I OZ 412/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń W. S. oraz Wojewody Mazowieckiego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SO/Wa 14/12 o wymierzeniu grzywny Wojewodzie Mazowieckiemu w sprawie z wniosku W. S. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych postanawia: uchylić pkt 1 zaskarżonego postanowienia i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SO/Wa 14/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku W. S., wymierzył Wojewodzie Mazowieckiemu grzywnę w wysokości 200 zł za nieprzekazanie sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych. W uzasadnieniu Sąd I instancji, odwołując się do treści art. 54 § 1 i 2 oraz 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198) wskazał, że w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej przekazanie akt organu i odpowiedzi na skargę powinno nastąpić w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. WSA w Warszawie wymierzając organowi grzywnę zwrócił uwagę, że skarga W. S. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 8 grudnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej wpłynęła do organu w dniu 3 stycznia 2012 r. Ostatnim dniem na przekazanie tej skargi do Sądu wraz z odpowiedzią i aktami administracyjnymi był zatem dzień 18 stycznia 2012 r. Tymczasem skarga wraz z odpowiedzią i aktami administracyjnymi została przesłana do Sądu w dniu 30 stycznia 2012 r. a zatem 12 dni po upływie terminu, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Sąd I instancji uznał wniosek W. S. za uzasadniony i wymierzył grzywnę w wysokości 200 zł. Wzięto przy tym pod uwagę okoliczność przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, a także fakt, że w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organ nie wyjaśnił przyczyn zaistniałego opóźnienia. Na powyższe postanowienie zażalenia wnieśli W. S. oraz Wojewoda Mazowiecki. W zażaleniu W. S. zarzucił, że Sąd I instancji wymierzył organowi grzywnę w za niskiej wysokości, co – w jego ocenie – nie spełnia funkcji prewencyjnej. Skarżący wskazał, że organ – pomimo orzeczonych grzywien w innych sprawach z jego skarg – notorycznie uchybia ustawowemu terminowi do przekazania kolejnych jego skarg do sądu. Wobec tego wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wymierzenie grzywny w wysokości 2.000 zł oraz przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały w jakiejkolwiek części opłacone. Wojewoda Mazowiecki w zażaleniu podniósł natomiast, że żądana przez skarżącego informacja nie ma waloru informacji publicznej, jest bowiem żądaniem skierowanym do organu o dokonanie przez niego wykładni prawa. W tej sytuacji nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej a zatem nie doszło do uchybienia terminu przekazania skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2). Stosownie zaś do art. 55 § 1 powołanej ustawy, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Oznacza to, że przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu w terminie, bez względu na jego przyczyny. Wymierzając grzywnę sąd powinien natomiast wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia czy tryb udostępnienia informacji, której domagał się skarżący następował na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej a w konsekwencji czy podlegał jej reżimowi. Ma to bowiem decydujące znaczenie dla ustalenia terminu, w jakim organ miał obowiązek przekazać skargę W. S. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. W ocenie Wojewody Mazowieckiego żądane przez wnioskodawcę informacje osiągalne są w innym trybie a zatem brak jest podstaw do realizowania wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji nie obowiązuje 15 – dniowy termin (art. 21 pkt 1) na przekazanie skargi, odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy zakreślony dla organu. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. Wniosek skarżącego z dnia 8 grudnia 2011 r. dotyczył udostępnienia informacji, tj. wskazania "konkretnej podstawy prawnej umożliwiającej odstąpienie od obowiązku, nałożonego § 53 ust. 1 Statutu Gminy Klembów, dokumentowania uchwały Rady Gminy poprzez sporządzenie odrębnego dokumentu". Żądanie wskazania podstawy prawnej, a de facto dokonanie jej interpretacji nie ma charakteru informacji publicznej, gdyż nie dotyczy dokumentów czy faktów, lecz stosowania obowiązującego prawa. Ma zatem rację Wojewoda Mazowiecki, że tryb udostępnienia takiej informacji nie następuje na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji należy przyjąć, że obowiązkiem organu było przekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Skoro zatem skarga W. S. wpłynęła do organu w dniu 3 stycznia 2012 r. to ostatnim dniem na jej przekazanie był dzień 2 lutego 2012 r. Wobec wykonania ustawowego obowiązku przekazania skargi w przewidzianym do tego terminie uznać należy, że niezasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył organowi grzywnę. Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się do zarzutów podniesionych w zażaleniu przez W. S. związanych z wysokością wymierzonej grzywny, gdyż zasadność wymierzenia organowi grzywny będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji we właściwym trybie. Z powyższych względów pkt 1 zaskarżonego postanowienia należało uchylić na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu nie mógł zostać uwzględniony wobec braku podstaw prawnych do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie.