VIII SA/Wa 1073/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi P. K. - Firma Przewozowa "[...]" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję wydaną w dn. [...] sierpnia 2011 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł ([...] złotych) na przedsiębiorcę P. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. K. Firma Przewozowa "[...]". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 39 a, art. 87 ust. 1, 3, art. 92 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., nr 125 poz. 874 ze zm., dalej określana jako "ustawa td"), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r., nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dn. 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31 grudnia 1985 r.), art. 8 ust. 1 - 5 i ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dn. 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, oraz lp. 1.8 ust. 2, lp. 10.2 lit. a, lp. 11.2 ust. 1 załącznika do ustawy td. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia poczynione podczas kontroli autobusu marki [...] o nr rej. [...] w dniu [...] maja 2011 r. w L. w punkcie kontrolnym przy ul. G.. Kontrolowanym pojazdem kierował pracownik przewoźnika J. N., który wykonywał przewóz drogowy osób. Przeprowadzający kontrolę inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w L. stwierdzili następujące naruszenia przepisów ustawy td: 1) wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty; 2) wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy; 3) nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu; 4) skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego. Powyższe stanowiło podstawę nałożenia w/wym. decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego kary pieniężnej w kwocie [...] zł na kontrolowanego przewoźnika. W złożonym odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Przewoźnik wyjaśnił, że nie został poinformowany o zakończeniu postępowania administracyjnego, a tym samym pozbawiony został prawa złożenia wyjaśnień. Główny Inspektor Transportu Drogowego w wydanej decyzji, rozpoznając ponownie sprawę, odniósł się do poszczególnych naruszeń i dokonał ich oceny. I tak w odniesieniu do naruszenia z lp. 1.7 załącznika do ustawy (polegającego na wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty), organ podniósł, że podczas kontroli kierowca pomimo obowiązku udokumentowania swojej aktywności w dniu kontroli i poprzednich 28 dniach w postaci wykresówek, wszelkich odręcznych zapisów, wydruków lub zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu, nie okazał żadnych dokumentów za dni [...] kwietnia i [...] maja 2011 r. Konsekwencją powyższego naruszenia jest treść lp. 1.7 załącznika do ustawy - kara pieniężna w kwocie [...] zł, która sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Odnośnie naruszenia z lp. 1.8 ust. 2 załącznika do ustawy (polegającego na wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem warunków dot. dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dot. pracy kierowcy), organ wskazał, że kierowca w dacie kontroli nie posiadał potwierdzenia odbycia szkolenia okresowego i nie uzyskał stosownego wpisu w prawie jazdy (stosowne szkolenie zawodowe kierowca, ze względu na datę uzyskania prawa jazdy powinien odbyć do dn. [...] września 2010 r.). Powyższe naruszenie spowodowało nałożenie kary pieniężnej w kwocie [...] zł. Odnośnie do naruszenia z lp. 11.2 ust. 2 załącznika do ustawy (polegającego na nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godz. okresu), organ podniósł, że analiza okazanych do kontroli wykresówek doprowadziła do ustalenia, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. kierowca używał dwóch wykresówek w ciągu tego samego dnia. W ocenie organu jedna wykresówka jest przeznaczona na okres 24 godz. i zabronione jest korzystanie z dwóch wykresówek w tym okresie. Powyższe spowodowało nałożenie kary pieniężnej w kwocie [...] zł. Odnośnie naruszenia z tytułu lp. 10.2 lit. a załącznika do ustawy (polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego), organ stwierdził (na podstawie okazanych do kontroli wykresówek), że w dniu [...] kwietnia 2011 r. kierowca J. N. skrócił dzienny czas odpoczynku o 16 min. Powyższe spowodowało nałożenie kary pieniężnej w kwocie [...] zł. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, organ wskazał, że postępowanie zostało przeprowadzone z zachowaniem przepisów postępowania, w tym w zakresie udziału strony, a wydana decyzja spełnia wymogi rozstrzygnięcia decyzyjnego określonego kpa. Wypowiadając się odnośnie wysokości nałożonych kar pieniężnych Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że kary pieniężne w transporcie drogowym określone są w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na ich podstawie ma związany, a nie uznaniowy charakter, co oznacza, że organ nie ma możliwości dowolnego kształtowania wysokości poszczególnych kar pieniężnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący P. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz o umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu złożonej skargi skarżący podniósł, że wydana decyzja posiada wady prawne. Polemizując z ustalonym przez organy stanem faktycznym sprawy wywodzi, że kierowca był wyposażony w odpowiednie dokumenty, a nieokazanie tarczy tachografu z dn. [...] kwietnia 2011 r. oraz zaświadczenia z dn. [...] maja 2011 r. wynikało ze stresu spowodowanego kontrolą. Skarżący kwestionuje nieuwzględnienie wyjaśnienia przewoźnika w zakresie braku przekroczenia dobowego czasu odpoczynku w dn. [...] kwietnia 2011 r. oraz niewzięcie pod uwagę sytuacji losowej, która spowodowała użycie przez kierowcę dwóch wykresówek w dn. [...] kwietnia 2011 r. Ponadto skarżący wskazał, że kierowca został ukarany mandatem [...] zł za stwierdzone wykroczenia i w tej sytuacji karanie przewoźnika za te same wykroczenia jest niezasadne. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji eksponując stwierdzenie, że organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i kara pieniężna za powyższe naruszenie została wymierzona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Argumentację organ poparł przytoczeniem orzecznictwa sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona w części zasadna, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowiły ustalenia dokonane podczas kontroli drogowej w dniu [...] maja 2011 r. w L. przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w L.. W trakcie tej kontroli stwierdzono cztery naruszenia ustawy o transporcie drogowym przytoczone zarówno w decyzji organu I jak i II instancji. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdza, że uznanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenia ustawy td w punkcie 1, 2 ,4 decyzji obu instancji tj. za naruszenia z lp. 1.7, 1.8 ust. 2 oraz 10.2 lit. a załącznika do ustawy td jest zasadne, wykazane zebranymi w toku kontroli dokumentami, oświadczeniami, ustaleniami. W tym zakresie niezasadne są zarzuty skargi, co do wadliwości zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji I instancji. Natomiast skarga jest zasadna w odniesieniu do zarzutu naruszenia dotyczącego uznania odpowiedzialności i wymierzenia kary za wykroczenie polegające na, jak to przyjęły organy, nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu. Przy stwierdzeniu popełnienia tego naruszenia, uszło uwadze organów, że wykresówki z dn. [...] kwietnia 2011 r. dokumentują fakt wykonywania transportu drogowego przez kontrolowanego kierowcę J. N. na dwóch różnych pojazdach. Z kserokopii tych wykresówek (k. [...] akt administracyjnych) wynika, że kierowca J. N. w dn. [...] kwietnia 2011 r. pojazdem o nr rej. [...] wykonywał kurs na trasie R. – L. – R. w godz. [...]-[...], a następnie tego samego dnia pojazdem o nr rej. [...] wykonywał kurs na trasie R. – K. – R. w godz. [...] - [...]. Okoliczności te były podnoszone w odwołaniu od decyzji I instancji, gdzie skarżący wskazał, że ponieważ kierowca J. N. musiał wykonać pracę za chorego kierowcę, włożył do tachografu innego pojazdu drugą wykresówkę, powołał je także w treści skargi do Sądu. Przepisy art. 92 ust. 1 pkt 1 w zw. z lp. 11.2 załącznika do ustawy td oraz art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dn. 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – wskazują na osobisty charakter wykresówki jako dowodu dokumentującego fakt prowadzenia konkretnego pojazdu przez oznaczonego kierowcę w każdym dniu w którym prowadzi pojazd, od momentu w którym go przejmuje. W tym kontekście organy powinny uwzględnić okoliczności prowadzenia przez kierowcę J. N. w dniu [...] kwietnia 2011 r. dwóch różnych pojazdów i w związku z tym użycia odrębnych wykresówek. Konkludując stwierdzić należy, że w świetle obowiązujących przepisów organy nie miały podstaw do uznania naruszenia ustawy td w postaci nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu - za każdy dzień w odniesieniu do wykresówek z dn. [...] kwietnia 2011 r. Nie znajduje zatem uzasadnienie zastosowania wobec skarżącego przepisu zawartego w załączniku lp. 11.2 do ustawy td i wymierzenie kary w kwocie [...] zł. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ dokona ponownej analizy niniejszej sprawy uwzględniając powyższe uwagi Sądu. Z tych przyczyn należało uchylić zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.