II OSK 2668/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Jerzy Siegień ( spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 119/12 w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody Podlaskiego z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz E. S. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 119/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Starosta Wysokomazowiecki decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. K. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego oraz studni kopanej na działce nr [...] położonej w miejscowości Ż. W., gm. K.. Wnioskiem z dnia 18 lipca 2011 r. E. S. wystąpił do Wojewody Podlaskiego o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji wskazując, że została ona wydana z naruszeniem norm prawa procesowego i materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. Wojewoda Podlaski postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 61a w związku z art. 157 K.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazując, że E. S. nie był stroną postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Organ podniósł, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.), który jest przepisem szczególnym w stosunku do regulacji art. 28 K.p.a. - stroną postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę jest ten, kto jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym, zarządcą nieruchomości pozostającą w obszarze oddziaływania obiektu. Przy czym za obszar oddziaływania obiektu powinien być uznany obszar określony dla projektowanego obiektu w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tego obiektu, na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie obszar oddziaływania obiektu zamyka się w działce inwestora, tj. na działce nr 320/2. Działka ta graniczy z działką nr 320/3 stanowiącą własność S. M. i z działką nr 387, która jest drogą powiatową. Natomiast jak wskazał organ wnioskodawca jest właścicielem działki nr 388/1, która nie graniczy z działką inwestora. A zatem w ocenie organu projektowany budynek mieszkalny w żadnym stopniu nie wpłynie na zagospodarowanie działki skarżącego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył E. S.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wyjaśnił, że postępowanie nieważnościowe może być wszczęte na wniosek strony, czyli podmiotu, który brał udział w postępowaniu zwykłym. Taka sytuacja w sprawie nie zachodzi, bowiem E. S. nie był stroną w sprawie pozwolenia na budowę, gdyż obszar oddziaływania projektowanej inwestycji został ograniczony do działki inwestora. Organ wskazał również, że z projektu zagospodarowania terenu oraz znajdującej się w aktach sprawy kopii mapy zasadniczej wynika, że spośród działek, co do których swój tytuł własności udowodnił wnioskodawca, najbliżej działki nr ew. 320/2, położone są działki nr ew. 319 i 388/1. Niezabudowana działka nr ew. 319 i działka nr ew. 388/1 (droga) są oddzielone od działki nr ew. 320/2 działką nr ew. 320/3, której właścicielem jest S. M.. Ponadto odległość projektowanego budynku mieszkalnego o wysokości 9,55 m od granicy działki nr ew. 319 wynosi ok. 9,5 m, a od granicy działki nr 388/1 - 18 m, natomiast odległość studni od granicy z działką nr ew. 319 wynosi ok. 10,5 m, a od granicy działki nr ew. 388/1 ok. 30 m. Organ stwierdził zatem, że brak jest przepisu prawa materialnego w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który by w związku z przedmiotową inwestycją wprowadzał ograniczenia w zagospodarowaniu działek skarżącego. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez E. S. okoliczności przywrócenia mu na mocy wyroku sądowego posiadania części działki nr ewid. 320/3 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że posiadanie nie jest stanem prawnym, a jedynie stanem faktycznym. W związku z powyższym organ stwierdził, że wnioskodawca nie może przymiotu strony wywodzić z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż nie jest żadnym z podmiotów określonych w tym przepisie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie złożył E. S. wnosząc o jego uchylenie jak też o uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie zasad ogólnych procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, 8, 10 § 1, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co doprowadziło do dyskryminującego potraktowania go jako właściciela nieruchomości sąsiedniej i pozbawienia statusu strony; naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię przepisów i bezpodstawne odmówienie mu prawa strony w postępowaniu w sytuacji nieprawidłowego ustalenia odległości obiektów budowlanych od granicy działki nr ew 319, braku informacji gdzie zlokalizowano zbiornik na nieczystości, dojazd i doprowadzenie energii elektrycznej, a także nieuwzględnienia, że skarżący jest właścicielem części działki nr 320/3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że ze względu na przedmiot zaskarżenia kontrola w niniejszej sprawie dotyczyła oceny legalności zastosowania art. 61a § 1 K.