VI SA/Wa 1531/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2012 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2011 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy pt.: "[...]"[...] oddala skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej też UP RP) decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr Sp. [...], działając w oparciu o art. 94, art. 25 w związku z art. 100 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.) – dalej p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., unieważnił prawo ochronne na wzór użytkowy o nr [...] pt.: [...] udzielone na rzecz J. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w [...] (dalej także jako uprawniony, skarżący) oraz przyznał spółce [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od J. C. kwotę 2600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotowa decyzja UP RP została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] stycznia 2006 r. skarżący złożył do UP RP wniosek o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. [...] Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. UP RP udzielił prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. [...]. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. (prezentata organu [...] sierpnia 2010 r.), [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej także wnioskodawca), wystąpiła o unieważnienie powyższego prawa ochronnego, jako podstawę prawną swojego wniosku wskazując art. 94 i art. 25 w związku z art. 100 p.w.p. Wnioskodawca zarzucił brak nowości spornego wzoru w dacie jego zgłoszenia do ochrony, a swój interes prawny wywiódł z ograniczenia swojej działalności gospodarczej przez sporne prawo ochronne, bowiem jest on konkurentem uprawnionego - produkuje i wprowadza do obrotu [...] o cechach wzoru użytkowego o nr [...]. Ponadto wskazał, iż został wezwany przez uprawnionego do natychmiastowego zaprzestania naruszania praw wyłącznych wynikających ze spornego prawa ochronnego pod groźbą wystąpienia na drogę sądową. Na dowód braku nowości spornego wzoru użytkowego wnioskodawca przedłożył szereg dokumentów [...]. W odpowiedzi, uprawniony podniósł, że przedłożone materiały nie podważają zdolności ochronnej spornego wzoru, gdyż przedstawiają oprawy z odmiennymi źródłami światła. W szczególności, oprawy przedstawione w przedłożonych kartach katalogowych przedstawiają oprawy różne od [...] charakteryzujących spornych wzór użytkowy. Urząd Patentowy rozpoznając niniejsza sprawę w postępowaniu spornym (art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p.) wskazał, że zgodnie z art. 315 p.w.p. zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały przepisy ustawy prawo własności przemysłowej, gdyż wzór został zgłoszony do ochronny [...] stycznia 2006 r. W ocenie Urzędu Patentowego wnioskodawca [...] Sp. z o.o. ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa wzór użytkowy o nr [...] pt.: [...], gdyż sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej swobody działalności gospodarczej a ponadto, wnioskodawca i uprawniony z przedmiotowego wzoru są konkurentami na rynku produkcji takich [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Urząd Patentowy RP wskazał, iż sporna [...] została określona w zastrzeżeniu ochronnym spornego wzoru jako znamienna tym, że [...]. Organ zauważył, że wzorem użytkowym jest (konkretne) nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci, wyróżnionego cechami znamiennymi, zatem dowód braku jego nowości wymaga przedstawienia wcześniejszego rozwiązania o wszystkich jego zastrzeganych cechach, a zwłaszcza o jego cechach znamiennych. Wobec takiego zapisu art. 94 ust. 1 p.w.p., ocena spornego wzoru nie może obejmować cech określonych w ww. zastrzeżeniu jako [...], gdyż w świetle treści art. 94 p.w.p. wzoru użytkowego nie określają cechy dotyczące sposobu jego wykonania. Jednocześnie, rozwiązania nie uważa się za nowe, jeśli jest częścią stanu techniki, zgodnie z art. 25 ust. 1 p.w.p. UP RP uznał, iż w świetle powyższego, materiały przedstawione przez wnioskodawcę, a obejmujące [...][...]. Organ zauważył również, iż rysunek załączony do opisu zgłoszeniowo nie wskazuje rodzaju stosowanych [...] ani sposobu ich zamocowania. Reasumując, sporne rozwiązanie pt. [...] w dacie udzielenie mu prawa ochronnego nie było rozwiązaniem nowym, gdyż było częścią stanu techniki w rozumieniu art. 25 ust. 1 p.w.p., przez co należy rozumieć wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób (art. 25 ust. 2 p.w.p.). Pozostałe materiały przeciwstawione przedmiotowemu rozwiązaniu ,nie podważają zdolności ochronnej spornego wzoru, gdyż przedstawiają [...]. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, w tym: w odniesieniu do przepisów postępowania zarzucono naruszenie: • art. 7 poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i przyjęcie ustaleń sprzecznych z materiałem dowodowym; • art. 77 § 1 kpa, z powodu niewystarczającego ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego, w tym całkowitego pominięcia podniesionych przez uprawnionego faktów, określających istotę spornego wzoru użytkowego, w zakresie cech funkcjonalnych; • art. 11 i art. 107 § 3 kpa poprzez niewłaściwe, bo wbrew literaturze fachowej wnioskowanie, przypisujące spornemu wzorowi cechy dotyczące wykonania przedmiotu, a nie wynikające z jego konstrukcji; • art. 80 kpa polegającego na nie dokonaniu istotnych w sprawie ustaleń i postawieniu nieuzasadnionej tezy o tożsamości rozwiązań, wobec braku dowodu na tę okoliczność; • art. 8 kpa poprzez błędną techniczną ocenę istoty rozwiązania sprowadzającą się do nietrafnego określenia rzeczywistego przedmiotu ochrony wzoru użytkowego • art. 94 i 25 p.w.p. w związku z art. 100 p.w.p. poprzez błędną interpretację przepisów, opartą na niewłaściwym zdefiniowaniu pojęć technicznych, przypisanych cechom konstrukcyjnym wzoru, odpowiedzialnych za nowość i użyteczność rozwiązania. Wskazując na ww. zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż analiza złożonych w sprawie dowodów oraz treść uzasadnienia decyzji UP RP, wskazuje na dowolność interpretacji pojęć technicznych odnoszących się do cech konstrukcyjnych [...] według wzoru użytkowego nr [...], nadto błędne odczytanie graficznych symboli rysunku, ilustrującego [...], niepełną ocenę prezentowanych przez strony dowodów oraz niewłaściwe wnioskowanie, co do istoty chronionego rozwiązania doprowadziło w ocenie skarżącego do błędnego przyjęcia zakresu ochrony – wyłącznie jako sposobu wykonania wzoru użytkowego, a nie jako znamiennej cechy konstrukcyjnej, tj. [...]. Nadto, UP RP dokonując niesłusznej interpretacji rysunku wzoru użytkowego nr [...]. postawił błędną tezę o braku przedstawienia przez uprawnionego cech istotnych wzoru użytkowego, bowiem stwierdził, iż graficzne oznaczenie różnych rodzajów [...], to jest ich konstrukcji, pod postacią [...], wskazuje na ich tożsamość. Zdaniem skarżącego, brak ustosunkowania się UP RP w swojej decyzji do podniesionej przez niego kwestii użyteczności rozwiązania, dzięki zastosowaniu nowych [...], dowodzi braku rozpoznania przez organ orzekający wszystkich czynników, definiujących ustawowo pojęcie wzoru użytkowego i podważa dokonaną przez UP RP obiektywną ocenę zdolności ochronnej wzoru. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenia braku nowości wzoru użytkowego nr [...] w związku z brakiem dowodu ujawnienia przed datą zgłoszenia tożsamego rozwiązania, zaspakajającego opisane przez uprawnionego cechy funkcjonalne [...], są sprzeczne z linią orzecznictwa oraz metodyką badania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych. Odpowiadając na skargę, Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do przedstawionych powyżej zarzutów, organ uznał je za bezzasadne, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wskazując ponadto, że ocena zdolności ochronnej wzoru użytkowego następuje w stosunku do takiej postaci tego wzoru, na którą została udzielona ochrona, a więc takiej, która została przedstawiona i opisana w dokumentacji zgłoszeniowej tego wzoru. Zastrzeżenie ochronne należy interpretować możliwie szeroko w świetle całego opisu wzoru użytkowego (łącznie z rysunkiem), przy czym rysunki powinny odtwarzać przedmiot wynalazku (wzoru użytkowego) w ujęciu schematycznym. Za bezzasadny uznano również argument skarżącego, że pojęcie [...] jest jednoznaczną nomenklaturą techniczną i stanowi nazwę własną [...], gdyż opis spornego wzoru użytkowego takiej informacji nie zawiera. Ponadto, przy opisie rysunku, skarżący nie wyjaśnił, dlaczego oznaczył [...] prostokątami, co, przy szerokiej interpretacji rysunku jako rysunku schematycznego, wobec braku dodatkowej informacji, nie pozwala na identyfikację przedstawionych [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrolując zaskarżoną decyzję w sposób określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), to jest pod względem zgodności z prawem, należy stwierdzić, że skarga Pana J. C. nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia była decyzja UP unieważniająca prawo ochronne na wzór użytkowy pt. [...]. Prawu ochronnemu na omawiany wzór użytkowy przysługiwało pierwszeństwo od dnia [...] stycznia 2006 r. Na wstępie Sąd rozważył, które przepisy prawa powinny znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie i uznał, iż zgodnie z art. 315 ust. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym. Sporny wzór użytkowy zgłoszony został [...] stycznia 2006 r. a więc pod rządami obowiązującej ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.) i dlatego przy ocenie czy zostały spełnione ustawowe warunki uzyskania prawa ochronnego należy uwzględnić przepisy tej ustawy. W ocenie Sądu wnioskodawca [...] Sp. z o.o. ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa wzór użytkowy o nr [...] pt.: [...], gdyż sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej swobody działalności gospodarczej a ponadto, wnioskodawca i uprawniony z przedmiotowego wzoru są konkurentami na rynku produkcji takich opraw. Zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy - Prawo własności przemysłowej, wzorem użytkowym jest nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym, dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci. Rozwiązanie nie jest nowe, jeżeli jest częścią stanu techniki zgodnie z art. 25 p.w.p. w zw. z art. 100 p.w.p. Stan techniki został zdefiniowany w art. 25 ust. 2 i 3 p.w.p. Wspólny dla wynalazków i wzorów użytkowych jest "nowy" charakter rozwiązania. Mówiąc ogólnie, w obu przypadkach rozwiązanie, którego ochronę chcemy uzyskać musi być nowe – dotychczas nigdzie nie ujawnione, przy czym zarówno w przypadku wynalazku, jak i wzoru użytkowego oznacza to, że musi to być rozwiązanie nowe w skali światowej. W odróżnieniu od wynalazków, od wzorów użytkowych nie jest jednak wymagany poziom wynalazczy, co oznacza, że uzyskają one ochronę także wówczas, gdy dla znawcy przedmiotu wynikają one w sposób oczywisty ze stanu techniki. Ponadto częściowo różne są w przypadku obu praw kategorie rozwiązań podlegających ochronie. Jeżeli bowiem za wzór użytkowy uważane są tylko "przedmioty o trwałej postaci", to tym samym nie mogą być wzorami użytkowymi np. technologie, które chronione być mogą prawem patentowym. Nie mogą też być chronione jako wzory użytkowe