II OSK 1784/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 43/12 w sprawie ze skargi M.O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania broni palnej bojowej do celów łowieckich oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 28 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania broni palnej do celów łowieckich. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu odmówił M.O. zarejestrowania do celów łowieckich dwóch pistoletów: Glock 17 kal. 9x19 mm i Glock 19 kal. 9x19 mm. Organ uznał, że przedmiotowa broń nie spełnia przesłanek broni myśliwskiej określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz.U. Nr 61, poz. 548 ze zm.), zgodnie z którym z broni myśliwskiej można wykonać maksymalnie sześć pojedynczych strzałów. Organ wskazał także, że do magazynków przedmiotowej broni krótkiej sporządzone zostały blokady uniemożliwiające załadowanie więcej niż sześć sztuk naboi, jednak ekspert Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu ustalił, że po załadowaniu można oddać maksymalnie siedem strzałów z Glocka 17 oraz osiem pojedynczych strzałów z Glocka 19. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M.O. podnosząc, że przedmiotowe jednostki broni zakupił po zapoznaniu się z treścią umieszczonych w Internecie pism Naczelnika Nadzoru Wydziału nad Specjalistycznymi Uzbrojonymi Formacjami Ochronnymi Biura Prewencji Komendy Głównej Policji z dnia 18 maja 2011 r. i 28 czerwca 2011 r. Z pism tych wynika, że stanowisko wyrażone przez organ I instancji jest bezpodstawne. Ponadto skarżący przedstawił dwa protokoły potwierdzające, że zakupione przez niego pistolety centralnego zapłonu posiadają magazynki uniemożliwiające załadowanie więcej niż dwóch sztuk nabojów. Zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 13 ust. 3 w związku z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zakupiona przez skarżącego broń spełnia wymagania techniczne określone w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. Po dokonaniu kolejnej blokady, możliwe jest załadowanie do niej maksymalnie dwóch naboi do magazynków. Jednakże, zdaniem organu istnieją inne powody, uzasadniające odmowę rejestracji przedmiotowej broni jako broni myśliwskiej. Organ podniósł, iż osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, chcące zarejestrować broń krótką, winny wykazać, że zdały stosowny egzamin ze znajomości i używania takiej broni, jeśli nie zdawały go w warunkach, o których mowa w art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, ewentualnie w warunkach, które uprzednio wymagały zdania takiego egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji. M.O. nie wykazał, że taki egzamin zdał. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M.O., domagając się jej uchylenia oraz zarzucając organowi naruszenie art. 10 ust. 4 pkt 3 w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. przez uznanie, że broń palna myśliwska, która została przedstawiona do rejestracji, jest bronią palną strzelającą myśliwskimi pociskami półpłaszczowymi, art. 10 ust. 4 pkt 3 w związku z § 3 ust. 1 i ust. 5 cytowanego rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy przedstawiona do rejestracji broń jest bronią palną strzelającą wyłącznie pociskami pełnopłaszczowymi, art. 6 i art. 7 k.p.a. przez naruszenie elementarnych zasad logicznego rozumowania i elementarnych zasad wykładni przepisów prawa oraz naruszenie art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania i bezprawne tworzenie kryteriów rejestracji broni nieznanych przepisom prawa, a przez to podważanie zaufania do władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Oddalając skargę wymienionym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji wyjaśnił, że zakupiona przez skarżącego broń nie jest bronią myśliwską. Nie nadaje się do polowania na zwierzynę grubą (ze względu na energię wylotową), ani do polowania na zwierzynę drobną, ponieważ nie jest przystosowana do strzelania myśliwskimi nabojami śrutowymi. Zgodnie z art. art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, do celów łowieckich można posiadać broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Stosownie zaś do § 3 ust. 1 rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w przypadku broni myśliwskiej może być możliwe maksymalne oddanie najwyżej sześciu pojedynczych strzałów, przy czym magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje. Broń skarżącego, po wykonaniu dodatkowych blokad, spełnia te warunki, tj. nie można do niej załadować więcej niż dwóch naboi, lecz nie należy do rodzaju broni służącego łowiectwu. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, chcące zarejestrować broń krótką, winny wykazać, że zdały stosowny egzamin ze znajomości i używania takiej broni, jeśli nie zdawały go w warunkach, o których mowa w art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, ewentualnie w warunkach, które uprzednio wymagały zdania takiego egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji. Sąd uznał, że skarżący zamierzając wykorzystywać jako broń myśliwską zakupioną broń bojową, zaprzecza celom jakie przyświecały ustawodawcy, dopuszczającemu możliwość polowania na zwierzynę. Rejestracja tego typu broni bojowej, jaką są Glock 17 i Glock 19, do celów myśliwskich nie powinna mieć miejsca ze względu na naruszenie ratio legis powoływanych wyżej przepisów ustawy o broni palnej i amunicji (dotyczących podziału i zastosowania poszczególnych rodzajów broni), a także art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 13 października 2005 r. – Prawo łowieckie (Dz.U. Nr 127, poz. 1066 ze zm.