II GSK 2117/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik (spr.) Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Z. C. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 503/12 w sprawie ze skargi P. Z. C. w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dotacji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. Z. C. w W. na rzecz Ministra Sportu i Turystyki kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: WSA w W. lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., sygn. V SA/Wa 503/12 oddalił skargę P. Z. C. w W. (dalej: Z.) na decyzję Ministra Sportu i Turystyki (dalej: Minister) z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...] zobowiązującą do zwrotu części dotacji. Jako podstawę faktyczną orzekania Sąd I instancji podał, że Minister decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...] zobowiązał Z. do zwrotu kwoty 92.945,25 zł wraz z odsetkami wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Minister uchylił w części własną decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. w zakresie pkt 1 i zobowiązał Z. do zwrotu kwoty 92.545,25 zł. W pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu podał, że w ramach umowy z dnia [...] lutego 2009 r. na realizację zadania publicznego "Przygotowania do mistrzostw świata i Europy w dyscyplinach olimpijskich" (kwota 538.000 zł), kontrolą objęto prawidłowość wydatkowania środków dotacji celowej zgodnie z warunkami umowy i obowiązującymi przepisami prawa oraz sposób określania celów i sprawozdawczości merytorycznej na łączną kwotę 383.618,72 zł (71,3 % rozliczonych kosztów zadania), przeznaczone na: 1) zgrupowanie w W. w dniach 23 – 28 sierpnia 2009 r., 2) zgrupowanie w P. w dniach 14 – 17 grudnia 2009 r., 3) finał Mistrzostw Polski w C. juniorów i seniorów w dniach 23 – 25 października 2009 r., 4) Mistrzostwa Europy (seniorzy) w A. w dniach 5 – 12 grudnia 2009 r., 5) Mistrzostwa Europy w K. (juniorzy) w dniach 2 – 9 stycznia 2009 r., 6) Mistrzostwa Świata (pary mieszane) w C. w dniach 17 – 25 kwietnia 2009 r., 7) wynagrodzenia osobowe, 8) zakup i dystrybucja sprzętu sportowego, 9) koszty obsługi zadania. Ustalenia kontroli wykazały nieprawidłowości w zakresie sposobu rozliczania określonych grup kosztów. W ramach środków związanych z Mistrzostwami Polski w C. nieprawidłowości polegały na zaliczeniu do kosztów bezpośrednich zakupów komputera z oprogramowaniem oraz serwera na kwotę 5.871 zł; materiałów biurowych, opłaty abonamentu telefonicznego, Internetu i innych na kwotę 6.700,33 zł i paliwa na kwotę 1.772,61 zł – które nie stanowiły kosztów bezpośrednich zadania jednostkowego i powinny być pokryte z kosztów pośrednich przeznaczonych na całe zadanie, a zatem wykorzystano je niezgodne z przeznaczeniem określonym w załącznikach nr 1 pkt 13 i nr 8 pkt 1 i 2 do umowy. Nieprawidłowości dotyczyły także zakupu sprzętu sportowego, proporczyków i biletów kolejowych nabytych w dniach 27 listopada, 13 i 22 grudnia 2009 r. za 4.416,94 zł, ponieważ nie były one związane z terminem mistrzostw, zatem stanowiły wykorzystanie środków niezgodne z przeznaczeniem określonym w załącznikach nr 7 i 8 do umowy. Bezpodstawnie do kosztów bezpośrednich zaliczono wydatki z faktur nr [...] z dnia 2 lipca 2009 r. na kwotę 2.064,14 zł, nr [...] z dnia 16 listopada 2009 r. na kwotę 1.220 zł oraz umowy zlecenia z dnia [...] kwietnia 2009 r. na kwotę 1.051 zł z tytułu wyżywienia uczestników Krajowego Zjazdu Delegatów Z., wydania opinii prawnej, opracowania koncepcji szkolenia oraz podróży w dniu [...] września 2009 r. na kwotę 313,83 zł (łącznie 4.648,97 zł), ponieważ finansowanie działalności wewnątrzorganizacyjnej Z. naruszało treść załącznika nr 1 pkt 1 – 13 umowy. Niezgodnie z załącznikiem nr 1 i nr 3 do umowy zawyżono koszty mistrzostw o kwotę 10.675 zł z tytułu przeksięgowania w grudniu 2009 r. wynagrodzenia Dyrektora Sportowego oraz kwotę 356,94 zł z tytułu wynagrodzenia osoby odpowiedzialnej za stronę formalno-rachunkową rozliczonych zadań. Z kolei w ramach środków związanych z Mistrzostwami Europy w A. koszty rozliczone na podstawie rachunku nr [...] z dnia 9 grudnia 2009 r. na kwotę 20.994 zł z tytułu zakwaterowania i wyżywienia [...] osobowej reprezentacji seniorek w dniach 16 – 26 listopada 2009 r. na zgrupowaniu w H. oraz faktury nr [...] z dnia 17 listopada 2009 r. na kwotę 4.496,10 zł z tytułu wynajęcia lodowiska w okresie od 3 do 19 listopada 2009 r. w U. w celu treningu dla [...] seniorek, nie były bezpośrednio związane z terminem i miejscem zawodów, co stanowiło wykorzystanie środków dotacji niezgodnie z przeznaczeniem określonym w załączniku nr 12 i 11 do umowy, dotyczących zmian w planie I i II półrocza, i spowodowało ich zawyżenie o 25.490 zł. Natomiast niezgodnie z załącznikiem nr 7 do umowy do kosztów bezpośrednich Mistrzostwa Świata w C. zaliczono odzież i torby sportowe o wartości 2.964,75 zł oraz sprzęt specjalistyczny w kwocie 1.355,01 zł, a do kosztów bezpośrednich Mistrzostw Europy w K. kwotę 11.338,73 zł z tytułu zakupu strojów reprezentacyjnych, których rozchodowania według ich asortymentu, ilości i wartości nieudokumentowano, co także stanowiło wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem. Do kosztów mistrzostw zaliczono ponadto kwotę 9.299,91 zł z tytułu diet, nie dokumentując pokwitowań ich odbioru przez [...] osób, w tym na kwotę 769,18 zł dla jednej zawodniczki spoza kadry narodowej wraz z kosztami zakwaterowania wynoszącymi 1.234,38 zł. W ramach drugiej umowy nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. na realizację zadania "Przygotowanie reprezentacji kobiet do Mistrzostw Europy w A." (kwota 100.000 zł) nieprawidłowości w zakresie rozliczenia finansowego dotyczące zgrupowania w H. w dniach 16 – 26 listopada 2009 r. polegały na zaliczeniu niezgodnie z przeznaczeniem i załącznikiem nr 2 pkt 2 i 3 do umowy na podstawie faktury nr [...] z dnia 12 listopada 2009 r. do jego kosztów kwoty 5.567,68 zł z tytułu podróży w dniach 26 – 29 listopada na trasie H. – Z. w celu udziału w zawodach zagranicznych w W. tj. w innym oddzielnie zaplanowanym i rozliczonym działaniu, jak też zaliczeniu niezgodnie z przeznaczeniem i załącznikiem nr 2 pkt 2 i 3 do umowy kosztów diet łącznie na kwotę 4.992 zł z tytułu pobytu za granicą w okresie 1 – 13 grudnia 2009 r. na zawodach w W. i na Mistrzostwach Europy w A. w dniach 5 – 12 grudnia 2009 r. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Z. wniósł do WSA w W. skargę, w której zarzucił skarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 145 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 145 ust. 4, ust. 5 pkt 1 i ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) dalej: u.f.p. z 2005 r. przez błędną wykładnię i nietrafne uznanie oraz niewłaściwą interpretację pojęcia wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, jakim było dofinansowanie przez Ministra realizacji zadania publicznego "Przygotowania do mistrzostw świata lub Europy w dyscyplinach olimpijskich"; 2) art. 6 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: k.p.a. przez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] lipca 2011 r., mimo że wydana została z rażącym naruszeniem prawa materialnego oraz art. 77 k.p.a., a także art. 7, 8, 77 i 107 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów i bezkrytyczne zaakceptowanie ustaleń kontroli, które nie uwzględniały specyfiki działania Z. oraz brak własnych ustaleń Ministra co do prawidłowości wydatkowania dotacji, jak też nienależyte uzasadnienie decyzji; 3) art. 10 k.p.a. przez nieumożliwienie Z. wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w postępowaniu pierwszoinstancyjnym; 4) art. 35 § 3 i art. 12 k.p.a. przez przekroczenie terminu przewidzianego na rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy i naruszeniu zasady szybkości postępowania; 5) art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przez czynny udział pracownika organu administracji w podjęciu decyzji, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę WSA w W. wyjaśnił, że skarżoną decyzję podjęto na podstawie art. 145 ust. 6 u.f.p. z 2005 r., mającej zastosowanie w spawie z mocy art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.): dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.). Powołany przepis stanowi, że wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem nakłada na stronę obowiązek jej zwrotu, co wyklucza prawo otrzymania dotacji przez kolejne 3 lata, licząc od dnia stwierdzenia nieprawidłowego wykorzystania dotacji, czyli w tej sprawie od dnia [...] listopada 2010 r. jako dnia podpisania protokołu kontroli przez Z., w którym stwierdzono nieprawidłowe wykorzystanie dotacji. Sąd podkreślił, że dotacja stanowi nieodpłatne przekazanie pewnej kwoty środków publicznych określonemu podmiotowi w celu realizacji zadań publicznych, przy czym fakt zawarcia w tym przedmiocie umowy nie oznacza, że wszelkie stosunki pomiędzy stronami umowy będą