II SAB/Gl 55/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2012 sprawy ze skargi "A" z siedzibą w R. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. do wydania w terminie 60 dni orzeczenia w sprawie wszczętej z wniosku "A" z siedzibą w R. z dnia [...] r., 2. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. na rzecz skarżącego "A" kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 8 grudnia 2011 r. "A" z siedzibą w R. wniosło skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. w postępowaniu dotyczącym legalności wybudowania stacji bazowej telefonii komórkowej operatora sieci [...], kod stacji [...], usytuowanej na dachu pawilonu handlowego przy ul. [...] w J. W petitum skargi skarżące stowarzyszenie domagało się wyznaczenia organowi terminu do rozpatrzenia sprawy oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podało, że w przedmiotowej sprawie organ we współdziałaniu z inwestorem zmierza do bezprawnego użytkowania przedmiotowej stacji bazowej do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. , nr [...]. W ocenie Stowarzyszenia stanowisko takie pozwoli na użytkowanie zrealizowanej stacji przez przynajmniej 2,5 roku. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia w sprawie nie ma zastosowania art. 35 § 5 k.p.a. bowiem PINB w J. nie podjął żadnych kroków, aby wypożyczyć akta administracyjne sprawy z sądu administracyjnego. Strona skarżąca wskazała także, że spełniła wymogi wynikające z art. 37 k.p.a. bowiem przed wniesieniem skargi złożyła zażalenie do organu II instancji. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. wskazał, że podniesiony wobec niego zarzut bezczynności jest nieuzasadniony. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w postanowieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...]. Na decyzję tego ostatnio wymienionego organu uchylającą decyzję PINB z dnia [...] r., którą umorzono postępowanie w sprawie wydania nakazu rozbiórki przedmiotowej stacji bazowej, bowiem Spółka [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W związku z tym pismem z dnia 9 listopada 2010 r. wszystkie akta sprawy zostały przekazane do Sądu i w tej sytuacji nie posiadając wszystkich dokumentów organ nie może prowadzić postępowania. Dodatkowo PINB podniósł, że ewentualne kserokopie dokumentów nie mogą być traktowane jako dokumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że skarga ta jest dopuszczalna. Zgodnie z art.3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Tym samym skoro skarga dotyczyła bezczynności organu w sprawie wydania decyzji administracyjnej to należało ją z tego punktu widzenia uznać za dopuszczalną. Bezsporne jest także, że skarżące Stowarzyszenie przed wniesieniem skargi wyczerpało tryb, o jakim mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Wniosło ono bowiem, w trybie art. 37 § 1 k.p.a., zażalenie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiotowej sprawie. Wskazać wreszcie trzeba, że w przypadku skargi na bezczynność organu strona nie jest związana żadnymi terminami do jej wniesienia. Stan bezczynności, jako stan naruszenia prawa, trwa bowiem tak długo, jak długo organ nie załatwi sprawy lub nie podejmie innej czynności prawem przewidzianej, umożliwiającej kontynuowanie postępowania administracyjnego. Dopóki zatem stan milczenia nie zostanie przez organ usunięty, dopóty skarga na bezczynność organu jest prawnie dopuszczalna w każdym czasie tkwienia organu w zwłoce ( vide: P. Brzozowski, Glosa do postanowienia WSA w Olsztynie z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Ol 68/10, [w: LEX/el.2010). Przedmiotowa skarga jest nie tylko dopuszczalna ale także, jak już wskazano wyżej, jest zasadna. Wskazać należy, że w sprawach skarg na bezczynność sąd orzeka biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia. Celem skargi na bezczynność nie jest bowiem samo stwierdzenie, iż organ administracji pozostawał w bezczynności, lecz spowodowanie ustania stanu bezczynności (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 kwietnia 2008 r., I SAB/Wa 205/07, [w:] LEX nr 479291). Przedstawiony przez skarżących i niekwestionowany przez organ stan faktyczny sprawy w dacie zamknięcia rozprawy dowodzi bez wątpienia, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. był bezczynny w ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącego Stowarzyszenia w następstwie wydania przez organ II instancji decyzji uchylającej jego poprzednie rozstrzygnięcie i przekazujące temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Odnosząc się do zasadniczego zarzutu skargi wskazać należy, że stosownie do przepisu art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Powyższą regułę należy odnieść także do postępowania prowadzonego przed organem I instancji po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji opartej na przepisie art. 138 § 2 k.p.a. Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazać należy, że przeszkody do ponownego rozpatrzenia sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. nie mogło stanowić wniesienie przez inwestora skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje bowiem wykonania decyzji. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję kasacyjną organu II instancji, której wykonanie nie zostało wstrzymane postanowieniem tego organu (w oparciu o art. 61 § 2 pkt 1 lub w oparciu o inny przepis prawa), ani też wydanym na wniosek skarżącego postanowieniem sądu administracyjnego opartym na przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. organ I instancji ma obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy w terminach wskazanych w art. 35 k.p.a. Terminy wskazane w tym przepisie rozpoczynają swój bieg od dnia przekazania organowi I instancji zapadłej w sprawie decyzji kasacyjnej. Nadmienić też należy, że zakaz równoległego prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego i administracyjnego dotyczy tylko przypadków wskazanych w art. 57 p.p.s.a. Opierając się na treści udzielonej odpowiedzi na skargę, a także uzasadnienia postanowienia organu II instancji wydanego w trybie art. 37 k.p.a. wynika, że po wydaniu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. decyzji z dnia [...] r. organ I instancji nie podjął jednak żadnych działań zmierzających do ponownego rozpatrzenia sprawy. Podzielić należy także stanowisko strony skarżącej, że nie może stanowić przeszkody do ponownego rozpatrzenia sprawy przekazanie akt sprawy do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 12 a § 2 p.p.s.a. akta sprawy udostępnia się bowiem stronom postępowania. Strony mają zaś prawo przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy, kopie lub wyciągi z tych akt. Tym samym w przypadku gdyby organ I instancji nie dysponował sporządzonymi przez siebie kopiami akt administracyjnych lub niektórymi dokumentami niezbędnymi do ponownego rozpatrzenia przez niego sprawy mógł się on zwrócić w tej sprawie za pośrednictwem organu odwoławczego (będącego stroną) o wystąpienie do sądu, w którym znajdują się akta administracyjne sprawy o przekazanie mu z nich odpisów, kopii lub wyciągów. Na marginesie wskazać należy, że w udzielonej odpowiedzi na skargę, a także w postanowieniu z dnia [...] r. organy obu instancji nawet nie zauważyły, że wyrokiem z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 1251/10, WSA w Gliwicach oddalił skargę Spółki [...] na decyzję [...]WINB z dnia [...] r. Wprawdzie wyrok ten jest nieprawomocny, bowiem skarżąca Spółka wniosła od tego wyroku skargę kasacyjną, tym niemniej opisana okoliczność dowodzi, że organy obu instancji nie wykazują zainteresowania toczącym się postępowaniem sądowoadminstracyjnym. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić zasadność skargi, bowiem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. pozostaje w kontrolowanym postępowaniu niewątpliwie w stanie bezczynności. Wobec zaś takiego ustalenia Sąd w oparciu o przepis art. 149 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji. Termin do wydania w sprawie orzeczenia rozpocznie swój bieg od dnia doręczenia przez sąd organowi odpisu prawomocnego orzeczenia zapadłego w kontrolowanej sprawie. Sąd mając na uwadze okoliczności, w jakich doszło do bezczynności organu uznał jednocześnie, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 209 p.p.s.a.