II OSK 231/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] w B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 516/11 o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia: oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 516/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia z uwagi na to, iż skarżące Stowarzyszenie prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 27 stycznia 2012 r. zostało rozwiązane. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie [...] w B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, skarżące Stowarzyszenie zostało rozwiązane postanowieniem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 27 stycznia 2012 r. oraz zarządzono jego likwidację. Rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. Pozostać może jedynie majątek stowarzyszenia, w tym i wierzytelności, a także roszczenia wobec niego. Dlatego też przeprowadza się likwidację stowarzyszenia, którą zajmuje się likwidator. Podkreślić jednak należy, że działalność likwidatora rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia. Należy więc przyjąć, że w okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło - art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach (por. S. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Kraków 2000, s. 77). Tym samym prawidłowa była konstatacja Sądu pierwszej instancji, że istniały powody do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi wyżej wymienionego Stowarzyszenia w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że utratę bytu prawnego Stowarzyszenia spowoduje dopiero wpis o jego wykreśleniu w rejestrze przedsiębiorców KRS. Wykładnia gramatyczna art. 37 ust. 2 pkt 3 Prawa o stowarzyszeniach nie daje jednoznacznej odpowiedzi, kiedy stowarzyszenie traci osobowość prawną, lecz wskazuje, iż likwidator stowarzyszenia zobowiązany jest do złożenia wniosku do sądu rejestrowego. Należy przyjąć, że przepis ten nie rozstrzyga, czy wykreślenie ma skutek konstytutywny. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 180 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.