarżącej. Przypisanie tego oznaczenia do konkretnych towarów, jako pochodzących od oznaczonego przedsiębiorcy, nie jest możliwe. Sąd podzielił ocenę organu, że przedmiotowe oznaczenie jest tylko znakiem słownym, nieposiadającym żadnej formy graficznej, która pozwoliłaby mu nabyć zdolność odróżniającą i jako całość składa się z ciągu liter. Przeciętny nabywca nie zagłębia się w analizę jego poszczególnych detali, a jedynie zauważa cechy dominujące i odróżniające, które są najłatwiej zapamiętywane, czyli początkowy zestaw liter "EKO" (powszechnie rozumiany jako skrót od ekologii), natomiast drugi człon "FLORA" informuje o rodzaju towaru (ogół roślin). Trafnie organ zauważył, że określenie EKOFLORA nie znajduje się w słowniku języka polskiego, co uzasadnia stwierdzenie, iż jako całość może stanowić określenie ogólnoinformacyjne w odniesieniu do towarów produkowanych przez skarżącą, ale nie posiada żadnej zdolności odróżniającej. W świetle powyższego nie nasuwa wątpliwości, że znak EKOFLORA - rozpatrywany jako całość - pozbawiony jest dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do towarów dla jakich został zarejestrowany, dodatkowo opisowy charakter znaku czyni go niezdolnym do wskazywania na pochodzenie oznaczonych nim towarów, skoro informuje nabywcę tych towarów o ich zawartości. Tym samym nie jest nośnikiem informacji o źródle pochodzenia w znaczeniu przyjętym przez ustawę Prawo własności przemysłowej. Reasumując, zdaniem Sądu Urząd prawidłowo uznał, że przedmiotowy znak towarowy nie ma dostatecznych znamion odróżniających w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego, nie pozwala bowiem na zindywidualizowanie towaru skarżącej wśród towarów tego samego rodzaju pochodzących z różnych przedsiębiorstw i Sąd w pełni tę ocenę podziela. W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 grudnia 2008 r., I ACa 1047/08 LEX nr 519268. 1. Nie mają charakteru odróżniającego znaki opisowe, które przekazują informację o towarze, jego cechach, a nie jego pochodzeniu od oznaczonego przedsiębiorcy. Elementy opisowe mogą stanowić jeden ze składników znaku, np. szczególna oprawa słowa lub symbolu wskazującego na pewną cechę towaru. Wówczas znak ocenia się jako całość, a więc nie tylko przez pryzmat jednego elementu - słowa opisowego, ale i pozostałych towarzyszących mu elementów. Wszystkie symbole (znaki) używane w obrocie jako opisowe, aby nabrać mocy odróżniającej muszą mieć ponadto taki wyraz, aby w świadomości zbiorowej odbiorców produktu wykształciło się jednoznaczne skojarzenie między danym oznaczeniem a towarem, wyróżniające go jako pochodzący od danego przedsiębiorcy. 2. Znak towarowy, który korzysta z ochrony udzielonej z uwagi na fakt jego rejestracji, nie może stanowić o monopolizacji rynku, gdyż nie daje on przedsiębiorcy żadnej możliwości uzyskania wyłączności na wytwarzanie czy oferowanie jakiegokolwiek towaru, a jedynie pozwala na wyłączność w zakresie określonego nazewnictwa oferowanych towarów. Przechodząc do oceny wtórnej zdolności odróżniającej przedmiotowego oznaczenia na wstępie wskazać należy, że nabycie wtórnej zdolności odróżniającej jest konsekwencją rzeczywistego i konsekwentnego używania przez przedsiębiorcę danego oznaczenia, w celu wskazania w ten sposób pochodzenia oznaczonych nim towarów. Używanie zaś oznaczenia ma umożliwiać utrwalenie więzi pomiędzy nim, a towarem. Oznaczenie, nabywa zdolność odróżniającą, gdy jest w stanie identyfikować towar jako pochodzący od konkretnego przedsiębiorcy. Ocena, czy dane oznaczenie rzeczywiście posiada wtórną zdolność odróżniającą, powinna być dokonywana, przy zbadaniu wszelkich okoliczności faktycznych, takich jak czas używania znaku, jego udział w rynku, sposób i intensywność oraz dane wskazujące, że określonej grupie odbiorców oznaczenie to ewidentnie pozwala przypisać sygnowany nim towar danemu przedsiębiorcy. Organ w sposób właściwy przyjął, że dla stwierdzenia nabycia wtórnej zdolności odróżniającej konieczne jest istnienie jednoznacznego związku między przedmiotowym znakiem, a oznaczonym przedsiębiorcą. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie taki związek nie istnieje. Z dowodów zgromadzonych w aktach administracyjnych wynika, że skarżąca przedstawiła liczne materiały mające potwierdzić, że potencjalny klient widząc sporne oznaczenie, jednoznacznie kojarzy tak oznaczony produkt ze skarżącą spółką. Są to m.in. wystawiane faktury, przykładowe materiały reklamowe, kopie sprawozdań finansowych. Jednakże te dokumenty przedstawiają znaki słowno-graficzne, a znak zgłoszony do ochrony jest wyłącznie znakiem słownym, nie posiadającym żadnej formy graficznej, która pozwoliłaby mu nabyć zdolność odróżniającą, a tym bardziej wtórną zdolność odróżniającą. Sąd podziela oceny organu, że aby dane oznaczenie mogło nabyć wtórną zdolność odróżniającą musi jednoznacznie kojarzyć się z danym przedsiębiorstwem. W rozpoznawanej sprawie zarówno przed zgłoszeniem spornego oznaczenia jak i później na rynku istniały, jak wynika z akt administracyjnych, znaki FLORA z różnymi przedrostkami. I właśnie ze względu na fakt używania podobnych oznaczeń w wielu wariantach wynikających z połączeń tych słów przez różnych producentów, znak słowny EKOFLORA nie mógł nabrać wtórnej zdolności odróżniającej. Organ w przedmiotowej sprawie dokonał należytej analizy materiału dowodowego, dochodząc do konkluzji, iż przyznanie wyłączności na przedmiotowe oznaczenie pozbawione jakichkolwiek elementów fantazyjnych w postaci np. grafiki na rzecz jednego przedsiębiorcy - doprowadziłoby do zaburzeń w obrocie gospodarczym. Reasumując podnieść należy, że w ocenie Sądu organ prawidłowo doszedł do przekonania, iż w przedmiotowej sprawie nie ma jednoznacznego związku pomiędzy oznaczonym przedsiębiorcą, a przedmiotowym znakiem. Zasadnie zatem przyjął organ, że dowody zgromadzone w sprawie nie wykazują, że przeciętny konsument wybierając produkty oznaczone przedmiotowym znakiem kieruje się ich pochodzeniem z określonego (konkretnego) źródła. Zdaniem Sądu ocena dowodów dokonana przez organ w przedmiotowej sprawie, nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów zakreślone normami k.p.a., a zatem niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W tym miejscu należy wskazać, że w ocenie Sądu uzasadnienie przedmiotowej decyzji jest wystarczające i nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. Organ prawidłowo wywiódł, że w kontekście ustawowej definicji znaku towarowego zawartej w art. 120 ust. 1 u.p.w.p. nie jest znakiem towarowym oznaczenie EKOFLORA, ponieważ przedrostek EKO (powszechnie jak to wyżej wskazano rozumiany jako skrót od ekologii) nie posiada sam w sobie żadnej zdolności odróżniającej i dodanie go do jakiegokolwiek wyrazu, nie nadaje nowemu połączeniu rozróżnialności. Odnosząc się do argumentu, że Urząd błędnie dokonał interpretacji art. 130 u.p.w.p., należy zauważyć, że znak może nabyć wtórną zdolność odróżniającą, jeżeli na skutek używania zaczął identyfikować towar objęty zgłoszeniem jako pochodzące od określonego przedsiębiorcy i tym samym zaczął odróżniać ten towar od towarów innych przedsiębiorców działających w tej samej branży. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono takiego związku i ten fakt stanowi podstawę odmowy udzielenia prawa ochronnego. Prawidłowo także organ wskazał i uzasadnił niedopuszczalność rejestracji znaków z oznaczeniami typu EKO wynikające z przywołanych przez organ przepisów prawa wspólnotowego tj. rozporządzenia nr 834/2007 Rady (WE). Przypomnieć należy, że istota i sens instytucji znaku towarowego polega na tym, iż służy on do odróżniania towarów i usług pochodzących z jednego przedsiębiorstwa od takich samych towarów i usług innego przedsiębiorstwa. Ten cel musi być brany pod uwagę przy interpretacji wszystkich przepisów prawa regulujących kwestie związane ze znakami towarowymi i wszystkich sytuacji faktycznych podlegających ocenie. Z takiego określonego celu, jakiemu służy nałożenie na towar znaku towarowego, wynika zasadnicza przesłanka negatywna udzielenia ochrony. Reasumując Sąd doszedł do przekonania, że prawidłowy jest pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy słowny EKOFLORA dla towarów objętych wnioskiem nie może być udzielone ze względu na brak dostatecznych znamion odróżniających oraz niestwierdzenie nabycia przez to oznaczenia wtórnej zdolności odróżniającej. Sąd stwierdził przy tym, iż postępowanie przeprowadzone w niniejszej sprawie przed Urzędem Patentowym nie jest nacechowane uchybieniami mogącymi mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W szczególności Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów art. 7, 8, 77, 80 i 107 k.p.a. w stopniu uzasadniającym konieczność eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W ocenie Sądu Urząd w sposób właściwy zastosował przepisy prawa materialnego, w szczególności zarzuconych w skardze art. 121, art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 130 u.p.w.p., dokonując ich prawidłowej interpretacji. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.