I SAB/Wa 1/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Emilia Lewandowska (spr.) Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2012 r. sprawy ze skargi B.O. i J.O. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. B.O. i J.O., pismem z dnia 5 grudnia 2011 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie ustalania odszkodowania z tytułu nabycia z mocy prawa przez Gminę [...] własności nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną gminną, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] m² z obrębu [...], Gmina [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że postępowanie prowadzone przez Starostę [...] trwa od [...] września 2006 r. oraz że w okresie tym uchylone zostały już 3 decyzje tego organu. Skarżący podkreślili, że w dniu 16 maja 2011 r. doręczono do Starostwa [...] decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] uchylającą decyzję Starosty z dnia [...] października 2010 r. i dopiero pismem z dnia 13 września 2011 r., tj. po 4 miesiącach od dostarczenia powyższej decyzji, zostali poinformowani, że postępowanie zakończone zostanie do dnia 30 listopada 2011 r. Mimo to, do dnia wniesienia skargi stosowna decyzja nie została wydana. Zdaniem skarżących wyznaczenie daty zakończenia postępowania na 30 listopada 2011 r. nie miało żadnego uzasadnienia, tym bardziej, że dopiero 20 października 2011 r. zlecono wykonanie operatu szacunkowego. Skarżący zaznaczyli, że przez 4 miesiące Starostwo Powiatowe w P. nie podjęło żadnych kroków mających na celu zakończenie postępowania oraz że nie zgadzają się z postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r., którym uznano ich zażalenie na bezczynność Starosty za nieuzasadnione. W tej sytuacji wniesiono o zobowiązanie Starosty [...] do wydania w terminie miesiąca decyzji w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie. Organ przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania wskazując m.in., że w dniu 16 maja 2011 r. doręczono do Starostwa decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., mocą której po raz trzeci uchylono decyzję Starosty ustalającą odszkodowanie za opisaną wyżej nieruchomość, wydzieloną pod drogę publiczną gminną. Akta sprawy zwrócono przy piśmie z dnia 22 czerwca 2011 r. Starosta [...] zaznaczył, że po ponownym zbadaniu sprawy i uwzględnieniu zaleceń Wojewody, zlecono wykonanie stosownego operatu szacunkowego. W związku zaś z tym, że od dnia 26 sierpnia 2011 r. obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2011 r. wprowadzające nowe zasady wyceny nieruchomości wydzielonych pod drogi publiczne, zaistniała konieczność uwzględnienia nowych przepisów w sporządzanej wycenie. Pismem z dnia 13 września 2011 r. poinformowano strony, że postępowanie zakończone zostanie do dnia 30 listopada 2011 r. Następnie, na skutek wniesionego zażalenia, akta sprawy przekazane zostały Wojewodzie [...], który postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. uznał zażalenie za nieuzasadnione. Organ zaznaczył, że w dniu 16 listopada 2011 r. uprawniony rzeczoznawca majątkowy W.K. dostarczyła do Starostwa Powiatowego w P. nowy operat szacunkowy. Pismem z dnia 9 grudnia 2011 r. poinformowano zaś strony o sporządzeniu operatu oraz że postępowanie zakończone zostanie do dnia 29 lutego 2012 r. Starosta [...] wskazał jednocześnie, że od dnia przesłania akt sprawy do Starostwa, tj. 27 czerwca 2011 r. do dnia 27 października 2011 r. oraz od dnia 10 listopada 2011 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na skargę, skarżący nie skorzystali z przysługującego im prawa składania dodatkowych wniosków i uwag do zebranego materiału dowodowego oraz wglądu do akt sprawy. Merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy uzależnione zaś jest od sporządzenia stosownego operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości. W świetle powyższego wniesiono o oddalenie skargi. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 23 marca 2012 r. pełnomocnik organu oświadczył natomiast, że stosowna decyzja nie została wydana oraz że w dniu 9 stycznia 2012 r. skarżący złożyli wniosek o udzielenie dodatkowego 30 - dniowego terminu na przedstawienie swojego stanowiska w sprawie. Pismem z 16 stycznia 2012 r. Starosta wyraził na powyższe zgodę, jednocześnie w piśmie tym określił termin zakończenia postępowania na 30 kwietnia 2012 r. Skarżący potwierdzili powyższe oświadczenie pełnomocnika organu i wskazali, że w dniu 16 stycznia 2012 r. zgłosili zastrzeżenia do operatu szacunkowego oraz nowe dowody, w tym własny operat, który został złożony w Starostwie 23 lutego 2012 r. oraz kolejny dowód w dniu 24 lutego 2012 r. Oświadczyli także, że pismem z 31 stycznia 2012 r. wystąpili o wyłączenie od udziału w postępowaniu wszystkich pracowników Starostwa [...] oraz rzeczoznawcy Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Starostwa [...] K.. Zaś pismem z 17 lutego 2012 r. wystąpili o wyłączenie naczelnika wydziału. Skarżący okazali jednocześnie postanowienie Starosty [...] z [...] lutego 2012 r., którym odmówiono wyłączenia wskazanych w nim pracowników Starosty [...] oraz rzeczoznawców majątkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Stosownie do treści art. 149 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Przy czym zaznaczyć trzeba, że oceniając czy organ pozostaje w bezczynności, Sąd bierze pod uwagę sytuację faktyczną i prawną istniejącą w dacie orzekania. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że skarga na bezczynność Starosty [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści złożonej skargi B.O. i J.O. zarzucili Staroście [...] bezczynność w załatwieniu wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogę publiczną, podnosząc w szczególności, że wskazany organ przez cztery miesiące (tj. od dnia otrzymania decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., do dnia wystosowania pisma z dnia 13 września 2011 r.) nie podejmował w sprawie jakichkolwiek działań mających na celu jej zakończenie oraz że wyznaczony w piśmie z dnia 13 września 2011 r. termin zakończenia postępowania (tj. 30 listopada 2011 r.) nie został przez organ dotrzymany. Zauważyć zatem trzeba, że z analizy akt administracyjnych sprawy istotnie wynika, iż od dnia 16 maja 2011 r., tj. od dnia wpłynięcia do Starostwa Powiatowego w P. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., organ podejmował jedynie nieliczne czynności mające na celu zgromadzenie materiału dowodowego i wydanie stosownego rozstrzygnięcia. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd miał jednak na uwadze stan sprawy istniejący w dacie orzekania. Jak wynika zaś z oświadczenia pełnomocnika Starosty [...], złożonego na rozprawie przeprowadzonej w dniu 23 marca 2012 r., od stycznia 2012 r. skarżący występować zaczęli do organu z licznymi pismami i wnioskami. W dniu 9 stycznia 2012 r. wystąpili oni między innymi z wnioskiem o udzielenie dodatkowego terminu na przedstawienie stanowiska w sprawie, następnie w dniu 16 stycznia 2012 r. zgłosili zastrzeżenia do sporządzonego operatu szacunkowego oraz nowe dowody, w tym własny operat, który został złożony w Starostwie w dniu 23 lutego 2012 r. Z kolei w dniu 31 stycznia 2012 r. wystąpili o wyłączenie od udziału w postępowaniu wszystkich pracowników Starostwa [...] oraz rzeczoznawcy majątkowego, który sporządził operat szacunkowy w niniejszej sprawie, zaś pismem z dnia 17 lutego 2012 r. o wyłączenie naczelnika wydziału. Zdaniem Sądu działanie skarżących - składanie licznych pism i wniosków – uniemożliwia organowi wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Starosta [...] zobowiązany jest do podjęcia stosownych czynności procesowych celem załatwienia przedmiotowych pism i wniosków zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami. W świetle powyższego – mając na uwadze, że Sąd rozpoznaje skargę na bezczynność organu według stanu sprawy z daty orzekania - stwierdzić należy, że złożona skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Jak wskazano główną przyczyną niewydania przez Starostę [...] stosownej decyzji jest konieczność załatwienia szeregu pism i wniosków składanych przez skarżących. Okoliczność ta – w ocenie Sądu - stanowi wystarczającą przesłankę usprawiedliwiającą prowadzenie przez organ postępowania dłużej niż określa to przepis art. 35 § 3 kpa. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.