V SA/Wa 270/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. W. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podjęcia z urzędu zawieszonego postępowania w sprawie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odrzucić skargę. H. W. – reprezentowany przez adwokata P. R. – złożył skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2011 r. Z uwagi na to, iż do skargi nie załączono pełnomocnictwa procesowego, zarządzeniem z 6 lutego 2012 r. wezwano pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie sporządzone zgodnie z powyższym zarządzeniem zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 15 lutego 2012 r. (vide: k. 14 akt), jednakże pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braku formalnego poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego. Wskazać należy, iż ani wraz ze skargą ani w odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik nie złożył dokumentu pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej w postępowaniu przez sądem administracyjnym, czy to w oryginale czy też jego wierzytelnego odpisu. Przypomnieć należy pełnomocnikowi, iż zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zaznaczyć trzeba, że złożenie skargi jest pierwszą czynnością procesową, wobec czego obowiązek wynikający z powyższego przepisu spoczywa na pełnomocniku. Ponadto wskazać należy, iż omawiany przepis zawiera stwierdzenie "do akt sprawy" zatem do tych akt, które zostały założone w związku z postępowaniem zainicjowanym złożoną skargą. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż pełnomocnik nie złożył wraz ze skargą dokumentu pełnomocnictwa. Znajdujące się w aktach administracyjnych pełnomocnictwo z 29 sierpnia 2011 r. zostało złożone wraz z zażaleniem adresowanym do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i obejmuje upoważnienie do reprezentowania strony skarżącej przed Wojewodą Podkarpackim i Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Niezależnie od tego, iż dokument pełnomocnictwa nie został złożony do akt sądowych, wskazać trzeba, że nie można przyjąć, by pełnomocnictwo z 29 sierpnia 2011 r. stanowiło pełnomocnictwo procesowe i – jako takie – by uprawniało adwokata P. R. do występowania przed sądem administracyjnym. Niezależnie od tego, iż skarga podlega odrzuceniu, bowiem pełnomocnik nie złożył dokumentu pełnomocnictwa – na wezwanie Sądu – do akt sądowych, wyjaśnić trzeba, iż nawet gdyby w aktach administracyjnych sprawy znajdowało się pełnomocnictwo ogólne, zawierające umocowanie do działania w postępowaniu sądowym, to nie można by przyjąć, że skarga jest kompletna pod względem formalnym. Zauważyć trzeba, że akta administracyjne nie stanowią akt sądowych, zaś w ocenie Sądu z redakcji przepisu art. 37 § 1 wynika, iż chodzi o "akta sprawy sądowej", skoro ustawa reguluje postępowanie przed sądem administracyjnym. Ponadto Sąd nie jest dysponentem akt administracyjnych, które są zwracane organowi po prawomocnym zakończeniu postępowania. W aktach tych dokument pełnomocnictwa winien się natomiast znajdować, czy to w oryginale, czy też jego wierzytelny odpis. Nie można również przyjąć, by odmienne stanowisko wynikało z unormowania wynikającego z art. 46 § 3 p.p.s.a., bowiem dotyczy on sytuacji, w której pełnomocnik działał już w sprawie oraz złożył pełnomocnictwo do akt sądowych prowadzonych w tej właśnie sprawie. Skarga z 21 grudnia 2011 r. była pierwszym pismem w sprawie, inicjującym postępowanie sądowe o sygn. akt V SA/Wa 270/12 oraz założenie akt sprawy. Mając zatem na uwadze treść art. 37 § 1 p.p.s.a. stwierdzić należy, iż jako złożona przez adwokata stanowiła pismo, do którego obowiązkiem pełnomocnika było załączenie pełnomocnictwa. Powyższe stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu z 16 grudnia 2009 r. o sygn. akt II OZ 1116/09 Sąd zwrócił uwagę, iż pełnomocnik ma obowiązek przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, mimo tego że pełnomocnictwo zostało już przedłożone w postępowaniu administracyjnym i pełnomocnik nie dysponuje drugim egzemplarzem pełnomocnictwa (postanowienie dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Na marginesie już tylko wskazać trzeba, iż w myśl regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego nie jest ani postanowieniem kończącym postępowanie, ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Zatem prawo złożenia skargi do sądu administracyjnego – stosownie do omawianego art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. – przysługuje wyłącznie wówczas, gdy służy na nie zażalenie w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 141 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zgodnie natomiast z art. 101 § 2 k.p.a., na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Wskazać zatem trzeba, iż środek odwoławczy na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie został wymieniony w omawianym przepisie, co oznacza, że zażalenie na takiego postanowienie nie przysługuje. W doktrynie przyjmuje się, że z redakcji przepisu art. 101 § 2 k.p.a., w brzmieniu nadanym nowelizacją z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.), wynika, że zażalenie przysługuje tylko na postanowienie o zawieszeniu postępowania, o odmowie zawieszenia postępowania oraz o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Natomiast, brak możliwości zaskarżenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania usprawiedliwia potrzeba zachowania zasady szybkości postępowania i niedopuszczania do jego przewlekłości. Jeżeli okaże się, iż w konkretnym przypadku przedwcześnie zawieszone postępowanie podjęto, to i tak będzie możliwa kontrola działania administracji publicznej w tym zakresie i podjęcia właściwego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, kontrolujący decyzję organu pierwszej instancji lub też przez sąd administracyjny w razie wniesienia skargi przez uprawniony podmiot (vide: Komentarz do art. 101 Kodeksu postępowania administracyjnego, Alicja Plucińska-Filipowicz, LEX/El.,2011). W konsekwencji godzi się przyjąć, iż nawet gdyby skarga nie była obarczona brakiem formalnym, to i tak podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna, zgodnie z omówionymi wyżej unormowaniami. Z wyłuszczonych względów, na podstawie art. 58 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.