rozwiązania dotyczące układów elektrycznych, pneumatycznych bądź hydraulicznych przedstawień postaci blokowej bądź schematów ideowych (decyzja Komisji Odwoławczej UP RP z 30.01.1975 r., odw. 1465/74). Przedmiotem ochrony w przypadku wzoru użytkowego nie mogą być także plany, zasady i metody dotyczące działalności umysłowej itp. Kolejną przesłanką zdolności ochronnej w przypadku wzoru użytkowego jest wymóg jego technicznego charakteru. Ustawa nie definiuje co prawda tego wymogu, jednak przyjąć należy, że wykluczona jest ochrona takich pomysłów jak odkrycia naukowe czy wytwory o charakterze jedynie estetycznym (np. nowy kształt naczynia, który nie czyni go bardziej "poręcznym", ale ma na celu jedynie wywołanie pewnego efektu wizualnego). Ponadto, w odróżnieniu od wynalazków, do ochrony rozwiązania jako wzoru nie wystarcza sama możliwość jego zastosowania, czyli materialnego urzeczywistnienia. Konieczne jest bowiem ponadto uzyskanie użytecznego, praktycznego rezultatu. Rozwiązanie nie może być chronione, jeżeli różni się od rozwiązania technicznego udostępnionego już do powszechnej wiadomości wyłącznie cechami kształtu, które nie mają znaczenia dla osiągnięcia zamierzonej użyteczności (decyzja Komisji Odwoławczej UP RP z 3.06.1974 r., odw. 1112/74). Przedmiotowy zakres prawa ochronnego wyznacza przepis art. 96 ustawy - Prawo własności przemysłowej, zgodnie z którym zakres przedmiotowy prawa ochronnego określają zastrzeżenia ochronne zawarte w opisie ochronnym wzoru użytkowego. Zastrzeżenia ochronne dotyczyć mogą każdego z wymienionych wyżej parametrów - zarówno kształtu, budowy, jak i zestawienia poszczególnych elementów. To te zastrzeżenia, a nie ogólna postać (wygląd) danego przedmiotu determinują zakres ochrony. W niniejszej sprawie organ unieważnił przedmiotowy wzór użytkowy z uwagi na brak nowości rozwiązania. Jak wyżej wskazano rozwiązanie nie jest nowe jeśli wynika ze stanu techniki (art. 25 p.w.p. w zw. z art. 100 p.w.p.). Przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób. Za stanowiącą część stanu techniki uważa się również informacje zawarte w zgłoszeniach wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnione do wiadomości powszechnej, pod warunkiem ich ogłoszenia w sposób określony (art. 25 p.w.p.). Jak wynika z akt sprawy wnioskodawca [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zarzucił przedmiotowemu wzorowi użytkowemu brak spełnienia przymiotu "nowości". Na dowód braku nowości spornego wzoru wnioskodawca przedłożył: [...] W ocenie składu orzekającego w tej sprawie, mając na uwadze treść art. 94 ust. 1 p.w.p., należy wskazać na dowód braku nowości wzoru użytkowego należy przedstawić rozwiązanie wcześniejsze o wszystkich zastrzeganych cechach wzoru użytkowego, którego unieważnienia wnioskodawca się domaga, a zwłaszcza o jego cechach znamiennych. Sporny wzór użytkowy – sporna [...] została określona w zastrzeżeniu ochronnym spornego wzoru jako [...]. Skarżący wskazuje, że nowość spornego wzoru polega na zastosowaniu jako [...], w ocenie skarżącej żaden z przeciwstawionych wzorów użytkowych nie zawiera takiego rozwiązania. W tym miejscu wypada wyjaśnić czym są [...]. [...]. Tak więc ujmując sprawę w prostszy sposób [...]. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 9 listopada 2006 r. sygn. akt VISA/Wa 1613/06 (wyrok prawomocny). Wzór użytkowy, o którym mowa w art. 94 p.w.p. stanowi odrębny przedmiot ochrony własności przemysłowej, który dotyczy tylko przedmiotu materialnego o trwałej postaci, określonego poprzez cechy techniczne przedmiotu, przejawiające się w ukształtowaniu przestrzennym (kształcie) i/lub budowie (konstrukcji) danego przedmiotu jako całości bądź zestawienia elementów (niepołączonych ze sobą konstrukcyjnie), również określonych, co do ukształtowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, iż ochronie nie podlegają rozwiązania niezdeterminowane, co do ukształtowania przestrzennego, w szczególności, takie jak: - sposoby (charakteryzowane przez postępowanie czynnościowe), - układy elektryczne, hydrauliczne, pneumatyczne bądź algorytmy (charakteryzowane przez strukturę połączeń elementów lub bloków funkcjonalnych), - wytwory bezpostaciowe, jak np. roztwór, maść, środek spożywczy, lek, itp. Skoro więc [...] nie podlegają ochronie, a ponadto jest to cecha determinująca wykonanie przedmiotowego wzoru użytkowego, to jak słusznie zauważył Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji wzoru użytkowego nie determinują cechy dotyczące sposobu jego wykonania, a więc ocena spornego wzoru nie może obejmować cech określonych w zastrzeżeniu jako [...]. W ocenie składu orzekającego, biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy przyjąć, że oceniając dowody przeciwstawione przedmiotowemu wzorowi użytkowemu a świadczące o braku nowości tegoż wzoru, Urząd Patentowy w sposób prawidłowy uznał, że: [...] ujawniają (każdy dowód oddzielnie) [...]. Należy także zauważyć, że również rysunek załączony do opisu zgłoszeniowo nie wskazuje rodzaju stosowanych [...].Na zakończenie należy wskazać, że skarżący nie doprecyzował w zgłoszeniu [...]. Natomiast w trakcie całego postępowania w niniejszej sprawie, skarżący podkreśla, że w przedmiotowym wzorze zastosowane są [...] co stanowi o użyteczności tego wzoru, natomiast w opisie i zastrzeżeniach, uogólniając [...], nie wskazał tego typu [...] używając ogólnego określenia [...]. W tym miejscu należy wskazać, że ochrona dotyczy tylko tego co zostało zgłoszone, gdyż zakres przedmiotowy prawa ochronnego określają zastrzeżenia ochronne zawarte w opisie ochronnym wzoru użytkowego (art. 96 p.w.p.). W myśl art. 31 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 i 2 p.w.p. zgłoszenie wzoru użytkowego w celu uzyskania prawa ochronnego powinno obejmować: 1) podanie zawierające co najmniej oznaczenie zgłaszającego, określenie przedmiotu zgłoszenia oraz wniosek o udzielenie powyższego prawa ochronnego; 2) opis wynalazku ujawniający jego istotę; 3) zastrzeżenie lub zastrzeżenia ochronne (jedno zastrzeżenie ochronne niezależne); 4) skrót opisu; 5) rysunki. Zgodnie z treścią art. 97 ust. 1 p.w.p. do zgłoszenia wzoru użytkowego stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2, przepisy art. 31-33 p.w.p. W związku z tym opis ochronny wzoru użytkowego powinien być zredagowany z uwzględnieniem zasad analogicznych jak dla wynalazków, z tą różnicą że w zgłoszeniu wzoru użytkowego podaje się szczegółowy opis przedmiotu zgłoszenia w oparciu o rysunek, a nie opis przykładu realizacji, jak w przypadku zgłoszenia dotyczącego wynalazku. Mając powyższe na uwadze, uwzględniając odpowiednie stosowanie art. 33 ust. 1 p.w.p. do wzorów użytkowych, należy stwierdzić, iż opis danego wzoru powinien go przedstawiać na tyle jasno i wyczerpująco, aby znawca mógł ten wzór urzeczywistnić. W szczególności opis powinien zawierać tytuł odpowiadający przedmiotowi wzoru, określać dziedzinę techniki, której dotyczy, a także znany zgłaszającemu stan techniki oraz przedstawiać w sposób szczegółowy przedmiot rozwiązania z objaśnieniem figur rysunku. Zgodnie z ust. 3 omawianego przepisu, zastrzeżenia ochronne, powinny być w całości poparte opisem wynalazku i określać w sposób zwięzły, lecz jednoznaczny, przez podanie cech technicznych rozwiązania, zastrzegany wzór użytkowy oraz zakres żądanej ochrony. Ponadto ust. 31 wymaga aby każde zastrzeżenie było ujęte jasno, w jednym zdaniu lub równoważniku zdania. Zgodnie z ust. 4 oprócz zastrzeżenia niezależnego, które powinno przedstawiać ogół cech zgłaszanego wzoru