regulowane przez przepisy prawa prywatnego. Przekazane środki nie tracą bowiem swego publicznoprawnego charakteru. Obie zawarte przez Z. umowy zawierały w § 1 ust. 1 postanowienia zobowiązujące beneficjenta do wykorzystania otrzymanych środków w sposób zgodny z celem, na jaki je uzyskał i na warunkach określonych umową. Zawarto w nich także postanowienia o obowiązku zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, stosownie do art. 145 ust. 1 pkt 1 u.f.p. z 2005 r. Integralną zaś częścią umów były załączniki precyzujące, na co środki mają być wydane. W ocenie Sądu I instancji, rozstrzygniecie podjęte przez Ministra było prawidłowe. Jak podano w uzasadnieniu, Z. miał obowiązek wykorzystać dotację zgodnie z przeznaczeniem, określonym w sposób niebudzący wątpliwości. W postępowaniu organ zachował reguły jego prowadzenia w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, zapewnił stronie prawo czynnego w nim udziału. Nie potwierdził się także zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ Dyrektor Departamentu Sportu Wyczynowego – J. E., w wydaniu zaskarżonej decyzji nie podejmował czynności procesowych niezbędnych do załatwienia sprawy, podobnie jak A. G., która jedynie przyjmowała korespondencję oraz przygotowywała pisma wychodzące jako opiekun merytoryczny skarżącego. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 27 września 2012 r. wniósł Z., zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Powołując się na przepisy art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. wyrokowi temu zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 6, 7, 77 § 1 i 107 k.p.a. przez nieuwzględnienie, że w toku prowadzonego postępowania Minister nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszył obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz oceny całego zebranego materiału dowodowego i na tej podstawie przyjęcia, że dana okoliczność została udowodniona; 2. art. 134 § 1 p.p.s.a. przez brak wszechstronnego rozpatrzenia zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., w szczególności przez ogólnikowe i skąpe odniesienie się do niego; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów skargi, w szczególności zarzutów naruszenia art. art. 6, 7, 77 § 1 i 107 k.p.a., pomimo że miały one znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, a ponadto Sąd przyznając rację organowi nie wskazał, które ustalenia zostały przez Sąd przyjęte; 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu naruszenia art. 145 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 145 ust. 4, ust. 5 pkt 1 i ust. 6 u.f.p. z 2005 r., który miał znaczenie dla oceny legalności skarżonej decyzji; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo podstawy do jej uwzględnienia tj. przesłanki naruszenia art. 145 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 145 ust. 4, ust. 5 pkt 1 i ust. 6 u.f.p. z 2005 r. polegającego na błędnej wykładni i nietrafnym uznaniu oraz niewłaściwej interpretacji pojęcia wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, a w konsekwencji wydaniu zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 6 k.p.a. polegającego na jej wydaniu bez podstawy prawnej; 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez niestwierdzenie naruszenia przez skarżoną decyzję art. 77 § 1 k.p.a. polegającego na jej wydaniu bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; 8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 107 k.p.a. polegającego na braku wyjaśnienia przez Ministra przesłanek, jakimi kierował się przy wydaniu zaskarżonej decyzji, nienależyte uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji, w szczególności faktów które organ uznał za udowodnione, i które świadczyć miały o wykorzystaniu dotacji niezgodnie z przeznaczeniem; 9. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. polegającego na czynnym udziale pracownika organu administracji w podjęciu decyzji, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, co, na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., stanowi podstawę do wznowienia postępowania; II. prawa materialnego tj. art. 145 ust. 1 pkt 1, ust. 4, 5 i 6 u.f.p. z 2005 r. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz niewłaściwą interpretację pojęcia "wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem", jakim było dofinansowanie przez Ministra realizacji zadań publicznych pod nazwą "Przygotowanie do Mistrzostw Świata i Europy w dyscyplinach olimpijskich". W ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji nie rozpoznał wszystkich podniesionych w skardze zarzutów, czym naruszył art. 134 i art. 141 § 1 p.p.s.a. Nie uwzględnił, że organ nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w sposób bezkrytyczny zaakceptował ustalenia kontroli, które nie uwzględniały specyfiki działania Z. Te niepełne ustalenia spowodowały błędną ocenę art. 145 ust. 1 u.f.p. z 2005 r. i jego zastosowanie w tej sprawie. Minister nie wykazał, że Z. nie osiągnął celu, na jaki przyznano dotację, w kwestii przygotowania zawodników do udziału w mistrzostwach świata bądź Europy w C. W przypadku zaś uznania, że dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, rolą organu było wykazanie, że określone środki nie były powiązane bezpośrednio z celem zadania, a zostały spożytkowane w sposób niezgodny z umową. Czym innym jest bowiem nieprawidłowe realizowanie warunków określonych w umowie, a czym innym wykorzystywanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Tymczasem organ nie wyjaśnił przesłanek, na podstawie których poszczególne kwoty zakwalifikował jako wydatkowane niezgodnie z przeznaczeniem. Brak było w uzasadnieniu skarżonych decyzji wyjaśnienia znaczenia normy art. 145 ust. 1 u.f.p. z 2005 r., w szczególności pojęcia "wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem", które nie zostało w ustawie zdefiniowane. Niezasadnie natomiast pojęcie zadania i celu zawężono do konkretnych wydatków, bez powiązania ich z realizowanym zadaniem. Do kwestii tej Sąd I instancji w ogóle się nie odniósł, a w uzasadnieniu wyroku brak jest nawiązania do podstawy materialnoprawnej decyzji. Ponadto, pomimo wykazania przez Z., że w wydaniu obu decyzji brały udział te same osoby tj. J. E. i A. G., co wynika z postanowień Regulaminu organizacyjnego Ministerstwa Sportu i Turystyki, to WSA w W. nie uwzględnił tej okoliczności. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, uznając podniesione zarzuty za niezasadne, a w dużej mierze stanowiące powielenie zarzutów formułowanych w dotychczasowym postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. skutkujące nieważnością postępowania, zatem istnieją podstawy do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni albo niewłaściwym zastosowaniu, bądź na naruszeniu prawa procesowego, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna Z. wskazuje obie podstawy prawne. W takiej sytuacji NSA w pierwszej kolejności musi odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż co do zasady wyeliminowanie tych naruszeń daje podstawę do oceny sposobu kontroli stosowanych przez organy przepisów prawa materialnego, a więc odniesienia się do zarzutu naruszenia przepisów materialnych. Skarga kasacyjna Z. w sposób bardzo obszerny buduje zarzuty naruszenia prawa procesowego, przy czym te które zostały podniesione w pkt 1, 2, 3, 4, 6, 7, 8 i 9 dotyczą w istocie zarzutu naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i sprowadzają się do dokonania przez Sąd I instancji wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji, gdyż ustalenia faktyczne na których zostało oparte orzeczenie Sądu nie odpowiadają zasadom wynikającym z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a., a przez to wyrok Sądu I instancji narusza prawo, zwłaszcza art. 134 § 1 p.p.s.a., bo nie bierze pod uwagę całokształtu sprawy oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż w uzasadnieniu wyroku WSA w W. nie odnosi się do istotnych dla sprawy okoliczności, zwłaszcza naruszenia przepisów ogólnych k.p.a. i art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Sformułowany w taki sposób zarzut naruszenia przepisów procesowych nie ma usprawiedliwionych podstaw. NSA podkreśla, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, a to oznacza, że wymaga od autora precyzyjnego stawiania zarzutów i ich uzasadniania. W takim przypadku ilość podnoszonych uchybień pod adresem wyroku nie może przesądzać o ich trafności. Odnosząc się do meritum stawianych zarzutów, które NSA ujmuje zbiorowo, stwierdzić należy, że nietrafny jest zarzut naruszenia przez WSA w W. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 k.p.a. Analiza uzasadnienia wyroku Sądu I instancji i akt sprawy jednoznacznie wskazuje, że wyrok objęty skargą kasacyjną nie narusza tych przepisów, a Sąd I instancji dokonał poprawnej kontroli zaskarżonych decyzji. W pełni należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy administracji publicznej podlega wszelkim regułom wynikającym z zasad k.p.a., jednak ich stosowanie musi uwzględniać charakter sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia. Innymi słowy te same reguły określające sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego będą musiały inaczej określać zakres niezbędnych czynności organu w sprawie, w której organ musi ustalać stan faktyczny "od początku", a inaczej w tych przypadkach, w których decyzja jest następstwem wcześniej prowadzonych postępowań w ramach kompetencji organu. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że postępowanie kasacyjne prowadzone przez Ministra wykazało wykorzystanie przez Z. dotacji w sposób niezgodny z warunkami umowy o ich przyznaniu. Te ustalenia dają podstawę do przyjęcia, że stan faktyczny sprawy został ustalony przez Ministra w sposób prawem określony, a w konsekwencji Sąd I instancji przyjmując te ustalenia jako podstawę swojego działania uczynił zadość wymogom wynikającym z art. 134 § 1 p.p.s.a., a przez to nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu i nieuchylenie zaskarżonej decyzji. NSA nie podziela tej argumentacji Z. w ramach wskazanego zarzutu, która podnosi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. polegające na nieuzasadnieniu przez Ministra wadliwości dokonanych wydatków finansowanych z dotacji i akceptowanie przez skarżony wyrok lakonicznego i ogólnikowego określenia, że wydatki byłby dokonane niezgodnie z warunkami umowy przyznającej dotację. U podstaw stanowiska Sądu II instancji są ustalenia protokołu kontroli, z treści którego wynikają określone konsekwencje, a który będąc dokumentem urzędowym jest dowodem tego co stwierdzono w jego treści. W ocenie NSA nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 145 ust. 4 i ust. 5 u.f.p. z 2005 r. jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, gdyż wadliwość wykładni tych przepisów nie może być ujmowana jako zarzut z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wreszcie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Z treści art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. wynika, że wyłączeniu od udziału w załatwieniu sprawy podlega pracownik organu, który brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zakres tego przepisu nie obejmuje sytuacji mającej miejsce w rozpoznawanej sprawie, dlatego trafnie Sąd I instancji wskazał, że w wydaniu decyzji odwoławczej nie uczestniczyły osoby, które podlegałyby wyłączeniu, gdyż przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. może mieć odniesienie tylko do tych osób, które podejmują czynności procesowe mające wpływ na rozstrzygnięcie. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, zwłaszcza że w sprawie mamy do czynienia z ponownym rozpatrzeniem sprawy przez ten sam organ. Wprawdzie w takiej sytuacji zasada wyłączenia obowiązuje, ale ze względu na rozpatrzenie wniosku przez ten sam organ zasada wyłączenia pracownika powinna być odniesiona do tych pracowników organu, którzy są umocowani do wydawania decyzji i wpływania na jej treść, a nie osób tworzących aparat administracyjny organu. Zdaniem NSA nietrafny jest także zarzut naruszenia prawa materialnego art. 145 ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 i ust. 6 u.f.p. z 2005 r., gdyż organy dokonały poprawnej interpretacji tych przepisów, a Sąd I instancji oddalając skargę, trafnie zaakceptował przyjęty przez organy sposób rozumienia wykorzystania dotacji zgodnie z przeznaczeniem. NSA nie podziela stanowiska wnoszącego skargę kasacyjną, zgodnie z którym każde wykorzystanie środków dotacji dla realizacji celu jakim było przygotowanie do mistrzostw świata i Europy w dyscyplinach olimpijskich jest tożsame z wykorzystaniem dotacji zgodnie z przeznaczeniem. Podkreślić należy, że zakres wykorzystania dotacji został wyraźnie określony w umowach będących podstawą udzielenia tej pomocy, zatem dotacja mogła być wykorzystana tylko na finansowanie tych konkretnych wydatków. Przekroczenie zakresu przedmiotowego finansowanych celów musi być traktowane jako wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, co trafnie przyjął Sąd I instancji. Z tego więc powodu wyrok objęty skargą kasacyjną nie narusza przepisów wskazanych w pkt II tej skargi. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. NSA oddalił skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207 § 2 w zw. z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. mając na uwadze sytuację finansową strony wnoszącej skargę kasacyjną.