II OZ 215/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1942/11 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi G. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia oświadczenia woli nabycia obywatelstwa polskiego postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia oświadczenia woli nabycia obywatelstwa polskiego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący został prawidłowo pouczony przez organ o sposobie i terminie złożenia skargi. Zdaniem Sądu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącego, iż okolicznością usprawiedliwiającą uchybienie terminu była niedostateczna znajomość języka polskiego. Stosownie bowiem do treści art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. nr 90, poz. 999 ze zm.) język polski jest językiem urzędowym organów, instytucji i urzędów podległych m.in. konstytucyjnym organom państwa powołanych w celu realizacji zadań tych organów. Oświadczenia składane tym organom muszą być dokonywane w języku polskim (art. 5 ust. 2 cyt. ustawy). Z treści art. 5 ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy o języku polskim wynika obowiązek prowadzenia wszelkich czynności procesowych w języku polskim. W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 86 ppsa poprzez nieuwzględnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności oraz nieprawidłowe uznanie, że skoro w aktach sprawy znajduje się odręczne oświadczenie skarżącego sporządzone w języku polskim, co do znajomości przepisów oraz odręcznie sporządzony życiorys to skarżący zna język polski. Zarzucono także naruszenie art. 5 ust 2 i art. 4 pkt 2 ustawy o języku polskim poprzez przyjęcie, iż z powołanych przepisów wynika obowiązek prowadzenia czynności w jeżyku polskim. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 85 ppsa, czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym strona zobowiązana jest do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, w myśl art. 87 § 2 ppsa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności na które powołuje się skarżący, nie uzasadniają wniosku o przywrócenie terminu. Nie zasługuje na uwzględnienie zwłaszcza argument dotyczący niedostatecznej znajomości języka polskiego. Jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia nieznajomość języka polskiego /vide: wyrok z dnia 6 września 2001 r., sygn. V SA 165/01/. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, wszystkie składane dotychczas przez skarżącego pisma, wnioski i podania, sporządzane były w języku polskim, w tym odręcznie sporządzone podanie o przyjęcie oświadczenia woli nabycia obywatelstwa polskiego i życiorys. W tym stanie rzeczy uznać należy, iż Sąd I instancji prawidłowo ocenił okoliczności niniejszej sprawy i uznał, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 86 § 1 ppsa. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa.