VII SAB/Wa 43/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SAB/Wa 43/12 ze skargi A. D. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa postanawia odrzucić skargę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2012 r. A. D., na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., zaskarżył bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa w sprawie nie nadania biegu jego skardze z dnia 19 stycznia 2012 r. i jej uzupełnieniu z dnia 26 stycznia 2012 r. odnoszącej się do nadużywania władzy sądowniczej przez zorganizowaną grupę sędziów s. Podniósł, że skarga powinna być rozpoznana jako sprawa indywidualna, wobec każdego ze wskazanych w niej sędziów z mocy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. Nr 126, poz. 714) w trybie jej art. 28-45. Wniósł o merytoryczne rozpoznanie skargi z dnia 19 stycznia 2012 r. i jej uzupełnienia z dnia 26 stycznia 2012 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że Krajowa Rada Sądownictwa nie jest "organem administracji", a w postępowaniu przed Radą nie stosuje się Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa). Jest ona konstytucyjnym organem państwa, a jej zadania, struktura i uprawnienia wynikają wprost z art. 186 i 187 Konstytucji RP. Krajowa Rada Sądownictwa działa na podstawie wskazanej wyżej ustawy i wydanego na jej podstawie art. 22 ust. 1 Regulaminu szczegółowego trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa. Ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa przewiduje podejmowanie przez Radę uchwał w sprawach indywidualnych (art. 33 ustawy), nad którymi kontrolę judykacyjną sprawuje Sąd Najwyższy. Ponadto wskazano, że skarżący nie zalicza się do osób, których praw lub obowiązków może dotyczyć uchwała Rady, a tym samym nie jest osobą, której pismo (żądanie) mogłoby wszcząć wstępowanie w sprawie indywidualnej. Nie jest zatem uczestnikiem postępowania, a jego pismo nie wymagało wydania żadnego z aktów, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a tylko w takich przypadkach ustawa dopuszcza skargę na bezczynność organów (§ 2 pkt 8 tego przepisu). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przede wszystkim zauważyć należy, że skarga na bezczynność przysługuje w przypadkach wskazanych w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., to jest na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-4a akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Z przepisów ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa nie wynika by Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa posiadał kompetencje do podjęcia działań, które można by zakwalifikować do wyżej wymienionych form działania. Kompetencje Przewodniczącego Rady jako członka Prezydium Rady i organu Rady ograniczają się wyłącznie do funkcji reprezentacyjnych i organizacyjnych, ponieważ jako członek Prezydium Rady kieruje pracami Rady oraz zapewnia właściwe funkcjonowanie Rady między posiedzeniami plenarnymi, a w szczególności przygotowuje projekty porządku posiedzeń plenarnych Rady. Natomiast tylko w nagłych przypadkach, wymagających podjęcia działań między posiedzeniami plenarnymi Rady, Prezydium Rady może w jej imieniu podejmować czynności należące do kompetencji Rady, z wyjątkiem załatwiania spraw indywidualnych. Krajowa Rada Sądownictwa nie jest zaś organem administracyjnym. Jest to konstytucyjny organ stojący na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów (art. 186 Konstytucji RP). Z tego względu w niniejszej sprawie Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa, jako organ Rady nie był obowiązany do wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej z wniosku z dnia 19 stycznia 2012 r. złożonego przez A. D., które mogłoby posiadać walor aktu administracyjnego. W przepisach ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa brak jest bowiem normy kompetencyjnej, która pozwalałaby Przewodniczącemu Rady na podjęcie aktu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Oznacza to, że Przewodniczącemu Rady nie można skutecznie zarzucić, iż pozostawał w bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 8 p.p.s.a., co czyni przedmiotową skargę skierowaną do sądu administracyjnego jako niedopuszczalną. Skarżący winien mieć na względzie, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega tylko taka bezczynność, która spełnia wymogi bezczynności z art. 3 § 8 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga, podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.