VII SA/Wa 2795/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) października 2011 r. nr (...) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) października 2011r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. J. od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) kwietnia 2011 r., Nr (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie ul. (...) oraz (...) na odcinku od ul. (...) do ul. (...), poprzez budowę jezdni, chodnika, zjazdów, dwóch zatok autobusowych, oświetlenia, odwodnienia, przebudowę sieci TP S.A., przebudowę sieci SN oraz budowę kanału ogólnospławnego (kategoria obiektu budowlanego XXV i XXVI) na terenie działek ew. nr: (...) (po podziale działka ew. nr (...) w W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji, Wojewoda (...) przytoczył tok postępowania przed organem I instancji i wskazał, że inwestor - Prezydent (...) (reprezentowany przez Burmistrza (...)) w dniu (...) listopada 2010r. złożył wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej. Postanowieniem Nr (...) z dnia (...) lutego 2011 r. wezwano wnioskodawcę do usunięcia braków we wniosku. Postanowieniem Nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. zawieszono postępowanie na wniosek inwestora. Wnioskodawca wniósł o podjęcie postępowania wraz z prośbą o skorygowanie wniosku poprzez wyłączenie z postępowania działek znajdujących się w liniach rozgraniczających istniejącej ul. (...) i pozostających w zarządzie Prezydenta (...) oraz o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych. Po ostatecznym uzupełnieniem wniosku, postanowieniem Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2011 r. postępowanie zostało podjęte. Następnie Prezydent (...) w dniu (...) kwietnia 2011 r. na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1- 3, art. 11g ust.1 pkt 1, art. 12 ust. 1, ust 2, ust. 4 pkt 2 oraz art. 17 ust 1 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.- zwanej dalej specustawą) wydał decyzję Nr (...) o zezwoleniu na realizację wskazanej inwestycji drogowej. Organ I instancji ustalił, że planowana inwestycja nie znajduje się na terenie leśnym, nie podlega ochronie konserwatora zabytków, projekt budowlany spełnia wymagania dotyczące ochrony środowiska i nie zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Zgodnie z porozumieniem z dnia (...) października 2010 r. zawartym między Miastem (...) oraz MPWiK w (...) S. A., inwestycja w zakresie budowy dróg objętych wnioskiem realizowana miała być łącznie z budową kanału ogólnospławnego na odcinku od ul. (...) do ul. (...) oraz w ul. (...) i ul. (...). Nadto wskazał, że z dniem w którym decyzja stanie się ostateczna nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi ustalonymi tą decyzją stają się z mocy prawa władnością (...), za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji , która zostanie wydana. Przychylając się do wniosku inwestora organ I instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wskazując na ważny interes społeczny polegający na usprawnieniu ruchu drogowego i podniesieniu bezpieczeństwa jak i konieczność wykorzystania zaplanowanych na dany rok budżetowy środków publicznych. W ocenie organu inwestycja przyczyni się do zmniejszenia zagrożenia wypadkowego, jak również wpłynie na płynności ruchu samochodowego. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. J. zarzucając decyzji: - naruszenie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez jej zastosowanie pomimo, że projektowana droga nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, gdyż zapewnia dojazd do inwestycji prywatnego developera (...), która to inwestycja ma zapewniony dojazd od ul. (...); - naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 50 tej ustawy - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu W., gdzie znajduje się zabudowana nieruchomość A. J.; - naruszenie art. 10 k.p.a. w związku z art. 125 § 1 k.p.a. polegające na nie zapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz nie doręczenie pełnomocnikowi skarżącej postanowień z dnia (...) lutego 2011 r. o zawieszeniu postępowania i z dnia (...) kwietnia 2011 r. o jego podjęciu oraz decyzji z dnia (...) kwietnia 2011 r. zezwalającej na realizację inwestycji drogowej; - naruszenie art. 98 § 1 k.p.a. w związku z art. 101 § 1 k.p.a. polegające na zawieszeniu postępowania bez umożliwienia uczestnikom wyrażenia sprzeciwu co do zawieszenia. Wojewoda (...) po rozpoznaniu odwołania wskazał, że Prezydent prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne. Zgodnie z dyspozycją art. 11 d ust. 5 "specustawy", pismem z dnia (...) grudnia 2010 r., organ I instancji zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Nadto na tablicy ogłoszeń w Urzędzie (...) oraz na stronie internetowej tego Urzędu umieszczono obwieszczenia o wszczęciu postępowania. Ponadto, obwieszczenie zostało zamieszczone w prasie lokalnej - (...). W przedmiotowych obwieszczeniach organ I instancji poinformował o miejscu, gdzie w ciągu 14 dni od dnia ukazania się w prasie i na tablicach ogłoszeń obwieszczeń o wszczęciu postępowania, strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji. Poza tym z ocenie Wojewody decyzja wydana w I instancji czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 "specustawy". Zawiera wymagania dotyczące powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren, warunki wynikające z potrzeby ochrony środowiska, a także wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. W decyzji określono również nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością (...). Dotychczasowym właścicielom doręczono zawiadomienia o wydaniu decyzji o lokalizacji drogo zgodnie z treścią art. 11 f ust 3 specustwy. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych przez A. J., organ odwoławczy stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Odnośnie zarzutu, że projektowana droga nie odpowiada zakresowi "specustawy", organ II instancji wskazał, że projektowana inwestycja znajduje się na terenie zurbanizowanym, a jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 1999 r., sygn. akt: IV SA 1425/97: "Nie może budzić wątpliwości, że budowa ulicy leży w interesie społecznym (...)". Zaskarżona decyzja wbrew twierdzeniom skarżącej nie narusza przepisów ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem jak stanowi art. 11 i ust. 2 "specustawy": "w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Organ odwoławczy nie zgodził również się z twierdzeniem, że został naruszony art. 10 k.p.a. w związku z art. 125 k.p.a., gdyż A. J. otrzymała zawiadomienie wydane przez organ I instancji na podstawie art. 10 k.p.a., a ponadto jak stwierdzono w wyroku z dnia 13 maja 2008 r., sygn. IV. SA/Wa 283/08 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (Lex 471200) - ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych upraszcza i usprawnia procedury administracyjne dotyczące lokalizowania i budowy dróg, ogranicza w pewnym zakresie prawa procesowe stron postępowania innych niż inwestor, stanowiąc w tym zakresie uregulowanie o charakterze wyjątku w stosunku do k.p.a. Zasady udziału stron w postępowaniu toczącym się na podstawie ustawy o szczególnych zasadach, uregulowane są w tym akcie w sposób wyczerpujący. Nie można, zatem przyjąć, iż w kwestiach dotyczących udziału stron w postępowaniu, w ustawie nie uregulowanych, stosuje się k.p.a. (np. w odniesieniu, do art. 10 § 1 k.p.a.)". Wojewoda stwierdził również, że akta zawierają pismo Zarządu Województwa (...) w W. z dnia (...) lutego 2011 r. opiniujące pozytywnie materiały do wniosku o uzyskanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w zakresie budowy drogi gminnej Projektowana 2 i Projektowana 8 na odcinku od ul. (...) do osiedla (...). Wbrew twierdzeniom strony, projektowana droga publiczna nie kończy się szlabanem lecz placem manewrowym. Zaświadczenia projektantów wbrew twierdzeniom odwołania zastały poświadczane. Organ I instancji postanowieniem Nr (...) z dnia (...) lutego 2011 r. zobowiązywał wnioskodawcę do przedstawienia analizy powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, taka analiza została przedstawiona w załączniku do wniosku o wydanie decyzji pod nazwą "Drogi" w pkt 2.1 a. Zarzuty dotyczące ul. (...) nie mogły być analizowane, gdyż wniosek dotyczył dwóch dróg to jest (...) i (...). Organ wskazał również, że decyzji nie doręcza się stronom, gdyż zgodnie z art. 11 f ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach, wysyła się jedynie zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. J., wnosząc o jej uchylenie i oddalenie wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej lub o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca ponowiła zarzuty odwołania w zakresie naruszonych przepisów. Ponadto zarzuciła, iż została pozbawiona prawa zapoznania się z pismem Zarządu Województwa (...) w W. z dnia (...) lutego 2011 r. opiniującym pozytywnie materiały do wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej i pismo to nie zostało przesłane ani jej, ani pełnomocnikowi. Nadto stwierdziła, że w odniesieniu do jej działki nr (...) w załączonym do wniosku opisie technicznym drogi zapisano, że działka ta nie jest zabudowana, co jest nieprawdą. Zdaniem skarżącej projekty są obarczone wadami prawnymi polegającymi na braku podpisów i dat na oświadczeniach projektantów. W skardze podniesiono również, że skarżąca została już raz wywłaszczona z części swojej nieruchomości w związku z budową przewodów tłocznych w latach 1998-2000. Wobec ustalenia przebiegu ul. (...), nastąpi kolejne wywłaszczenie skarżącej, a lina rozgraniczająca tę ulicę została ustalona w bezpośredniej bliskości domu skarżącej. Ulica (...), stanowi w części ciąg pieszo jezdny, przeznaczony jedynie do obsługi osiedla (...). Ponadto