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zdaniem Sądu skarżący powinien wykazać swój interes prawny, a więc przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. W niniejszej sprawie za bezsporne uznał Sąd, że skarżący nie wskazał takiego przepisu prawa materialnego, z którego wynikałby jego interes prawny uzasadniający zakwestionowanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na wezwanie do wykazania interesu prawnego skarżący przedstawił jedynie odpisy ksiąg wieczystych, z których wynika, że jest on właścicielem szeregu działek położonych w miejscowości Żebry Wielkie. Ponadto przedstawił również kserokopię wyroku sądu rejonowego przywracającego mu w trybie ochrony posesoryjnej posiadanie pasa gruntu w obrębie działki o nr ewid. 320/3 położonej w miejscowości Żebry Wielkie. Sąd pierwszej instancji podzielając pogląd wyrażony w orzecznictwie, że w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzone w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznawanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 K.p.a., za prawidłowe uznał stanowisko organów, iż skarżący nie może przymiotu strony wywodzić z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż nie jest żadnym z podmiotów określonych w tym przepisie, tj. inwestorem bądź właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu budowlanego. Sąd wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie powoduje negatywnych skutków dla nieruchomości skarżącego tj. niezabudowanej działki nr 319, która nie sąsiaduje bezpośrednio ze sporną inwestycją oraz działki nr ew. 388/1 - stanowiącej drogę, która również nie sąsiaduje bezpośrednio z działką inwestycyjną. Obie wskazane działki należące do skarżącego są bowiem oddzielone od działki inwestycyjnej działką nr ew. 320/3, której właścicielem jest S. M.. Inwestycja zatwierdzona decyzją Starosty Wysokomazowieckiego w całości zlokalizowana jest na działce nr ew. 320/2. Dodatkowo z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż odległość projektowanego budynku mieszkalnego o wysokości 9,55 m od granicy działki nr ew. 319 wynosi ok. 9,5 m, a od granicy działki nr 388/1 - 18 m, natomiast odległość studni od granicy z działką nr ew. 319 wynosi ok. 10,5 m, a od działki nr ew. 388/1 ok. 30 m. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę, przepisu takiego skarżący jednak nie wskazał. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył E. S.. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie: 1) przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było istotnymi wadami, w tym naruszającymi: a) art. 157 § 2 K.p.a. w zw. z art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmówienie skarżącemu przymiotu strony w sprawie o pozwolenie na budowę jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Wysokomazowieckiego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Tomaszowi Karolowi M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego oraz studni kopanej na działce 320/2, pomimo tego, że: - skarżący jest właścicielem nieruchomości o nr ew. 319, 388/1 oraz współwłaścicielem nieruchomości o nr ew. 320/3, które znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu budowlanego wraz z infrastrukturą, - nieruchomość o nr ew. 319, stanowiąca własność skarżącego, znajduje się w odległości 1 m od granicy nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, a na pewnym odcinku graniczy z nią, albowiem obie nieruchomości oddzielone są nieruchomością pełniącą rolę drogi dojazdowej, - nieruchomość o nr ew. 320/3, której współwłaścicielem i posiadaczem jest skarżący, została uznana za leżącą w granicach oddziaływania planowanej inwestycji, a zatem pomimo tego, że ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2011 r. wpływałoby na prawa skarżącego jako właściciela działki nr 319, 388/1 oraz współwłaściciela działki nr 320/3; b) art. 157 § 2 K.p.a. w zw. z art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z § 31 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690) poprzez stwierdzenie, iż nieruchomość skarżącego o nr 319, 388/1, 320/3 nie znajduje się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji, podczas gdy zgodnie z ww. normą rozporządzenia Ministra Infrastruktury odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, powinna wynosić - licząc od osi studni (...) co najmniej 30 m do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, co przy uwzględnieniu, iż studnia na nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, umiejscowiona jest w odległości 4,5 m, z kolei oczyszczalnia oraz dom w odległości 4 m od nieruchomości o nr 319 będącej własnością skarżącego, co oznacza, że nieruchomość stanowiąca własność skarżącego znajduje się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji wraz z infrastrukturą techniczną, a zatem stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wpływa na prawa E. S. w zakresie możliwości zagospodarowania własnych działek c) art. 7, art. 10 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 oraz art. 80 i art. 81 K.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności oraz nieprawidłowe i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia kręgu działek znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu budowlanego wraz z infrastrukturą poprzez: - pominięcie przy ocenie materiału dowodowego tego, że właściciele nieruchomości bezpośrednio graniczących z działką inwestora zostali uznani za strony postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, co oznacza, iż organy administracyjne przyjęły, że inwestycja na działce nr 320/2 będzie oddziaływać poza granice działki nr 320/2, bez jednoczesnego określenia granic oddziaływania inwestycji, - nieuwzględnienie tego, że nieruchomość skarżącego o nr 319 znajduje się w odległości 4 m od projektowanego budynku mieszkalnego, 4,5 m od studni oraz 4 m od oczyszczalni ścieków umiejscowionych na działce nr 320/2 objętej pozwoleniem na budowę; 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że skarżący jako właściciel nieruchomości o nr 319, 388/1 oraz współwłaściciel i posiadacz nieruchomości o nr 320/3 będących w obrębie oddziaływania inwestycji umiejscowionej na działce nr 320/2 nie ma przymiotu strony oraz interesu prawnego w sprawie o pozwolenie na budowę jak też i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Wprawdzie wnoszący skargę kasacyjną formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania, to jednak przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek argumentacji pozostaje w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół wykładni art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z § 31 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i możliwości odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z powodu przyjęcia, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w rozpoznawanej sprawie. Zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji zaakceptował odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę opartą przez organy nadzoru budowlanego na tezie, że skoro działka skarżącego nie posiada bezpośredniej granicy z działką objętą inwestycją to nie posiada on przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym. Dodatkowo Sąd pierwszej instancji wskazał, że skoro skarżący nie był stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a oddziaływanie inwestycji zamyka się w granicach działki inwestora, to wyklucza to przyznanie skarżącemu przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym. Sąd uznał zatem, że skarżący nie może przymiotu strony wywodzić z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż nie jest on żadnym z podmiotów określonych w tym przepisie, a innego przepisu prawa materialnego uzasadniającego jego interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę skarżący nie wskazał. Takiego stanowiska w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie sposób jednak podzielić. Jak wynika z akt sprawy przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej było postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody Podlaskiego, wydane na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. Wskazany przepis stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 K.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Wszczęcie postępowania, w tym postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, uzależnione jest zatem od wstępnej oceny, czy wnioskodawca jest stroną postępowania, czy też takiego przymiotu nie posiada. Właściwe rozumienie art. 61a § 1 K.p.a. prowadzi jednak do wniosku, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego następuje wówczas, gdy brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty. Oczywistość ta może wynikać już z podania zawierającego żądanie wszczęcia postępowania, albo zostaje stwierdzona w wyniku jednostkowych i prostych czynności organu administracji publicznej. Chodzi tu zatem o przypadek niewątpliwego i nieskomplikowanego ustalenia, że żądanie osoby dotyczy cudzej sprawy. Zastosowanie art. 61a § 1 K.p.a. powinno być więc ograniczone do sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania zgłoszone zostało przez podmiot oczywiście nieuprawniony, a stwierdzenie to nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący powołuje się na prawo własności i współwłasności sąsiednich nieruchomości. Przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę jest natomiast budynek mieszkalny w ramach zabudowy zagrodowej oraz studnia kopana dostarczająca wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Należy mieć zatem na uwadze, że odległość studni licząc od jej osi powinna wynosić co najmniej 15 m do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń i co najmniej 30 m do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód (§ 31 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie). Tak więc konieczność zachowania wskazanych odległości powoduje, że usytuowanie studni w odległości 10,5 m od granicy działki nr ew. 319, stanowiącej własność skarżącego, wpływa na sposób zagospodarowania tej działki. Usytuowanie objętej pozwoleniem na budowę inwestycji (studni) może bowiem oddziaływać w przyszłości na usytuowanie zabudowy na działce skarżącego (nr 319), gdyż każdorazowy właściciel tej działki musiałby zachować odległości obiektów określone w powołanym § 31 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia, a tym samym wybudować te obiekty znacznie dalej od granicy działki niż, gdyby inwestor inaczej zlokalizował studnię. Nie można było zatem uznać, że żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji zostało zgłoszone przez podmiot oczywiście nieuprawniony. Ocena wpływu konkretnej inwestycji na nieruchomości sąsiednie obejmuje bowiem szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem na nie projektowanego obiektu. Rozważań w kwestii oddziaływania nie można więc sprowadzić do tego, czy podmiot wnioskujący o wszczęcie postępowania nieważnościowego brał udział jako strona w postępowaniu zwyczajnym oraz czy nieruchomość, której jest właścicielem bezpośrednio graniczy z nieruchomością objętą planowaną inwestycją. Fakt, że działka nr 319, której właścicielem jest skarżący od działki inwestora nr 320/2 oddzielona jest działką nr 320/3, stanowiącą trzymetrowej szerokości pas gruntu nie wyklucza, że działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Kwestia ta oraz ewentualne skutki prawne tego oddziaływania mogą być rozważane wyłącznie w ramach wszczętego postępowania administracyjnego. Tak więc z uwagi na fakt, że w skardze kasacyjnej skutecznie wykazano zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, uchylając przy tym zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody Podlaskiego z dnia 29 sierpnia 2011 r. Istota rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie sprowadzała się bowiem do wyprowadzenia przez NSA odmiennych wniosków ze stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku; oddalenie zatem skargi przez Sąd pierwszej instancji w przypadku, gdy na podstawie stanu faktycznego, przyjętego w zaskarżonym wyroku, skarga powinna zostać uwzględniona, nie jest naruszeniem przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2437/13). O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 200 P.p.s.a.