I FZ 156/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki, , , po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 23 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Go 53/12, odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Z.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 7 listopada 2011 r., nr [...], w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. 1. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Go 53/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił wniosek Z. Z. o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. 2. Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej złożony został w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Jednakże zażalenie to zostało sporządzone osobiście przez skarżącego. W związku z powyższym Sąd uznał, że wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.) jako niedopuszczalny wskutek niedopuszczalności wniesienia zażalenia sporządzonego przez osobę nienależącą do kręgu osób wskazanych w art. 194 § 4 i art. 175 § 2 i § 3, który stosuje się odpowiednio. Sąd wskazał również, że we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że adwokat który reprezentował go z urzędu odmówił wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Wskazał, że pełnomocnik ten powiadomił go dopiero w dniu 9 listopada 2012 r. o postanowieniu tutejszego Sądu z dnia 23 października 2012 r., na dowód czego przedłożył wydruk z poczty elektronicznej. Sąd odnosząc się do twierdzeń żalącego na marginesie stwierdził, że powoływanie się przez skarżącego na fakt, iż nie podziela stanowiska swego pełnomocnika co do braku podstaw do wniesienia kasacji bądź zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest bezskuteczne jako okoliczność usprawiedliwiająca brak winy strony. 3. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie w którym to wniósł o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podkreślił, że wniosek o przywróceniu terminu uzasadnia faktem powiadomienia go o postanowieniu Sądu przez adwokata dopiero w dniu 9 listopada 2012 r. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 u.p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu strona wnosi do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 u.p.p.s.a.). W sprawie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej złożony został w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Przyjąć zatem należało, że wniosek o przywróceniu terminu został złożony wraz z zażaleniem. Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek był niedopuszczalny, gdyż zażalenie zostało sporządzone przez osobę nienależącą do kręgu osób wskazanych w art. 194 § 4 i art. 175 § 2 i § 3 u.p.p.s.a. Naczelny Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji. Sąd ten powinien rozpoznać wniosek o przywróceniu terminu merytorycznie. Strona bowiem we wniosku wskazała na okoliczności, które w jej mniemaniu uprawdopodobniały brak winy w uchybieniu terminu a równocześnie z wnioskiem dokonała czynności, której nie dokonała w terminie. Inną kwestią jest, że samo zażalenie nie zostało sporządzone przez osobę należącą do kręgu osób wskazanych w art. 194 § 4 i art. 175 § 2 i § 3 ww. ustawy. Skutki tak sporządzonego zażalenia znalazły swój wyraz w postanowieniu odrzucającym ten środek zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym orzeczeniu odniósł się do twierdzeń strony wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Uwag Sądu pierwszej w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie neguje. Jednak z uwagi na to, że miały one, jak to wskazał sam Sąd, charakter marginalny, istotne jest i w tym zakresie ponowne rozpoznanie sprawy. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.