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M.O., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania art. 1 § 1 i art. 3 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. poprzez zastosowanie przez organy niekonstytucyjnych przepisów wykonawczych jako podstawy materialnoprawnej zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Błędne jest bowiem stanowisko skarżącego wyrażone w uzasadnieniu tej skargi, iż obowiązujące w dacie złożenia wniosku o rejestrację jego broni przepisy umożliwiały zarejestrowanie pistoletów glock jako broni myśliwskiej, oraz że przepisy wykonawcze do ustawy o broni i amunicji nie zawierały ustawowego upoważnienia do określenia rodzajów broni uznawanej za broń myśliwską. W zakresie regulacji prawnej określającej rodzaj broni służącej wykonywaniu łowiectwa obowiązywał następujący stan prawny: Do 10 marca 2011 r. obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadających celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz.U. Nr 19, poz. 240). Przepis § 5 pkt 2 tego rozporządzenia stanowił, że pozwolenie na broń używaną do celów łowiectwa może być wydane na broń palną, z wyłączeniem, m.in., pistoletów i rewolwerów. Wymienione rozporządzenie straciło moc prawną na skutek zmiany przepisów ustawy o broni i amunicji zawierającej delegację ustawową do określenia, między innymi, rodzajów broni służących polowaniom. Obecnie obowiązujące brzmienie tej ustawy zawiera przepis art. 10 ust. 4 pkt 3, zgodnie z którym pozwolenie na posiadanie broni do celów łowieckich uprawnia do posiadania broni i amunicji dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Tymi, odrębnymi przepisami są przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczególnych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz.U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066). Przepisy tego rozporządzenia ulegały zmianom i brzmienie jego § 3 ust. 1 nadane zmianą obowiązującą od dnia 14 grudnia 2011 r. (publ. w Dz.U. z 14 grudnia 2011 r.) nie budzi żadnych wątpliwości: przepis ten stanowi bowiem, iż do polowań dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów. Przed dokonaniem tej zmiany, a więc w okresie od 10 marca 2011 r. do 14 grudnia 2011 r. obowiązywał przepis § 3 ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r., który nie wykluczał wyraźnym brzmieniem pistoletów i rewolwerów z broni myśliwskiej. Przepis ten stanowił, iż "do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów; magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje". Analiza treści całego § 3 zawierającego pięć ustępów wskazuje jednak, że przed dniem 14 grudnia 2011 r. również pistolety i rewolwery nie były uznawane za broń łowiecką – stanowiły one broń służącą obronie (bojową) a nie polowaniom. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie przyjął w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że obowiązujące przepisy rozróżniają broń myśliwską i bojową. Pistolety i rewolwery nie mogły być uznane za broń myśliwską między innymi z tego powodu, że nie spełniały wymogów z § 3 ust. 2 i 3 wymienionego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r., to jest ich pociski nie posiadały wymaganej przepisami energii kinetycznej. Nie można też było uznać ich za broń gładkolufową strzelającą myśliwskimi nabojami kulowymi (§ 3 ust. 3 wymienionego rozporządzenia). Należy więc uznać, że zmiana treści § 3 rozporządzenia z dnia 23 marca 2005 r. wprowadzona z dniem 14 grudnia 2011 r. nie zmieniała wcześniejszego stanu prawnego w stosunku do pistoletów i rewolwerów, lecz tylko doprecyzowała brzmienie przepisów tego rozporządzenia, usuwając możliwe wątpliwości co do tego, że broń ta nie może służyć polowaniom. Również nieuzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej co do braku ustawowej podstawy prawnej do określenia przepisami rozporządzenia rodzajów broni służącej wykonywaniu łowiectwa. Przepis art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie zobowiązał Ministra Środowiska do określenia w drodze rozporządzenia, między innymi, szczegółowych warunków wykonywania polowania. Do warunków tych należy również określenie rodzajów broni, którą można legalnie polować. W końcu należy stwierdzić, iż jedną z przyczyn odmowy rejestracji broni skarżącego był fakt niezdania przez M.O. odpowiedniego egzaminu państwowego uprawniającego do używania broni. Faktu tego skarżący nie kwestionował. Wszystkie przedstawione wyżej okoliczności wskazują na to, że skarga kasacyjna jest nieuzasadniona a zaskarżony nią wyrok odpowiada prawu. Dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.