VII SA/Wa 2544/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2012 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżącego T. K. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z [...] sierpnia 2011r., na podstawie art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. - uwzględniła skargę T.K. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej z [...] czerwca 2011 r. w ten sposób, że uchyliła ww. decyzję i dopuściła stronę do egzaminu na uprawnienia budowlane do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Krajowa Komisja wskazała, że wadliwa była ocena sposobu udokumentowania praktyki zawodowej w uprzednio wydanej decyzji. Organ uznał bowiem, że w książce praktyki zawodowej wnioskodawca zamiast opisu czynności wykonywanych w każdym tygodniu praktyki opisał projekty budowlane. W świetle wyjaśnień skarżącego organ uznał jednak, że strona opisała elementy projektów, które osobiście wykonała, co bezpośrednio wskazuje czynności wykonywane w każdym tygodniu praktyki. Stwierdziła, że taki sposób udokumentowania praktyki jest dopuszczalny i jej nie dyskwalifikuje. W konsekwencji Komisja uznała, że skarżący odbył wymaganą praktykę zawodową i prawidłowo ją udokumentował. Skargę na to rozstrzygnięcie złożył T. K. i wnosząc o jego uchylenie zarzucił naruszenie art. 54 § 3 p.p.s.a. wskutek wydania zaskarżonej decyzji w trybie samokontroli, mimo że nie spełnia ona wymogów ww. przepisu, gdyż nie uwzględnia w całości żądania skarżącego. Skarżący wskazał, że decyzją z [...] czerwca 2011 r. Krajowa Komisja utrzymała w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] marca 2011 r. o odmowie nadania T. K. uprawnień budowlanych do projektowania w ograniczonym zakresie w ww. specjalności. Organy przyjęły, że skarżący nie udokumentował praktyki zawodowej, gdyż w książce praktyki zawodowej zamiast opisu czynności wykonywanych w każdym tygodniu praktyki opisał projekty budowlane. Skarżący podkreślił, że brak prawidłowego udokumentowania praktyki zawodowej był powodem odmowy nadania uprawnień bez przeprowadzania egzaminu, a nie podstawą odmowy dopuszczenia skarżącego do egzaminu na omawiane uprawnienia budowlane. Wskazał, że nie zgadzał się z powołanymi rozstrzygnięciami właśnie dlatego, że uważał, iż spełnił wszystkie ustawowe wymagania do nadania ww. uprawnień bez konieczności poddawania się egzaminowi. Skarżący wskazał, że w ocenie organów obu instancji właśnie nieprawidłowe udokumentowanie praktyki zawodowej uniemożliwiało nadanie skarżącemu uprawnień bez konieczności poddawania się egzaminowi. Skoro zatem w zaskarżonej decyzji organ uznał, że skarżący prawidłowo udokumentował praktykę zawodową, to w ramach art. 54 § 3 p.p.s.a., mógł, uchylając poprzednie decyzje, jedynie nadać (i to bezwarunkowo) przedmiotowe uprawnienia budowlane. Nałożenie dodatkowego warunku, jak dopuszczenie do egzaminu było niedopuszczalne, gdyż skarżący z takim wnioskiem nie występował w trakcie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jej wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2011 r. wydana została z naruszeniem art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) i art. 27 w zw. z art. 24 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa. W myśl stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji przepisu art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Unormowanie to ma umożliwić organowi administracji publicznej weryfikację własnego działania bez potrzeby rozpatrywania sprawy przez sąd administracyjny, rozwiązanie takie prowadzi do zapewnienia szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego. Zawarta w przepisie art. 54 § 3 p.p.s.a. norma stanowi dla organu wyjątkowe upoważnienie do autokontroli własnej, ostatecznej i zaskarżonej do sądu, decyzji. Powołany przepis nie określa jednocześnie sposobów i form działania organu, stawia jednakże jedno zasadnicze wymaganie: efektem działania organu w tym trybie musi być uwzględnienie skargi w całości. Oceniając w trybie autokontroli wydany przez siebie akt, organ tylko wówczas może zastosować przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., gdy uwzględnia skargę w całości, a więc uznaje za uzasadnione zarzuty, wnioski, jak i wskazaną w skardze argumentację. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] sierpnia 2011 r. tego warunku nie spełnia. Decyzją tą organ uchylił własną decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. (utrzymującą w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] marca 2011 r. o odmowie nadania skarżącemu uprawnień budowlanych do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, bez przeprowadzania egzaminu) i dopuścił skarżącego do egzaminu na uprawnienia budowlane do projektowania w ograniczonym zakresie w w/w specjalności. Zauważyć należy, iż T. K. w skardze wniesionej na decyzję z [...] czerwca 2011 r. wnosił o uchylenie tej decyzji i decyzji organu I instancji, podkreślenia wymaga, że skarga nie zawierała wniosku o dopuszczenie skarżącego do egzaminu na uprawnienia budowlane. W skardze wniesionej na decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. T.K. podniósł, że zaskarżył decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] marca 2011 r. o odmowie nadania skarżącemu uprawnień do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, gdyż uważał, że spełnił wszystkie ustawowe wymagania do nadania uprawnień budowlanych bez konieczności poddawania się egzaminowi. W takiej sytuacji nie można więc mówić o uwzględnieniu skargi w całości, w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., decyzja z dnia [...] sierpnia 2011 r. wydana została więc z naruszeniem tego przepisu. Zauważyć ponadto trzeba, że dwóch spośród trzech członków składu orzekającego Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wydającego zaskarżoną decyzję (a mianowicie P. K. i J. K.) brało udział w wydawaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. Podkreślenia wymaga, że z dniem 11 kwietnia 2011 r., na mocy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 6 poz. 18) zmianie uległ przepis art. 24 § 1 pkt 5 kpa. Zgodnie z tym przepisem, w jego obecnym brzmieniu, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji (w poprzednim brzmieniu: "w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji"). W myśl art. 27 kpa członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1 kpa. W świetle obecnie obowiązującej regulacji ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. przez ten sam organ kolegialny powinno zatem nastąpić w innym składzie osobowym. Zaskarżona decyzja wydana została więc z naruszeniem art. 27 § 1 w związku z art. 24 § 1 pkt 5 kpa, skoro w jej wydaniu brały udział osoby podlegające wyłączeniu od udziału w postępowaniu. Doszło zatem do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 3 kpa), a to skutkuje uchyleniem decyzji przez sąd administracyjny, niezależnie od tego, czy naruszenie to ma wpływ na wynik sprawy. Ujawnione naruszenia art. 54 § 3 p.p.s.a. i art. 27 § 1 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 kpa powodują uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na mocy art. 152 ustawy orzeczono jak w punkcie II wyroku. Na podstawie art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w punkcie III.