decyzja środowiskowa dotyczy jedynie dróg (...) i (...), pomija zaś drogę (...). Wojewoda (...) w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga podlega oddaleniu. Postępowanie administracyjne zakończone kwestionowaną w niniejszej sprawie decyzją, prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2008r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia (...) kwietnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 46/07, publ. LEX nr 338845), stosując przepisy tej ustawy organ wydający pozwolenie na budowę nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych a następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. W związku z powyższym Prezydent (...) nie miał kompetencji do dokonywania zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu ul. (...) oraz (...) na odcinku od ul. (...) do ul. (...) - mimo pism kierowanych przez skarżącą do organu I instancji, kwestionujących racjonalność wyznaczonej trasy. Zdaniem skarżącej organ nie mógł do przedmiotowej inwestycji zastosować trybu przewidzianego w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, bowiem projektowana droga nie stanowi drogi publicznej, stosownie do przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Poza tym w jej ocenie, projektowana droga ma zapewniać jedynie dojazd do terenu inwestycji developera - (...), która to inwestycja ma dojazd od ul. (...). Odnosząc się do tego podstawowego zarzutu, to zdaniem Sądu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., należy rozumieć w ten sposób, iż ma ona zastosowanie także do każdego procesu inwestycyjnego dotyczącego obiektów docelowo mających uzyskać status (kwalifikację) dróg publicznych. Przyjęcie stanowiska przeciwnego, to jest ograniczenie zastosowania specustawy jedynie do inwestycji na drogach zaliczonych już do określonej kategorii drogi publicznej, powodowałoby, że w praktyce ustawa mogłaby mieć zastosowanie tylko do remontów dróg już istniejących. Nie może być bowiem zaliczony do określonej kategorii drogi, pas gruntu przeznaczony pod drogę, na którym droga (w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych) nie została jeszcze wybudowana, a tym bardziej nie może być zaliczony do kategorii drogi publicznej taka część tego pasa, która nie jest własnością właściwego dysponenta drogi (art. 2 a ustawy o drogach publicznych). Potwierdzeniem tego stanowiska jest także regulacja § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), zgodnie z którym przepisy tego rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, wykonywaniu dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także ich odbudowie, rozbudowie, przebudowie oraz przy remontach objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Należy podkreślić, że postępowanie w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej jest prowadzone z wniosku zarządcy drogi i do niego należy ustalenie przebiegu projektowanej drogi publicznej. Jednocześnie inwestycje drogowe mogą być lokalizowane w tym szczególnym trybie wtedy, gdy służą celom określonym w ustawie o drogach publicznych i są z uwagi na te cele konieczne. W rozpatrywanej sprawie projektowane drogi mają służyć polepszeniu obsługi komunikacyjnej w przedmiotowym rejonie gminy W. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W szczególności przedstawiona przez inwestora dokumentacja zawierała wymagania dotyczące powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi już istniejącymi. Należy zwrócić uwagę na pismo Zarządu Województwa (...) z dnia (...) lutego 2011r. opiniujące pozytywnie materiały do wniosku o uzyskanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, oraz analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, przedstawioną w załączniku do wniosku o wydanie decyzji pod nazwą "Drogi" w pkt 2.1 a. Mając na uwadze definicję drogi (art. 4 pkt 2 ustawy 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.- zwanej dalej ustawą o drogach publicznych) oraz na art. 11f ust. 1 pkt 8e ustawy o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, inwestor mógł wnioskować o budowę drogi wraz z infrastrukturą techniczną w pasie drogowym, nierozerwalnie związaną z realizowanym zamierzeniem budowlanym (budową drogi). W ocenie Sądu inwestor (zarządca drogi), składając wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji, zaopiniowany przez właściwe organy i zawierający wszystkie niezbędne elementy, przedłożył wymaganą przepisami kompletną dokumentację zgodnie z art. 11b w zw. z art. 11d ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Do wniosku inwestor załączył mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, jak również załączono analizę powiązania przedmiotowej drogi z innymi drogami publicznymi. Ponadto do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej inwestor dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie z art. 11f ust. 1 