użytkowego, w zgłoszeniu może występować odpowiednia liczba zastrzeżeń zależnych dla sprecyzowania cech wymienionych w części znamiennej zastrzeżenia niezależnego. Ponadto ust. 41 omawianego artykułu stwierdza, iż wzajemne powiązanie w układzie zastrzeżenia niezależnego i zastrzeżeń zależnych powinno być wyraźnie przedstawione w zgłoszeniu. W myśl ust. 5 skrót opisu powinien zawierać zwięzłą i jasną informację określającą przedmiot i charakterystyczne cechy techniczne wzoru użytkowego oraz wskazanie jego przeznaczenia, jeżeli nie wynika to z określenia samego przedmiotu. Zgodnie z treścią ust. 6 rysunek powinien w sposób czytelny, w połączeniu z opisem i zastrzeżeniami ochronnymi, odtwarzać przedmiot wynalazku w ujęciu schematycznym, bez tekstu, z wyjątkiem pojedynczych wyrazów, gdy są one konieczne. Kwestia zakresu żądanej ochrony wskazana w zastrzeżeniach ochronnych dla zgłaszanego wzoru użytkowego w celu uzyskania dla niego prawa ochronnego została sprecyzowana w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 września 2001 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 102, poz. 1119). Zgodnie z treścią § 8 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 16 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, zastrzeżenie niezależne powinno zawierać część nieznamienną rozpoczynającą się od tytułu określającego przedmiot wzoru użytkowego zastrzeganego danym zastrzeżeniem oraz podającą zespół cech technicznych niezbędnych do określenia przedmiotu niniejszego wzoru, w całości traktowaną jako stan techniki. Ponadto pkt 2 powyższego ustępu wskazuje, iż zastrzeżenie niezależne powinno również zawierać część znamienną poprzedzoną wyrazami "znamienny tym, że", podając zwięźle te cechy techniczne (cechy znamienne) zastrzeganego wzoru użytkowego, które mają go wyróżniać spośród innych rozwiązań mających zespół cech określonych w części nieznamiennej. Zgodnie z treścią § 16 ust. 4 ww. rozporządzenia, rysunki zawarte w zgłoszeniu wzoru użytkowego powinny, w razie potrzeby przedstawiać na figurze nr 1 ogólny widok przedmiotu zgłoszenia. W myśl § 10 ust. 1 niniejszego rozporządzenia rysunki wzoru użytkowego będące częścią zgłoszenia, powinny przedstawiać przedmiot tego wzoru w tylu ujęciach, w ilu stosownie do jego złożoności jest to potrzebne do jego zrozumienia w połączeniu z opisem i zastrzeżeniami ochronnymi. W niniejszej sprawie w opisie wzoru jak i zastrzeżeniach niezależnych w części znamiennej skarżący wskazuje na [...]. Skoro, więc jak wyżej wskazano zastrzeżenie niezależne w części znamiennej podaje zwięźle cechy techniczne zastrzeganego wzoru użytkowego, które mają go wyróżnić spośród innych rozwiązań mających zespół cech określonych w części niezamiennej, to właśnie przedmiotowy wzór użytkowy [...]wyróżnia się między innymi [...]. Reasumując twierdzenia skarżącego, wobec powyższych argumentów, że to [...] są powierzchniowo wlutowane, jest bezpodstawny, gdyż nie zostało ujęte w opisie wzoru i jego zastrzeżeniach. Skarżący w swojej skardze podnosi również nie uwzględnienie przez Urząd Patentowy różnic w technicznym sposobie graficznego przedstawienia [...]. W tym miejscu warto przytoczyć treść § 12 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych, z którego wynika, że terminologia i oznaczenia powinny być jednolite w całym zgłoszeniu i zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami oraz powszechnie przyjętą praktyką. Z powyższego wynika więc wprost, że nomenklatura używania w zgłoszeniu winna być jednolita. Skoro więc skarżący na swoim zgłoszeniowym rysunku oznaczając [...] nie wskazał, że chodzi o typ [...], to w sposób uprawniony Urząd uznał, że ma doczynienia z [...] bez bliższego określenia ich typu. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.