specustawy, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej powinna zawierać w szczególności: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; 6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 7) zatwierdzenie projektu budowlanego; 8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, b) określenia czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, c) określenia terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, e) obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, f) obowiązku przebudowy dróg innych kategorii, g) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f, h) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. e i f. Dokonując z punktu widzenia cytowanego przepisu kontroli zaskarżonej decyzji, należy wskazać, iż rola organu wydającego przedmiotową decyzję sprowadzała się do sprawdzenia wymagań formalno-prawnych wniosku i złożonej dokumentacji oraz sformułowania tej decyzji tak, aby zawierała wszystkie elementy prawem wymagane. Na tle zarzutów natury procesowej podnoszonych przez skarżącą, wymaga wyjaśnienia, że celem specustawy było stworzenie podstaw prawnych dla sprawnej realizacji inwestycji drogowych. Odmienność uregulowań zawartych w tej ustawie polega na skróceniu i uproszczeniu procedury planistycznej, podziałowej, jak i procedury nabywania nieruchomości lub ich części pod inwestycje drogowe. Zgodnie z art. 11c specustawy, do postępowań w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów przedmiotowej ustawy. Oznacza to, że wyłączone są zasady i przepisy proceduralne postępowania opartego na przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli określone kwestie proceduralne zostały uregulowane w tej ustawie, a zatem powołanie się przez skarżącą w skardze na zasady ogólne i przepisy postępowania wynikające z k.p.a. mogło być rozpatrywane przez sąd tylko w kontekście art. 11 c tej ustawy. Przed złożeniem wniosku inwestor musiał wykonać szereg czynności związanych z jego przygotowaniem, w tym zgromadzić szereg opinii (art. 11 b i 11d pkt 8 ustawy). Oznacza to, że uzyskiwanie opinii poprzedza złożenie wniosku, a zatem czynności te są dokonywane przed formalnym wszczęciem postępowania w sprawie, przy czym opinie i uzgodnienia zawarte w aktach sprawy jak i uzyskane w trakcie postępowania stanowią podstawę do ich oceny przez organ. Regulacje zawarte w tej ustawie w odniesieniu do dróg publicznych są celowym zabiegiem ustawodawcy i z racji jednoznacznego brzmienia zapisów tej ustawy nie może być mowy o kolizji jej przepisów z przepisami innych aktów prawnych. Dlatego zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom skarżącej nie narusza przepisów ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem jak stanowi art. 11 i ust. 2 "specustawy": "w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Organ nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę mimo, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu Winnica Południowa w gminie W. z dnia (...).09.2002r. (uchwała Nr (...) Rady Gminy W.) w rozdziale 3 planu Ustalenia Komunikacyjne przewidziano, że układ komunikacyjny dla trenów objętych planem ma odbywać się od strony ul. (...) poprzez połączenie ul. (...) z ul. (...), poprzez ulice biegnące nad przewodami tłocznymi oczyszczalni (...) oraz połączenie z ul. (...). Decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości w myśl art. 12 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Dlatego część nieruchomości wchodząca dotychczas w skład nieruchomości skarżącej, z chwilą zaliczenia jej w obszar pasa drogowego wyznaczonego omawianą decyzją, stała się przedmiotem własności właściwej jednostki samorządu terytorialnego (z momentem gdy decyzja jest ostateczna). W niniejszej sprawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Inwestor rozpoczął budowę drogi, a prace budowlane zostały praktycznie zakończone, co wynikało z oświadczenia pełnomocnika złożonego na rozprawie, oraz kopii dziennika budowy z datą rozpoczęcia robót -kwiecień 2011r. ( k. 36 akt sądowych). Sąd orzekając w niniejszej sprawie, miał zatem na uwadze przepis art. 31 powyższej ustawy, stanowiący, że nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi, art. 158 § 2 k.p.a. stosuje się odpowiednio. W przypadku zaś uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 k.p.a. Podnoszone przez skarżącą argumenty dotyczące braku racjonalności i ekonomicznego uzasadnienia przyjętej przez inwestora lokalizacji drogi mają charakter pozaprawny i nie mogą spowodować oczekiwanego przez skarżącą skutku. W sprawie brak było podstaw do odmowy udzielenia zgody na realizację inwestycji drogowej w części dotyczącej działki należącej do skarżącej, objętej wnioskiem inwestora. Organ był związany wnioskiem inwestora w zakresie określenia linii rozgraniczających teren dla projektowanej drogi publicznej. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.